Rob Stam

Ik schreef het een Godsnakende tijd geleden. Deed het, op mijn manier, enigszins gepast. Vanwege Rob Stam, een toenmalige collega. Docent op datzelfde instituut alwaar ik die 88 seizoenen ooit mocht meemaken. De jaren des onderscheids die zich, toen, niet geheel duidelijk lieten onderscheiden. Mijn, ietwat naieve, bevlogenheid. Niet dat ik mij daar geregeld op voor liet staan, het deed zich stomweg voor. De reden” De pretentie dat ik dacht wat te vertellen te hebben. Neen, dan Rob. Opgeleid tot elektromonteur en op zekere dag in de psychiatrie verzeild geraakt. Een blauwe. Een belezen man. Een filosoof. Een collega. Een man die integriteit in zijn vaandel droeg. Ook een man die, nadat hij stelling had genomen, niet meer van zijn standpunt afweek. Geen opportunist. Ook een persoon die heel duidelijk de zaken wist te scheiden. Tussen uit en thuis. Maar eenmaal thuis als een blad aan de boom draaide. Door Ank. Zijn vrouw, die de lekkerste Indische pasteitjes wist te maken. Waarbij de maaltijd veelal slikvingerend verdween. Voor Rob schreef ik toen het een en ander. Het sausje bij dit geheel komt wederom van John. Om het geheel toch wat in een kader te plaatsen. Vandaag. Het is tenslotte alweer 1 maart.

Rob,
een zoevend geluid, natte broekspijpen, integraal helm op.
Een tas die niet alleen voor de broodtrommel dient, maar ook een agenda in zich herbergt.
Een tikkend geluid, een modus die op papier gevonden wordt, een uitwerking die een duidelijk overzicht geeft.
Een winderig geluid, zeilende schepen, veel mensen op de kaai, geklik van fototoestellen, resultaat prima dia’s.
Een mystiek geluid, het toeval gedefinieerd, guna, guna die een rol kan spelen, geen antwoord op de vraag “waarom””
Een denkend geluid, onhoorbaar, onbreekbaar, wel voelbaar een spanningsveld.
Een inspirerend geluid, niet direct grijpbaar, effect van diepte, doelen op langere termijn, als een steen in een roerloze vijver.
Een ontspannend geluid, praten over alledag, het gewonde, normale.
Een steunend geluid, weten waar je voor staat, begeleidend en geduldig uitleggend.
Een onderwijzend geluid, didactisch verantwoord, vormend, een proces van denken.
Een denderend geluid, treinen die voorbijgaan, Erik aansporen om te kijken, Rob die meegaat.
Een zoemend geluid, een beeldscherm wat oplicht, een video die aanstaat, een indruk die verdwijnt.
Geluid, letterlijke en figuurlijke variaties, te horen wat je wilt,te horen wat je moet, het Oost-Indisch doof zijn. Klokken die luiden, geluid wat zich voortplant, de klok wel horen luiden, een klepel die zoek is.
Inspiratie op een oud paviljoen, jou wel bekend als kortstondig verblijfsoord (Kinnehin) op een maandagochtend 18 augustus 1986.
Gefeliciteerd met je nu al ruim 25 jarig overheidsjubileum.

Kwam het tegen in een van die dozen. Mijn verleden. Was het kwijt, maar nu ik het weer onder ogen krijg, komt toch weer het een en ander naar boven. 1986. Marlies is nog steeds onderweg. Komt op 2 oktober ter wereld. En mijn vader heeft nog minder dan een jaar te gaan. Ik ben 39. Waarschijnlijk heb ook ik reeds meer dan de helft van mijn leven achter mij gelaten. Tijd. Waar blijft deze…”! En waar de rekbaarheid…”!