Spaarzaamheid.

Spaarzaamheid viert hoogtij! Maar als je geen nagels hebt om je reet te krabben, wordt het zeuren. Goedenavond! Welkom bij een entree die enigszins aangeeft welk een smal pad ik vandaag wens te bewandelen. Gelijk een koorddanser op een heel slap koord ga ik een poging wagen mezelf in een spagatistische houding te begeven. Niet dat ik niet geregeld voor mezelf insta, dat doe ik dus wel, maar bij een van de wandelingen die ik vandaag mocht afleggen werd ik enigszins bevangen door de ‘Groene Voet.’ Een park voorzien van een skatebaan, voor fietsmobielen die hun toeren voornamelijk in de lucht weten te plegen, de boarden door midden weten te brengen en niet in de laatste plaats hun sneakers aan de wilgen weten te hangen. En dat alles dit keer voorzien van een vurig blauw,hetgeen dan weer wijst in de richting van een contradictio. Want hoe ziet vurig blauw eruit wanneer dit het hemelsblauw doet verbleken”!

Geen vraag direct aan mij: ik ben slechts de bedenker van deze beeldspraak. Het was dan ook een bijzonder genoegen een hond, met aan het andere eind zijn baas, van een goeden dag te voorzien. Dat de hond slechts zijn poot optilde om mij te begroeten, van een totaal andere orde. Gelijk de hoop die hij te berde bracht, hetgeen waarschijnlijk zorgdroeg voor een niet geringe opluchting. Op dit soort openbaringen zit je geenszins te wachten; hetgeen mij bezighoud is nu eenmaal niet altijd met een pen te beschrijven, vandaar dat ik me op deze manier tot je richt. Mogelijk tot jullie richt want, nogmaals, ik heb geen enkel idee wie de ander kan zijn. Mogelijk heb ik de ander van de week ook op een dwaalspoor gebracht: waar zijn die verdomde plaatjes gebleven!”

Ik hield ze dit keer bewust (onbewust”!) in mijn bezit. In de ijdele hoop dat de een, dan wel de ander hier een opmerking over zou gaan maken. Maar dat wonder deed zich dit keer niet voor. Waardoor de hoop een stille dood stierf… niet alleen Gods wegen blijven ondoorgrondelijk ook voor wikswegen lijkt een vergelijkbaar pad te zijn weggelegd. Een eenzaam pad, geregeld, maar ook dat deert mij niet, hoewel, nu ik lieg, lieg ik enigszins in commissie ( met mezelf uiteraard!)
Als er dan iemand bereid is de moeite te nemen, ontkom ik niet aan de indruk dat dit voor mij veelal een bijzondere taal is. Nu ben ik weinig andere talen machtig, maak veelal gebruik van handen en voeten, een ander moment van de beeldtaal,laat staan dat ik nog wat ongekende mogelijkheden tot mijn beschikking zou kunnen hebben (lichaamstaal bijvoorbeeld!)
Dat geeft in dit kader geen pas. Dat ik klare wijn schenk en daardoor klare taal spreek, doet geen afbreuk aan het feit dat ik, vanochtend, die Groene Voet betreden heb. Mij heb opgemaakt om een enkele skater en een enkele fietsmobiel op mijn toestel te hebben willen vereeuwigen. Helaas… juist zij lieten het vandaag afweten. Mogelijk was ik wel op de juiste plaats maar trof het verkeerde moment aan mijn zijde, mogelijk vereiste het onderwijs de nodige inspanning dan wel waren het juist die zonovergoten momenten die hen dwongen andere keuzes te maken dan wel was het gewoon gelegen aan het feit dat die hond, ternauwernood,over mijn schoenen had kunnen gaan zeiken, terwijl…

Dingen liepen ook weer vandaag zoals ze lopen dan wel lopen zoals ze liepen. En in denk dat het morgen niet veel anders zal zijn…