nazomer

Deflo. In zijn boek onschuldig.

Een andere Vlaamse misdaadschrijver. Want ook dat vlakke land kan mij bekoren.
Niet zozeer vanwege de frieten en de kotten die zich her en der langs de weg bevinden,
niet zozeer door de Duvels dan wel Brugse zotten die het ergste doen vermoeden,
maar meer gebaseerd op die Waalse Flamand die over dat vlakke land zo diep doorvoeld kon zingen.
Jacques Brel. En waarvan de vertolkingen van Liesbeth List een vergelijkbaar gevoel weten op te roepen.
En dat teksten van Ernst van Altena hier ook een belangrijke stem in mochten vertolken.
Alsof ik iets met het Franse Vlaams of Vlaamse Frans heb uit te staan. Echt niet. Niet echt.
Want Frans is toch mijn taal niet. En dat Vlaams laat zich ook niet altijd ontrafelen.
Alleen wat wel een feit is dat de Vlamingen veel dichter bij het Nederland weten te blijven dan dat wij
Noorderlingen heel rap gaan leunen op het Engelse gebruik. Alsof Henry Hudson na 400 jaar nog steeds
zo’n vergelijkbare invloed na weet te laten dan dat hij dat deed ten tijde van de VOC.
De Verenigde Oostindische Compagnie uitwisselbaar met de WIC.

Daar gaat deze verzameling van woorden vandaag niet over. Het gaat meer over dat wat achter ons ligt
en het mogelijke wat ons nog wacht. Wat mij nog wacht. Wat JU nog te wachten staat. Want als je het
van de Staat af moet laten hangen wordt de toekomst steeds meer van een sluierbewolking voorzien.
Dan is somberte een deel van de toekomst, en staat een zwart/wit vergelijk om de hoek van de deur te kijken.
Dat mag ook wel. De herfst heeft, met ingang van vandaag, zijn intrede gedaan.
Of blijkt het toch de eerste dag van de nazomer te zijn”
Het hangt er maar net vanaf vanuit welke hoek gekeken wordt.

Het pluk de dag gevoel zal ook steeds later op gaan staan.
De wekker, als boodschapper van de dag heb ik al ruim een jaar niet meer horen praten.
Nu was het vaak een verrassing met welk lichtelijk lieflijk geluid hij mijn trommelvliezen wist te raken,
maar meer nog was het vaak een gegeven ruim voor de wekker wakker te zijn. En kon ik mij gaan
koesteren in de gedachte nog een half uur of nog langer in bed naast Ria te gaan schurken.
Het behaaglijke van die legerstee…
Momenteel is het de druk van het op tijd die ochtendpillen innemen, dan wel voor negen uur naar
Starlet te zijn geweest dan wel eens een keer vroegtijdig uit bed gezien een dwingende afspraak.
Nu valt dat dwingende van een afspraak ook wel weer mee want die afspraken kan ik geheel als
vrije keuze beschouwen. En indien daar sprake van is spreekt vrij zijn een belangrijk woordje mee!

Daarnaast ontkom ik er niet aan dan dat dit tweede jaar van ziek zijn mijn zijn in een geheel ander
daglicht heeft weten te plaatsen. Zo kwam ik vandaag een mailtje tegen van Lies Korevaar.
Stuurman op de grote vaart, daarna gegrepen door de Psychiatrie en zijn opleiding op Duin & Bosch
gevolgd en nu dan Lector. Doctor in de psychologie. En gegrepen door rehabilitatie.
En ook nog steeds met dezelfde vrouw die ik met een onbepaalde regelmaat op mijn voormalig pad
ben tegengekomen. Ook zo kunnen de dingen zijn.
Of zo gaan de dingen en steken berichten uit dat verleden heden de kop op.
Alsof het een het ander omsluit. Of misschien toch die tekstregel van dit begin weet te illustreren…

CARPE DIEM II

De claim die
op de toekomst
ligt
is gebaseerd
op jong verleden;

het verleden
staat geen claim
op toekomst toe:

pluk de dag
die je
tegemoet
komt zie
niet om en
vraag niet

af.

‘Kaik blaid en geniet van elk moment!’