wankelmoedig

Een wonderdokter die nooddruftige ziekenhuizen weer beter weet te maken. Alsof herstel een fluitje van een cent kan zijn. Dat was het ooit. Maar toen was de wereld anders. Toen leek het wel alsof de waarden anders waren dan ze momenteel zijn. Toen moest bijvoorbeeld het gasverbruik zich nog bewijzen. Nu hebben we een ondergrondse opslag die op slag voor bevingen kan gaan zorgen. Waarbij de aarde schudt. En wij, nietsvermoedend, door ongedachte kuilen kunnen rijden. Op de fiets want dan gaat het voor weinig tot niets.
Mooi dat mensen instrumenten weten te ontwikkelen waarmee gegoocheld kan gaan worden. Da’s weer eens heel wat anders dan dat je gaat googelen. Of caramboleren. Daar heb ik dan een punt. Want dit laatste woord is erkend. Dat voelt dan meteen een stuk beter, of anders gezegd, meer geheeld. Helen is namelijk een menselijke moeite. Voor de een wat meer dan voor de ander. Of een behoefte in zekere zin.
Nu ga ik niet een pleidooi houden voor allerlei vormen van altru”sme (mogelijk ga ik daar in de aankomende dagen toch mee aan de loop!), maar ga ik zuiver en alleen voor een grote mate van egotripperij. Niks mis mee! Want als jij weet waar jij staat ben je goed in staat je eigen positie en die van de ander te kunnen bepalen. Maar soms weet ik niet goed meer waar ik sta en wordt het lastig om daar dan weer een uitspraak over te doen.

Bijvoorbeeld in mijn eigen geval. Ik ben met ingang van een ruime tijd geleden mijn eigen casus. Naast een leven kent mijn leven nu een ziektegeschiedenis. En daar kunnen anderen een vraag over gaan stellen. Bijvoorbeeld vanuit een bepaalde rol. Als mogelijk iemand aangeeft dat zijn of haar prognose niet zo goed is (desnoods slecht) en een terugkeer in het arbeidsproces meer tot de onmogelijkheden gaat behoren, kan het een inschattingsfout van de betrokkene zijn. Of een oordeel gebaseerd op grond van foutieve interpretaties. Of simpelweg het willen horen van datgene wat je niet wilt horen.
Dan beken je kleur, namelijk je eigen kleuring. Een verstandige zet kan zijn dat er een wat minder partijdig persoon deel van een gesprek gaat uitmaken. Maar dat kan dan weer belemmerend uit gaan pakken. Toch dient er een uitspraak te komen: een oordeel gebaseerd op een x aantal feitelijkheden. En dat vraagt dan weer om een bepaald evenwicht. De huidige transparantie.
Want we willen van alles en nog wat transparant maken. Behalve dan misschien de cadeautjes die zich in een zak dan wel onder de kerstboom bevinden. Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om een vooronderstelde tegenstrijdigheid.
Ontdekte ik vandaag, terwijl ik met Mark over de afgelopen jaren sprak. Want zijn vraag opende mijn deur op een wat haastig verdrongen recent verleden. De administratieve herstelling. De onverklaarbare herstelling. En het gedeelde belang wat hier achter schuil gaat. Het ‘ga leuke dingen doen’ en het ‘plukken van de dag.’ Het zonder meer afgeschreven zijn ondanks mogelijk goed bedoelde bewoordingen. Het psychologisch effect wat hierdoor naar voren zou kunnen komen. Maar of dit effect zich ook als zodanig voordoet, blijft een zekere twijfel in stand houden. Gelijktijdig is het dan weer goed dat deze twijfel er is.

Toch wil ik ook een pleidooi houden voor de andere kant. Vanuit een bepaald beroep dan wel vanuit een andersoortige betrokken-heid kan men niet blind varen op bewogenheid. Want op zich kent leven al beweging genoeg. Tenslotte kwam de vaart en stroom in tijd reeds voorbij op dit scherm”
Ook zij zijn gebonden aan regels, waarden en afspraken. Ook zij kennen een bepaalde vorm van standaarden en zullen trachten ruimte voor het unieke van een individu naar voren te brengen. Tenminste, dat neem ik voor mijn gemak maar als uitgangspunt aan. Omdat ik eigenlijk niet beter weet, ook al zou ik anders willen weten. Dan nog blijft de vraag welke belangen een rol spelen. En op die vraag is het lastig antwoord geven.
Wat de een doet, wenst of wil, hoeft voor de ander absoluut niet aan de orde te komen dan wel te zijn. Een dilemma zo je wilt. Dit kan een moreel, ethisch of anderszins dilemma zijn.
Ook dan dienen keuzes gemaakt te worden en knopen te worden doorgehakt. Desnoods de Gordiaanse. En knopen hakken heb ik al eens eerder gedaan. In een situatie waarin eigenlijk geen sprake van een keuze was. Een onvoorwaardelijke vorm van overgave. Iets wat jou en mij zomaar overkomt.
Ook daar heb ik reeds onnoemelijk veel woorden aan mogen wijden. Het gaf mij rust. Het bracht mij grip. Een vorm van controle. Nu ben ik wat meer de zaken aan het loslaten. Als het ware aan de vrije teugel laten maar wel met in mijn achterhoofd dat het rond mij om mij passeert.

Ook dat biedt ruimte.

Ook dat biedt bepaalde vormen van vrijheid.

Ook dat biedt naast twijfel, ruimte voor het ongenoegen.

Ook dat duidt op posities. Daar gaat het vandaag over, maar”

dat biedt ook ruimte voor realiteit. Het pure realisme.

POSITIES
Op het gevaar af
voorspelbaar
door dit leven te
gaan
wil ik niets
anders
dan
een klemmend
beroep doen

tot hen

die zich, met

een zekere

weerloosheid

aan de ANDEREN

dienen over

te geven.

Kijk ze staan

kijk ze aan

ga

naast ze staan

en help.

Een geneugtevolle zondag!