Pijn

Ik zal de laatste zijn die beweert de wijsheid in pacht te hebben (al doe ik daar ook hartstochtelijk ampele pogingen toe), maar het moet mij verder van het hart dat het met de waarheid vergelijkbaar is gesteld. Wanneer ik beweerde waarheid eveneens in pacht te hebben, is het vanzelfsprekend dat de persoon aan de andere kant verontrust de wenkbrauwen ophaalt. Nog ven talmt en dan alsnog de knuppel in mijn hoenderhok gooit. De vraag: ‘wie denk jij wel dat je bent”!’ met het nodige cynisme aan mij stellend. En ik maak mij ervan af. Met een simpel schouderophalen. Ben stomverbaasd wanneer de ander stelt dat ik zo makkelijk dit keer niet vanaf kan komen. Hetgeen me dan weer benauwd. Want ik had geen andere bedoeling dan in die rimpelloze vijver een steen te gooien…
Zo simpel als het hier staat, zo prikkelend was dat moment. Een waarheid, de waarheid om tenslotte te eindigen bij mijn waarheid. Of in dit geval haar waarheid. En dat alles omgeven met een sausje van realisme. Dat geheel in ogenschouw nemend, kan het niet anders dan wanneer ik stel van de voorstelling van gisteren echt genoten te hebben, een geheel nieuwe waarheid de mogelijkheid krijgt het licht te aanschouwen. In dit licht gezien zijn woorden die ik nu te berde breng, hooguit wat vergankelijk. ‘Het is blauw en niet zwaar.’ Lichtblauw. Dit antwoord dient in dat speciale kader geplaatst te worden. Of het omvallen van banken. De repeterende crisis. Broekriemen die het, op termijn, gaan afleggen. Door de gaten die er gaan vallen. Het meer waardoor alles steeds minder wordt. Minderbroeders en mogelijke minderzusters op kunnen gaan staan. En de bedeling een steeds grotere kans maakt te verworden tot een meerderheidsbelang. Tenminste, dat durf ik te stellen aan de vooravond van week zeven. Wanneer de leden van de SGP in hun kerken het conclaaf hebben weten te zalven. Want gezalfd wordt er. Was het alleen maar om de pijn te verzachten. Over hemorroiden wordt steeds minder gesproken. Laat staan over aambeien…

PIJN. Een gevoelig onderwerp. Een sensatie. Een ervaring die met emoties gepaard gaat. Een beleving desnoods. Pijn die zich van kop tot teen kan manifesteren. Pijn die zich, op een ander moment, de kop in laat drukken. Zalf die wonden verzacht. Wondermiddelen desnoods.
Ik dacht eraan toen ik een bericht onder ogen kreeg. De nieuwe ontwikkelingen omtrent Amarantis. En de schalkse omschrijving die ik toch wel bewonder. Als een vorm om de inhoud ondergeschikt te maken aan de ingrepen die zich zullen voordoen. Kleiner. Minder. Nog minder. Niets. Hooguit zijn er straks slechts delen brood te verdelen. De krenten reeds lang verdwenen. Amareetoo. Een variant mogelijk op iets wat ‘aan den reet’ zou kunnen roesten. Een vondst, indien dit vergeleken wordt met ooit die vondst van Amarantis. Afgeleid van het woord Amarant. Wat groeit en eeuwig bloeit. Hetgeen aan een ander rijk doet denken… Amarantis als een vierde rijk”!hetgeen nu de kop wordt ingedrukt.

Want men heeft een fout gemaakt in het megalomane denken van de afgelopen jaren. Aan een boom zo vol geladen mist men een, twee pruimpjes niet. Anders wordt het wanneer de nachtvorst toeslaat. Grote kans dat geen derde pruim meer zichtbaar wordt. Laat staan dat takken bloeien. Alleen de kans dat takken verdorren, breken en als kreupelhout een latente dood sterven, ja van die kans kan sprake zijn. Wanneer niemand op de rem trapt. Hetgeen heeft plaatsgevonden. Men simpelweg is doorgeschoten en de vangrail heeft gehaald. En hulptroepen worden ingeschakeld.
Het had heel anders kunnen lopen. Wanneer men andere waarheden had verkondigd. De leer wat zuiverder was gaan toepassen. Men was gaan realiseren dat wanneer er sprake is van zonlicht, elders sprake moet zijn van schaduw. Wanneer men in de spot wil staan, het geen kwaad kan zich daartegen te beschermen. Men niet op ijzer kan vertrouwen. Schepen van hout en mannen van staal inruilt voor het omgekeerde. Ik kan daar geen waarheid in ontdekken. Het kan dan ook niet anders dan dat er splinters en blaren te behandelen zijn. En dat doet, zeker weten, PIJN.