Hopsenflopsen & Zo

… dus hebben wij vandaag, dat wil zeggen vanmiddag, weer eens eindeloos lopen hopsenshoppen. Nu weet ik niet of je op de hoogte bent van dit werkwoord, maar ik kan je verzekeren dat het geregeld een weldaad is. Wanneer het weer het laat afweten, het humeur de noemer van redelijk geluimd draagt, het lijstje met verlangens redelijk overzichtelijk blijkt te zijn, de kar niet geheel is volgeladen en het schouwspel dat zich ontrolt niet door mensenmassa’s wordt ontluisterd, staat niets een middag hopsenshoppen meer in de weg. Hooguit het smalle pad dat naar de kassa voert, alwaar het scanapparaat bijkans overuren draait. Gelijk een paling in een fuik is er geen weg meer terug. De passen pinnen, de getallen veranderen en de blijdschap die zich van eenieder meester maakt, doen he ergste vermoeden. Hooguit dat bij thuiskomst de rekening wordt geraadpleegden bij een zichtbaar tekort,getallen van de een naar de ander worden gesleept. Nu is dit niet het juiste woord, maar ik zou niet weten hoe anders te formuleren.
Formules. Formules die het goed doen, formules die aan kracht inboeten. Formules die al ruim een eeuw staan voor iets, formules het tientallen jaren volhouden en dan eensklaps weer verdwijnen. Formules waarbij ‘pick & pack’ de gangbare voertaal is gaan worden. Want wat klinkt niet normaler dan het Engels wat te pas en vaak ook te onpas,het Nederlands verdringt. Pinpas en analoog daaraan het password, de pas die wij in het Nederlands van een poort wensen te voorzien, het idee dat de ID zich als een ‘ausweiss’ had kunnen manifesteren, doet recht Europees aan. Wij zijn dan ook Europeanen, alleen het voelt gelijktijdig ver weg. Allereerst ben ik inwoner van Alkmaar, aan de rand van West-Friesland, in de Provincie Noord-Holland, deel uitmakend van het Koninkrijk der Nederlanden en als ik hier allemaal aan heb voldaan, manifesteer ik mij als een West-Europeaan.
Waarmee ik maar wil aangeven dat het manifesteren wat ik nu doe, geen andere betekenis heeft dan een vorm van protest in de zin van een manifest. Nu ben ik niet direct een man die op de barricaden klimt, die met een banier dan wel met een vlag gaat zwaaien, zijn broek laat zakken (hoewel…) en zijn witte kadetten lat zien, maar het moet mij van het hart, HET BLIJFT EEN VERGRIJP!
Enkelbreuken. Lieverdje aangereden.
Amsterdam. – Een Duitse vrachtwagen heeft gisterochtend Het Lieverdje op het Spui in Amsterdam omver gereden. Het beeldje van de Amsterdamse beeldhouwer Carel Kneulman raakte beschadigd en brak beide enkels. Het bronzen kunstwerk, dat in de jaren zestig grote bekendheid kreeg door de Provo-happenings die er voor plaats hadden, is afgevoerd naar een bronsgieterij voor reparatie.
Kijk zo’n bericht laat mij dan weer hopfloppen. Hopsenfloppen als het ware. En als ik daar de smaak van te pakken krijg, sta ik niet voor mezelf in. Dan krijg ik vleugels, dan vlieg ik overal in en nog eerder uit. Dan valt er geen land meer te bezeilen, geen berg waar ik niet tegenop boks, dan roei ik door tot ik de ruiten uit de sponningen heb doen gaan en verbleekt Hans Klok tot een witte clown. Bij wijze van spreken dan. Want ik spreek juist dan geregeld in flarden, ik hopschop wat door het duister en laat een pad vol grilligheden achter. Juist die grilligheden doen denken aan de scherven en zoals je weet… daar vind ook jij het geluk!