Op & Baring

Hallo ongekende!
De onstuimigheid van jouw bescheidenheid spreekt niet alleen boekdelen, maar vervult mij, in enigerlei mate, met gepaste trots. Daar het leven niet altijd van een leien dakje gaat, de tering regelmatig naar de nering dien te luisteren en wij veelal ziende blind zijn, kan het niet anders dan dat deze woorden waarschijnlijk dat onbestemde doel gaan treffen. Want regelmatig zal het doel onbestemd zijn en veelal ook zo blijven. Dat heeft alles te maken met die reeds eerder gestelde constatering: de onstuimigheid met daaraan gekoppeld bescheidenheid. Het is immers niet een ieder gegeven om de creatieve zijden van het gelijk bot te kunnen vieren. Het heeft er meer van dat dat botte vieren ons op een pad brengt, waar velen wel het pad passeren, maar slechts weinigen juist dit pad in zullen slaan. Het is nu eenmaal omgeven door bossen van onzekerheid. Daar zit niet ieder op te wachten! En juist dat wachten leidt dan veelal weer tot een afwachten, waardoor die eerder genoemde creativiteit ten onder gaat, verdwijnt in die ongekende einders die een horizon van zijn doen bevroeden. Het gelijk daardoor een andere kant opsnelt. De behaaglijkheid afneemt en de wind uit ongekende richtingen gaat waaien. De vlieger die werd opgelaten, tollend door het luchtruim suist en daarmee de draak met de vliegeraar steekt. Het laatste teken is de snuit die in het zand hapt en de lijnen laat verslappen. Maar dit terzijde, zoals ik zoveel terzijde leg. Neen, die vlieger gaat, nogmaals, niet op!
Soms overvalt mij de neiging om weer eens ongebreideld met woorden aan de loop te gaan. Zijn het geen plaatjes die ik vang, dan zijn het woorden die veel aan betekenis kunnen verliezen. Daar maal ik niet om, veeleer is het feit dat woorden spontaan in mij opborrelen in een poging om de onzinnige dingen van alledag aan dit medium toe te vertrouwen. Neem nu die onstuimigheid op een dag dat de wind zich dit keer niet buitengewoon manifesteert. De zon zich laat vangen door de sluiers van bewolking, het gras zich neerlegt bij de kracht van de grasmaaier en ik niet veel meer doe dan wat heen en weer rollen. De hark die zich over het gemaaide gras buigt, de deur die opengaat en het geluid van een sleutel die zijn werk heeft gedaan. Alledaagse dingen in de onstuimigheid van alledag. Geeft juist dat geen indictie omtrent bescheidenheid”!