peter-S-antpoort

Het is best wel wat waard. Al is het alleen maar voor de moeite! Want moeite kost het. Moeite om het geheel in tijd terug te plaatsen. Moeite ook om daar de beelden aan vast te koppelen. De mogelijke spanningen die dit teweegbracht. De vragen die wel gesteld, maar niet altijd beantwoord werden. De beoordelingen, waar dan weer het een en ander aan gekoppeld werd. Kwalificaties, door de tand des tijds achterhaald. Of berichten, brieven, groeten van mensen die reeds lang in het rijk der vaderen zijn opgenomen. Peter Versloot bijvoorbeeld. Waar ik een brief van in mijn handen mocht houden. De gemeenschappelijkheid die wij hadden: Santpoort in zijn en mijn glorietijd, Duin & Bosch, waar wij collega’s mochten worden. Praktijkbegeleider voor een korte periode en daarna koos ik voor het docentschap. Peter bleef praktijkbegeleider tot zijn plotselinge overlijden. Zijn grote belangstelling voor treinen, die wij mochten delen. De omgespoten Philotrain modellen die hem ten afscheid vielen. Het tweetal dat ik momenteel nog in mijn bezit heb. Voor hoelang nog”!

Foto’s van een afbraak. Nog eens in Santpoort: het ‘Nieuwe Gedeelte’ wat stamde uit 1859. De klokkentoren die nog een tijdlang gespaard bleef. Wieringenland en West Friesland. Voor de hoofd entree links West Friesland (de dames afdelingen) en rechts Wieringenland A, B, C en D. Mannen. Hoe verder je kwam, hoe gestoorder de mensen werden. D, wat zich kenmerkte door het lage verstandige niveau. Van zwakbegaafd tot volslagen idioot. C, waar gegoede idioten gezamenlijk met opnamepatiënten de afdeling bevolkten. Waar de isoleers geen klagen hadden. Want dat er geregeld werd geïsoleerd, sprak in die tijd voor zichzelf. Veelal bij gebrek aan beter. Want de begeleiding bestond voor een belangrijk deel uit pappen en nathouden. Wel in de goede betekenis van deze woorden, maar dan nog. Juist daar was het regiem nog authentiek: de dokter (van der Meulen) en haar toegewijde hoofdverpleegkundigen (gestoken in het wit met de te onderscheiden tekens, een zwart kruis en een zwart/wit kruis) maakten de dienst uit. Het was dan ook een stoet die ’s ochtends rond de klokke elf zijn opwachting op de verschillende afdelingen maakte. Daarna was het veelal een niet horen, niet laten zien en des middags de telefoon die het zwijgen doorbrak. De verandering van medicijnen die werden doorgegeven.

Afhankelijk van het weer kon er besloten worden om een wandeling te gaan plegen…