Lyapunov-exponent

Als het is zoals het schijnt, komt er uiteindelijk wel weer een lijn in. Dan kan de slinger van Foucault niet zo gauw de geest gaan geven en moet het mogelijk zijn om, uiteindelijk, met een zekere trots, de totale chaos te laten wat het is. Het heeft dan weer wat meer van een dynamische systematiek. Dan ook zal de verwarring gerubriceerd zijn en kan het zelfs zo zijn dat een enkelvoudige greep totale opheldering kan gaan verschaffen. Maar zover is het nog lang niet.
Orde in mijn chaos scheppen met in het achterhoofd dat een ruim leven ervoor gezorgd heeft dat ik ook een ruime verzameling tot mijn beschikking heb gekregen. Ik activiteiten ontplooide die mij veelal verrukten: ik met een zekere trots karrenvrachten naar binnen en naar boven sjouwde onder een bepaalde noemer. Wat ik verdiend zou hebben. En voor het gemak vergat wat ik, door het uitschrijven van een girobetaalkaart had uitgegeven. En de status van gelden die dan, een keer in de week, zichtbaar werden op de afschriften.

In zekere zin wat excessief. In wat mindere mate ook ietwat exclusief. Met nam wanneer dit zogenoemde ‘Werbe Modelle” betrof. Reclame uitingen waarbij de oplage beperkt zou zijn. En de macht der getallen die hierbij, zichtbaar, een rol ging spelen. Certificaten die die modellen vergezellen. De trots van de gelukkige bezitter. Alleen…
het is mijn uit de hand gelopen hobby. Het is de niet zichtbare rijkdom van de bezitter, die de ander gaat benauwen. Want er komt geen einde aan. Komt er wel een einde aan” En als dat einde er dan is, wat kan de ander daar dan mee” En dat benauwt. Juist dat had ik mij voorgenomen om een invulling te gaan plegen als ik straks. Nu de FPU een feit is, is daar tijd. De omstandigheid heeft echter een wat discutabele rol in dit geheel gekregen. Is een wat dubieuze rol gaan spelen. Want weet ik mij nog de woorden te herinneren toen ik acuut op de Cardio Care Unit was opgenomen: ik kan niet doodgaan want ik moet de zolder nog op gaan ruimen. Een doel.
En dat doel speelt vandaag de dag een rol. Zonder doelen wordt het leven te vrijblijvend. Want niet alleen dat de wereld kleiner is gaan worden, speelt dat nakend einde ondergronds wel degelijk een rol. Zijn kwantiteit en kwaliteit niet enkel abstracte begrippen. Staan zij voor bepaalde waarden die, per moment, van mening gaan verschillen. Mijn huidige deelgenoten zijn. En ik, afhankelijk van tijd en omstandigheid, daar wat mee probeer te dealen. Door te vergelijken. Door vragen daaromtrent, aan mezelf te blijven stellen. Door met onbeantwoorde vragen thuis te komen. En de druk qua tijd totaal anders ervaar. Er iets van morgen in gaat sluipen. Terwijl juist morgen geregeld ter discussie staat. Door een mate van bevangenheid. Waar voorheen onbevangenheid een uitgangswaarde was. Een vanzelfsprekendheid. Daarover hoefde niet getwijfeld laat staan gesproken te worden. Want de race deed zich keurig geregeld voor. De race om dat naakte bestaan. Het rooster als richtinggever. En de wekker als boodschapper van de dag.
Rozen, rumbonen en rode wijn borrelt uit een onverdachte bron op. Het nummer wat furore maakte toen wij nog in die onbesuisde staat van zijn verkeerden. Toen feestjes escaleerden. Toen boze buurvrouwen met een bezem op de betonnen vloer in die flat op de Mesdaglaan klopten. Buurvrouw Klopper zoals zij ook in werkelijkheid heette. De planten die bij ons groeiden achter haar verwarming tot grote bloei kwamen. Zoals wij ook, in zekere zin, tot grotere bloei kwamen.
Het carri”re maken. Ervoor te gaan. De zorg die ons beiden trok en boeide. Het verschil tussen de A en de B. En alles wat daar tussendoor plaatsvond. Bepaalde delen kwijt. Ongedeelde herinneringen. Uitspraken die in de vergetelheid zijn geraakt. En de twee jaar waarin ik dat andere kamertje vol wist te stouwen. Met boeken. Tijdschriften. Afschriften. Rekeningen. Eindafrekeningen. En de momenten waarop Ria mij weer attendeert dat de stapel beneden op het dienstbodenkastje weer ongekende hoogten dreigen te bereiken. En wat zich nog steeds weet te herhalen. Over die chaos gaat het hier. En de ouverture richting Lyapunov-exponent.
Het systeem is chaotisch. Neem twee waarden erg dicht bij elkaar in de buurt, zeg 4 en 4,0004. blijf die kwadrateren en het verschil neemt meer en meer toe, kenmerk van een chaotisch systeem en een positieve Lyapunov-exponent.
Een tweede bijdrage van Lyapunov aan die chaostheorie is de bijna gelijkmatige Lyapunov-tijd. Dit is simpelweg de tijd die een systeem nodig heeft om chaotisch te worden.
Met dank aan Wik ipedia!

HOEVEEL

Hoeveel woorden meer kan ik U

schrijven, blijven waarden eeuwig

in het niet bestaan, gedachten

door met eeuwig denken, door te

blijven gaan.

Hoeveel mensen meer kan ik nu

bereiken, blijft de mens eeuwig

in het niet bestaan, gedachten

in een tijdloos denken door het

blijven gaan.