spirit

De menselijke geest laat niet met zich spotten! Soms heeft het er veel van dat de ander op het spoor van een puzzelaar wordt gezet en weet de betrokkene tot ver in de tijd de waarheid naar zijn of haar hand te zetten, op een ander moment heeft het er veel van dat de geest er met de betrokkene vandoor gaat. Nu zal dat waarschijnlijk niet in alle gevallen opgaan, maar in vele gevallen wel. Denk ik en zie een afbeelding waarin een zekere grimmigheid een rol speelt. Laat ik die grimmigheid eens wat meer inhoud geven op een dag als vandaag. Duik in het verleden en relateer dit weer aan het heden.
 

Weet niet welke kant dit geheel op zal gaan. Aan de ene kant zal graffiti een rol gaan spelen, de andere kant is een verleden waarin het spelen met het lot de tol heeft geëist die zich nog steeds laat zien. Waar de stilte overweldigend is, de kruisen geen begin noch einde kennen en getallen slechts een vermoeden laten schuil gaan. 31585. De vraag wie zij als individu waren volledig in het ongewisse van diezelfde tijd verloren is gegaan. Maar dit plaatje intrigeert. Ein Deutscher Soldat. En dan in de hoek die naam. Adolf. Waarbij de achternaam door de hoek waaronder de camera juist dit beeld heeft vereeuwigd, als het ware een eigen leven is gaan leiden. Het mij ook niet eerder opviel dan dat ik de vergroting onder ogen kreeg. Dit tot dit verhaal gaat behoren. Een verhaal met een zekere weerga. Zoals er ook zoveel verhalen zonder enige weerga zijn. Ik mij daar dit keer liever niet aan waag. Want voor ik het goed en wel besef ga ik gebukt onder mijn naam. Mijn eigen naam nota bene! En dat kan en wil ik mezelf dit keer ook niet aandoen.

 
Een bezoekje brengen aan een bedrijf wat reeds jaren gespecialiseerd is in het verplaatsen van wrakken. Wrakken altijd weer in diezelfde zekere zin. Restanten van ooit de trots van een bedrijf. Een vrachtwagen nieuw aangeschaft waarbij het eerste dieselgeluid de eigenaar als muziek in de oren heeft geklonken. De pluimen die uit een meer dan gemiddelde uitlaat naar voren kwamen en de eerst kilometers die op het eindeloze asfalt werden doorgebracht. De honderden, duizenden en de mogelijke miljoenen kilometers die werden afgelegd. De dreun ergens ver weg op de achtergrond:
Quo Vadis, Scania Vabis. Eindeloos de weg, eindeloos het duister, eindeloos de vracht en eindeloos de enkele, dan wel de eindeloze rij van verschillende chauffeurs. Het einde. Of weer een begin.

 
Mogelijk in de vorm van een kunstwerk waarbij het smelten van die overgebleven metalen een nieuw begin heeft mogelijk gemaakt. Het begin van een andere kijk. Op iets wat als stoffelijk verleden de smeltoven heeft behaald. Waarbij ik, op dit moment, slechts een vermoeden over uit kan spreken. En dat dan ook, op het gevaar af buiten de realiteit te treden, er maar op waag.
Een gebed zou op dit moment op zijn plaats kunnen zijn. Een moment van inkeer en bezinning. Tenslotte is het vandaag alweer een week geleden dat de man waarbij zijn geestelijke vermogens alreeds in twijfel zijn getrokken, zijn en vele andere levens radicaal wist te veranderen. Waarbij naar voren komt dat politici veelal gebukt gaan onder enorme boterbergen op hun hoofd. En dan nog de illusie hebben dat zij in aanmerking zouden kunnen komen voor enige vorm van subsidie vanuit Brussel.

 

Juist dan gebeurt het weer. Gaat mijn geest er als een Roeland vandoor. Ben ik bijna niet te stuiteren enkel en alleen omdat ik vandaag weer op plaatsen vertoefde waar ik vanochtend vroeg nog geen weet van had. Voor een deel in de herhaling kwam te verkeren, voor een ander deel weer nieuwe schatten zag opduiken. Alles wederom in een ander perspectief probeerde te plaatsen. In een ander licht te zien. Daar gelijktijdig niet te lang bij stilstond. In de wetenschap dat stilstaan veelal achteruitgang betekent. Maar mogelijk ook dat moment van bezinning in zich herbergt. Ach wat maal ik erom. Het staat zoals het hier staat en het ziet ernaar uit dat…

 
het genoegen dit keer geheel aan mijn zijde vertoeft!