Music Maestro
… maar als je in nog geen week een tweetal vertegenwoordigers van ooit een duo tegenkomt,
kan ik dit gegeven niet ontkennen. Daar dien ik wat mee te gaan doen. Maar wat”
kan ik dit gegeven niet ontkennen. Daar dien ik wat mee te gaan doen. Maar wat”
‘Everybody needs somebody to love… Every body needs some body to love… Body needs Body to love…
I need you! I need your body! Needs your body somebody to love” And when love has gone”!
Where can love be” In your body” Or in mine” Or in nobody’s body” Body love. Love your body.’
I need you! I need your body! Needs your body somebody to love” And when love has gone”!
Where can love be” In your body” Or in mine” Or in nobody’s body” Body love. Love your body.’
The Blues Brothers was een kenmerk van een minimaal verhaaltje met een maximaal effect.
Een doorbraak op cinematografisch gebied, gezien het aantal onmogelijk stunts die met een
voormalige politieauto konden worden uitgevoerd, naast de maximale hoeveelheid auto’s die
de vernieling in werden geholpen. De zwarte brillen waarmee de wereld door de beide ‘broeders’
werd aanschouwd en de onnavolgbare wenkbrauwen die door Jake werden bediend.
Een zekere mate van bedienen was het wel, om iemand als het ware te kunnen gaan bezwijmelen.
Want als JU daar niet aan bezweek… Jake & Elwood en een keur aan muzikanten die in deze
rolprent aan de rol gingen. Achtervolgingsscenes zo uit iedere doorsnee actiefilm gejat.
Een nonnenorde die opkwam voor orde en tucht.
En de inzameling die uiteindelijk tot een goed einde leidt. Althans in de eerste, echte film.
In 2000 komt er een nieuwe rolprent. Wel met Dan Akroyd.
Maar niet met de man die in de Saturday night afleveringen ‘King Bee’ speelde. Want die is dood.
Teveel andersoortige zaken eisten teveel van de man die niet alleen steeds meer gewicht mee
ging torsen, maar ook de tol van de roem liet eisen.
Coca”ne, drank en overgewicht namen vroegtijdig zijn body uit de roulatie.
En mogelijk dat zijn geest daarbij een eenzame strijd moest voeren. De tol van de roem.
Een doorbraak op cinematografisch gebied, gezien het aantal onmogelijk stunts die met een
voormalige politieauto konden worden uitgevoerd, naast de maximale hoeveelheid auto’s die
de vernieling in werden geholpen. De zwarte brillen waarmee de wereld door de beide ‘broeders’
werd aanschouwd en de onnavolgbare wenkbrauwen die door Jake werden bediend.
Een zekere mate van bedienen was het wel, om iemand als het ware te kunnen gaan bezwijmelen.
Want als JU daar niet aan bezweek… Jake & Elwood en een keur aan muzikanten die in deze
rolprent aan de rol gingen. Achtervolgingsscenes zo uit iedere doorsnee actiefilm gejat.
Een nonnenorde die opkwam voor orde en tucht.
En de inzameling die uiteindelijk tot een goed einde leidt. Althans in de eerste, echte film.
In 2000 komt er een nieuwe rolprent. Wel met Dan Akroyd.
Maar niet met de man die in de Saturday night afleveringen ‘King Bee’ speelde. Want die is dood.
Teveel andersoortige zaken eisten teveel van de man die niet alleen steeds meer gewicht mee
ging torsen, maar ook de tol van de roem liet eisen.
Coca”ne, drank en overgewicht namen vroegtijdig zijn body uit de roulatie.
En mogelijk dat zijn geest daarbij een eenzame strijd moest voeren. De tol van de roem.
Als JU mosselen eet of gewoon ergens onderweg een busje tegenkomt waarop de Dutch Blues Brothers
worden geafficheerd, denk dan eens aan andere artiesten die vroegtijdig het leven lieten.
Een Bryan Jones, Buddy Holly, Elvis Presley, Andr” Hazes, Gram Parsons, Janis Joplin, Herman Brood
om maar wat dwarsstraten te noemen. Een Jimmy Hendrix met een meer dan geniale uitvoering door
simpelweg zijn tanden in de snaren te zetten. Michael Jackson misschien, hoewel deze man zijn muziek
mij minder aanspreekt. Maar ook daar gaat het niet om.
Meer gaat het om het gegeven wat zij de wereld hebben nagelaten.
Hoe hun testament eruit ziet en welk gewicht hier aan kan worden toegedicht.
Gelijk dichters, schilders en alle andere kunstenaars met hun passie, hun vak, hun performance
zich proberen te onderscheiden van de ander.
Door middel van een rolprent. In de vorm van het voeren van de regie. Door magistraal te acteren.
worden geafficheerd, denk dan eens aan andere artiesten die vroegtijdig het leven lieten.
Een Bryan Jones, Buddy Holly, Elvis Presley, Andr” Hazes, Gram Parsons, Janis Joplin, Herman Brood
om maar wat dwarsstraten te noemen. Een Jimmy Hendrix met een meer dan geniale uitvoering door
simpelweg zijn tanden in de snaren te zetten. Michael Jackson misschien, hoewel deze man zijn muziek
mij minder aanspreekt. Maar ook daar gaat het niet om.
Meer gaat het om het gegeven wat zij de wereld hebben nagelaten.
Hoe hun testament eruit ziet en welk gewicht hier aan kan worden toegedicht.
Gelijk dichters, schilders en alle andere kunstenaars met hun passie, hun vak, hun performance
zich proberen te onderscheiden van de ander.
Door middel van een rolprent. In de vorm van het voeren van de regie. Door magistraal te acteren.
Door op zoek te gaan naar de grens. De grens van een kunnen. Hun kunnen.
En het gevaar indien de grens wordt overschreden. De wel of niet ingecalculeerde val.
De niet verwachte val. De verdachte val. En alles wat daar nog niet zichtbaar te ontdekken valt.
Als ware kamikazepiloten zich overgevend aan de vrije val, ervan uitgaande dat het vangnet…
niet altijd aanwezig is.
Dat overtuiging soms 51% van de zekerheid uitmaakt maar dat dit soms verandert in 49%.
En het gevaar indien de grens wordt overschreden. De wel of niet ingecalculeerde val.
De niet verwachte val. De verdachte val. En alles wat daar nog niet zichtbaar te ontdekken valt.
Als ware kamikazepiloten zich overgevend aan de vrije val, ervan uitgaande dat het vangnet…
niet altijd aanwezig is.
Dat overtuiging soms 51% van de zekerheid uitmaakt maar dat dit soms verandert in 49%.
En dan donder je naar beneden. Zoals gisteren honderden parachutisten landden op de Ginkelse heide.
Toen, in 1944, maakten zij deel uit van de operatie ‘Market Garden’ en bleek de brug bij Arnhem
een brug te ver. Nu hoefden zij niet bang te zijn dat zij werden verwelkomd met machinegeweer.
Nu ging het om een saluut te brengen aan die ongenoemde helden van toen.
Mogelijk zijn daarbij ook kunstenaars in de dop omgekomen. Muzikanten misschien.
En hebben wij nooit meer van hen gehoord. Ook niet meer kunnen horen. Nog wel van Glenn Miller.
Een Amerikaanse orkestleider die ‘In the mood’ als een wereldnummer bekend heeft gemaakt.
Maar ook tijdens diezelfde oorlog in het ‘Kanaal’ het leven liet toen zijn vliegtuig door nog
onopgehelderde oorzaak neerstortte.
Toen, in 1944, maakten zij deel uit van de operatie ‘Market Garden’ en bleek de brug bij Arnhem
een brug te ver. Nu hoefden zij niet bang te zijn dat zij werden verwelkomd met machinegeweer.
Nu ging het om een saluut te brengen aan die ongenoemde helden van toen.
Mogelijk zijn daarbij ook kunstenaars in de dop omgekomen. Muzikanten misschien.
En hebben wij nooit meer van hen gehoord. Ook niet meer kunnen horen. Nog wel van Glenn Miller.
Een Amerikaanse orkestleider die ‘In the mood’ als een wereldnummer bekend heeft gemaakt.
Maar ook tijdens diezelfde oorlog in het ‘Kanaal’ het leven liet toen zijn vliegtuig door nog
onopgehelderde oorzaak neerstortte.
Ik draag vandaag aan al deze helden dit stuk op. Noem dit
JOHN BELUSHI
Hij
speelt de rol
van
zijn leven:
hij
speelt de rol
van
zijn dood;
hij
speelt de helft
van
zijn blues,
speelt
hij de helft
van
zijn brother:
hij
speelt heel
zijn
dood.
Om de simpele reden dat door het noemen van een naam
al die andere ongenoemde helden daardoor mede genoemd zijn.
Want wie stelde niet die simpele vraag: ‘What’s in the name”!’
Laatste 15 Reacties