Titels van gisteren…

– Elektra en Oidiepoes, – zaterdag alweer, – erehaag, – Marlies verpleegkundige, – overwegingen, – af Gods beeld,
– kleur het plaatje, -fantasie en lopen, -donderdag 19 februari, – … zij geprezen, – De stad in, – retour op vrijdag,
– en weer een week van het weesmeisje, – dinsdag 17 februari 1955, – maandag de zestiende, – de goede dingen,
– keuzelen, – val en tino, – doorgronde vergankelijkheid, – vrijdag 13/2 (1), – bericht van Pieter, – Corry’s dag,
– verwittiging, – een engel vloog, – gewoonweg zondag, – wakwak / wakkwak, – stukken halen / stukken helen,
– knespuiren o.i.d., – serene rust sirene, – shit
Waar dit op slaat”! Op een recent verleden. De maand februari gaf alle mogelijkheden aan en ik heb daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. En opeens…

Was het gedaan met de pret en kondigt zich nu het andere tijdperk aan. Vol overtuiging stort ik mij weer op deze mogelijkheid waarbij ik mijn gram en grol aan de beperkte wereld zal verkondigen in de hoop te kunnen delen.
Zal ik pogen om een moment van…

Ja, van wat eigenlijk” Het bedenken van titels en daar dan weer een uitvloeisel van op ‘papier’ te zetten vraagt energie.
Vraagt soms ook om bevestiging. En schenkt mij voldoening. Vooral indien ik verschillende titels weet te achterhalen. En dat allemaal in het besef dat die ook weer op een ander moment zouden kunnen verdwijnen. Zoals een landschap stil verdwijnt door de gang der seizoenen. De frisse fruitigheid door een rotte appel zomaar voor wat andere overdenkingen kan gaan zorgen.
Of dat de dingen niet altijd zijn zoals ze zich voordoen.

Omdat dit inherent is. Inherent aan leven en beleven.
Levend beleven. En JU daar bewust van bent. Wat zich zeker niet ieder moment kan voordoen. Meestal wanneer je in een hoekje zit. Gedwongen of gezocht. Je je even wenst terug te trekken en het gordijn zich achter je sluit. Je de rol van alledag achter je laat. En desnoods alle schellen vallen. Dat moment.

Wanneer je je wat af gaat vragen. Je stilstaat bij de plaats die je inneemt. En je de waarde van die plek weet aan te geven.
Of juist niet. Je zaken neemt voor wat ze zijn. Je dingen ziet zoals ze zijn. Of juist weer niet. Het loslaten. Het vasthouden. Het geheugen wat je in de steek laat.
De interpretatie die zo onjuist is. Het allemaal zoveel anders is bedoeld. Jouw eerlijkheid. Jouw werkelijkheid. Jouw zijn.

Titels. Zorgen. Zorgen om iets. Zorgeloos om niets. Wat staat er wel, wat staat er niet. Wat mist er nog in dit totaal. Valt er nog wel wat te missen. Of is gewicht alleen maar evenwicht”

Een gezicht. Een lach. Een lach op jouw gezicht. Of is de lach toch op de mijne. En wat denk JU dan” Of denk JU niet”
Zie ik daar wat stil verdriet” Zeg mij het wel, zeg mij het niet. Maar blijf die keuze maken. Zoals het wordt gevraagd.
Omdat je nu volwassen bent. Maar als JU dat nu bent, want bent JU dan” Herkenbaar” Zie je nog dat kind wat in je schuilgaat”

En als dat kind er is” Troost je dit bij stil verdriet”
Of laat je het lot een rol gaan spelen. Kan het lot wel spelen”
Met een kind” Met JU” Met mij misschien”

Ik weet het niet. Probeer mijn kop ook regelmatig leeg te spelen. Een spelend kind. Gaat op in ’t spel. Mijn spel”

Of het JUWE!”

KOPZORGEN

Vreest niet als GIJ
door gekte
overmand, in
Uw rampspoed
aanklopt
op de deur
die eeuwig
voor U

gesloten
blijft.

Vreest niet als GIJ
door rampspoed
overmand, kond
doet van Uw
gekte.

Niemand
zal Uw woorden
horen
Uw gevoel
begrijpen
slechts
Gijzelve
zijt in staat

Uw gekte
het hoofd
te bieden.

Kun JU nagaan hoe het zou kunnen zijn om weer eens gewoon te doen.

Want ook dat kan ik niet laten!