Pink Project on the wall

Een tribute band. Een hommage brengen aan hen die ons ontvallen zijn. Of simpelweg uit elkaar zijn gespat. Omdat verschillende geesten zich niet meer met elkaar konden verenigen. Omdat het tot een scheiding leidde. Doordat het geloof in elkaar ter discussie is komen staan. Een scheiding der geesten. Of ego’s die botsten. Superego’s ontstonden en er nieuwe sterren dan wel super nova’s uit een ongewisse hemel daalden. Of omdat Syd zijn handen als ballonnen werden opgeblazen. En hij zijn kornuiten in 1968 in een totale verwarring achterliet. Rick, Nick en Roger de Britse psychedelische scene moesten laten voor wat deze was: een geestrijk goedje wat met betoverende lichtbeelden op alcoholbasis in een centrifuge tot een uitspatting kwam. Waarin Arnold Layne Emily zag spelen en waarin een fiets een hoofdrol mocht spelen.

Waarin Comfortably Numb nog door Gilmour en Waters in elkaar moest worden gewrocht, en run like hell een rol kwam te spelen in de muur die alles niet alleen verborgen hield, maar ook de geesten weet te scheiden. Waarin de PSP aan de weg timmert met een groen grasveld en een rennende blote dame en een koe, wat verdwaasd uit de ogen kijkend, de hoes van een Elpee weet op te fleuren. Een Elpee, je weet wel, zo’n groot uitgevallen CEEDEE.
Waarin de wereld op z’n kop dreigt te gaan staan. Waarin sommigen nog niet beseffen dat de toekomst zich kenmerkt door vooruit te leven. En waarin sommigen de weg kwijt raken. Uiteindelijk het besef kwijtraken in zichzelf. Niet weten dat zij van voor dan wel van achteren leven. En het gekkenhuis te maken krijgt met andersoortige beelden.
Ziektebeelden die nog geen naam hebben: borderliners, meervoudige persoonlijkheidsstoorniseen, ptss, boulimia en anorexia nervosa zich al in alle extremen voordoen.
Mensen nog gezien worden als neurotisch en het handboek van Kuiper nog standaard in vele boekenkasten te vinden valt. Waarin mensen gewoon nog hysterisch kunnen zijn en een arc de cercle toch al wat tot de uitzonderlijke gevallen gaat behoren. Waarin serenase de angst onderdrukt en de tardieve dyskinesie”n tot een verhoging van de disipal kunnen leiden. Wanneer Paraldehyde bij ouderen nog steeds voor een stinkende adem zorgt en niet veel later aan het reukloze aardgas wordt toegevoegd om een geur duidelijk te maken.
Wanneer bommeldingen zich in de vorm van bombrieven manifesteren en waarin een koffergrammofoon van Philips meer dan honderd gulden kost. Waarin het geluid van een menselijke stem verscholen gaat in een bruin gesponnen spoel en de bandrecorder zich uiteindelijk weet te ontwikkelen tot een MP3 speler.
De eind jaren zestig. Waarin het Nederlandse lied aan de ene kant nog steeds van harte bezongen wordt en de andere kant zich kenmerkt, niet alleen door wierook, maar ook door suikerklontjes, afgescheurde omhulsels van vloeitjes en een superlange sigaret de ronde doet. Wanneer bananenschillen boven een gasvlam worden gebrand en Donovan over Mellow Yellow zingt. De Beatles in een gele onderzeeboot de haven laten voor wat deze is: een haven.

En Pink Floyd nieuwe wegen weet te bewandelen. De wegen die uiteindelijk toch ook weer naar Rome leiden.
Of naar de hel.
De verdoemenis desnoods. En mensen nog steeds, in bepaalde zin, tot bepaalde categorie”n behoren: de mensen op Gooiland bijvoorbeeld. Mensen van een bepaalde komaf. Rijke, gekke lui. Hoogbegaafden die de normale wereld niet aankonden. Atoomgeleerden die de grondleggers hadden kunnen zijn van Atom Heart Mother. En de koe die dan het nakijken heeft. Wat stom loopt of ligt te herkauwen en de wereld aan zich voorbij ziet gaan. Uiteindelijk in de etalage van de keurslager haar Waterloo weet te behalen. Als runder-, sucade- of ellendelapje in de juspan drijft. Of onderdeel wordt van de goulash.
EVERT W.
Wie steeds
en voortdurend
aan zijn verleden
denkt
blokkeert
zijn
toekomstgedachten.
Wie steeds
bij het verleden
stilstaat
blokkeert
zijn toekomst.
WIK P.

VOOR NAAM

Na vijf keer shocken

niet neurotisch

noch psychotisch

zelfs niet

manisch depressief,

stond hij

vooraan en

schonk

voor naam

aan de

Evert

kliniek.

Evert, die ik ooit mocht observeren. Tijdens een sportles. Bij de PMT. Psycho Motore Therapie, gewoonweg gym. Hij over een bank moest lopen. En na afloop aan mij vroeg of hij dat wel goed gedaan had. Ik dit beaamde. Hij bleef overeind. Met een stok wat door de gymzaal bewoog. En waarbij zijn IQ ook tot een bepaalde uitslag had geleid: zwakbegaafd op het randje van debiel. Er percentages aan gekoppeld werden. Zoals er, heden ten dage, nog steeds getallen aan gekoppeld worden.
Dit de krant haalt onder de kop:
Domme mensen blijven te onzichtbaar.
Domme mensen raken sneller in de problemen en veroorzaken vaker overlast. Het lage IQ van veel probleemschoppers wordt door hulpverleners onvoldoende herkend. Zwakbegaafden die voor onrust zorgen op straat en in de buurt, moeten meer tot behandeling worden gedwongen. Orthopedagoog Robert Dibben, trad eergisteren aan in Nijmegen aan de Radboud Universiteit als eerste bijzonder hoogleraar in de ‘zwakbegaafdheidskunde.’
Een woord wat weer eens met een rode streep wordt gearceerd. Goed dat we nu, naast hoogleraren in de vrijetijdskunde, nu ook een hoogleraar in de zwakbegaafdheidskunde kennen. Dan weten wij, normalen, in ieder geval tot wij ons niet hoeven te wenden: Robert Dibben. Want zeg nu zelf: haalt JU geregeld de 100 waar je 120 mag rijden”!