Verschil"!

Het kan dus zomaar. Zonder enige tekst noch uitleg is het mogelijk een radiostilte tot leven te wekken. Nu heeft deze omschrijving veel weg van een ‘contradictio in terminus’ maar dat  mag de pret nu eenmaal niet drukken. Hoewel, kan er wel sprake zijn van enige pret gegeven de omstandigheden waaronder wij zijn komen te verkeren” De een zijn brood maakt de ander brodeloos en waar de bakker tracht nog enige zoete broodjes te bakken, gaan nog veel meer anderen er als hazen vandoor. Niemand die met een gedeeltelijk ‘falderie, faldera’ nog tracht de moed erin te zingen. Laat staan dat wimpels en vaandels wapperen in die zonovergoten, gure wind uit het oosten. Zelfs de wijzen laten het dit keer afweten. En als het dan zo de spuigaten uitloopt, zit er niet veel meer op dan dat het ijs wordt gebroken. Dat Rijkswaterstaat waar biedt voor het geld en dat de onpartijdige stroom zich gereedmaakt om bij de sluizen te keren. Koning Winter zijn onderdanen in slaap sust en klein Duimpje zijn zevenmijls laarzen tevoorschijn tovert. Want hoe wit de wereld ook schijnt, de laagterecords in Nederland zijn nog steeds niet gebroken. Het is mij een raadsel hoe merels nog steeds mirakels aan de kost weten te komen. Helaas blijft hun gezang momenteel wat achterwege en vliegen de vetbollen ook nog lang niet de winkels uit. Het blijft behelpen!

Waar dit op slaat” Ook ik heb dit keer geen idee. Was wat aan de loop terwijl mijn oog viel op niet te duiden gapende verwondingen. Op het ijs doen deze vormen als maankraters aan, terwijl het totaal veel weg heeft van het profiel van een uiterst groot uitgevallen schoen. Vandaar dat de laars van Klein Duimpje in het voorgaande zijn opwachting kon maken. Inspirerend een landschap wat zich achter dijken in polders schuilhoudt. Paarden die elkaars gezelschap zoeken, de een onder een eenvoudig dek, terwijl de ander zich hult in paardenharen. Warmbloedig dat zich van koudbloedig weet te onderscheiden” Geen idee. En er naar vragen vind ik eigenlijk ook weinig interessant.

Neen, veel interessanter zijn de foto’s die ik van Gerard Koopen mocht bekomen. Gerard, een enthousiast fotograaf en gelijktijdig de naamgever van mijn werken: hij verstaat onder mijn werk de zogenoemde ‘wikkies’. Nu weet ik niet of dit eigenlijk ‘wikies’ dienen te zijn dan dat het ‘wiekkies’ dienen te heten, maar het blijft een feit dat hij mij regelmatig met deze omschrijving vereert. En ik voel me dan weer gelukkig geprezen. Hij was even in Istanbul, nog niet zo lang geleden. Liet mij op zijn telefoontoestel een doorsnee van zijn opnamen zien. Mijn mond viel open van verbazing. Niet alleen vanwege de ongelimiteerde mogelijkheden van dat apparaat, maar ook vanwege de kijk die Gerard bescheiden weet ten toon te stellen. Het is een doorsnee oog van de meester waar ik met open mond mij aan sta te vergapen. Want vergapen doe ik. Als een film laat hij mij zijn impressies zien. In drie minuten laat hij vijf dagen van zijn leven passeren.

Het verschil is mogelijk niet geheel duidelijk. Gerard bewerkt. Heel subtiel, maar toch. En ook daar sta ik van te kijken. Ik weet niet geheel waarom (mogelijk uit frustratie”!) maar meer door de beperkingen die hij zichzelf dan weer weet op te leggen. Een fotograaf ‘par excellence.’ Woorden die hij waarschijnlijk niet op hem van toepassing zal vinden. Of waar hij zichzelf absoluut niet in herkent. Bescheidenheid is wel degelijk een deugd. En deugden, daar heeft de wereld op dit moment waarschijnlijk een grote behoefte aan. Al was het alleen maar om de matiging die ons momenteel te wachten staat, vast van wat inhoud te gaan voorzien! Een goede daad” Wat let je”!