Routine" Ammehoela!

Het heeft er weinig van dat wat zo gewoon is ook zo gewoon zal blijven. Daar heeft het verdomde weinig van. Want het is mijn realiteit die ervoor zorgdraagt dat de dingen gaan zoals ik ze laat gaan. Gelijk een meester zet in een ongekend schaakspel, waarbij de tegenstander slechts een vermoeden bespeurt. Zo schimmig zouden zaken kunnen zijn. Een soort van schimmenspel. Ook dat laat zich niet altijd voorspellen. Want kunnen schimmen wel een spel spelen” Of gaat, wederom, de fantasie aan de loop”
Ik koos juist voor vandaag weer eens voor de routine. Routine, waar een groot deel van de mensheid zich niet direct op voor laat staan. Maar wat toch een wezenlijk kenmerk van diezelfde mens is. En ik doe het met wat gehakkelde woorden onder het kopje routine. Maak daar met behulp van wat klanken woorden in een verhaaltje wat zich leent om een aantal keren herlezen te worden. Het gaat over een ik, een hij en hen. Het gaat over de herhaling wat zich, als ware het een eeuwig schaak, leent om er niet te lang bij stil te staan.

Er was eens en ware het niet dat er geen er was eens was, was ik nooit aan deze openingszin begonnen. Of anders had kunnen zijn: ‘op zekere dag verscheen ik. Rond mij stond de wereld stil.’ Of ‘mijn zolen kraakten de sneeuw aan gort.’ Waarbij mijn betoog had kunnen luiden: ‘ook zekere gewoontes weten weer de weg te bewandelen zoals ooit door een zekere routine is in gesleten.’ Zoals de man die voor het zoveelste jaar voor de Alzheimerstichting komt collecteren. En ik hem de vraag stel: de voornaam van de man Alzheimer. En hij op die voorspelbare wijze reageert: ‘dat weet ik niet’. Waarop ik reageer met: ‘daar begint het mee!’ Ook dan val ik terug op weer die routinematige gewoontes. Kan ik ze als het ware met de ogen dicht herhalen. Zoals soms zichtbaar wordt bij oude mensen. Achterhaald door Alzheimer dan wel door een andere vorm van dementie (arteriosclerose desnoods!) en de handelingen die zij in hun werkzame leven hebben laten inslijten. De schoenlapper die levenslang zijn leer heeft bewerkt. De matroos die oeverloos aan het bikken was. En dit nog steeds doet. De wasvrouw aan de wringer. De strijkster aan de bout. De huishoudster en de kok die immer in de pannen roert. En proeft. Dit gepaard doet gaan van een luidkeels smakken” met een fluim. Zoals hij ooit in boter doet.

ROUTINE

Van verre klinken

holle stemmen

wezens, ontdaan

van voor- en achterkant

de nijvere, dooraderde

dappere handen

wapperen, gesjouw

van de ene naar

de andere kant

dag, de dagelijkse

routine, de smaak, geur

kleurt ontbinding

tijd, de herhaling

en het eeuwige gezever

– raakt hij vandaag

zijn plasje kwijt –

raak ik hen, als ik

niet oppas,

leven zij nog steeds,

wanneer zij al lang

aan de dagelijkse routine

zijn ontglipt.

Want de routine van alledag gaan we straks breken. Door te staken. Donner die de ambtenaar voor twee jaar op de nullijn stelt. En Smith dat door Lays wordt ingehaald door overleg te voeren. Met de bonden. Een foto van stakers met de reclame voor Duyvis op de achtergrond. Postbodes die op 16 november gaan staken. Nieuwe techniek voor de oudere werklozen. Werk lozen. Of verladers die protesteren tegen Vlaamse km-heffing. Zijn we net gewend aan de Vlaamse frieten, krijgen we dat weer. Worden de ‘masterplannen’ weer uit de kast gehaald. De stakingskassen bijgevuld. En zal eenieder zich dienen te melden. Komen voor- en tegenstanders weer lijnrecht tegenover elkaar te staan. En gaat de grijsaard Donner door. Jobt van het ene ministerie naar het andere, vergeet gebruik te maken van zijn pensioenrechten en blijft zich wentelen in zijn MACHT. Vergeet zijn Ritalin in te nemen en poogt juist op zijn leeftijd mee te doen met de nieuwe omschrijving van het kabinet Rutte: ‘Grijs 1’ wordt ‘adhd-kabinet.’ Geen ‘Rollatorkabinet’ of ‘Grijs 1’, maar na 27 dagen regeren en een spervuur aan nieuwe plannen en voorstellen circuleert een nieuwe bijnaam op het Binnenhof: het ‘adhd-kabinet.’ Vernieuwing en dadendrang: geen Nationaal Historisch Museum, geen subsidies aan ontwikkelingsorganisaties, geen tbs-verlof dan wel onder strenge voorwaarden, afschaffing rookverbod in kleine caf”‘s, geen dubbele paspoorten, geen ‘bonnenquota’ en Job en Famke ook tot elkaar veroordeeld. De blinde Job laat zich leiden door de lamme Famke op haar krukken. De kop is samenwerken en de handtekening is van Tom. Ja, die Tom. Van, pak weg, een week geleden. En alles wat hiervoor is gepasseerd is simpelweg tot stand gekomen dankzij mijn routine. Door het een aan die andere gewoonte te koppelen. Of dit naar genoegen was… ook dat durf ik met een gerust hart te betwijfelen!

Maak vandaag gebruik van JUW dagelijkse mogelijkheden en sta er dan vijf tellen bij stil.

En als Ju dan toch stilstaat: denk daar dan nog eens over na!