tredmolen

Altijd maar hetzelfde en steeds in zo’n voorstelbare voortgang. Alsof daar voordelen uit te halen zijn. Gewoonten, die gedachteloos gevolgd worden. De oneindigheid van de tredmolen, het voorgekauwde geheel, de dagelijkse gang der dingen. En de reactie van een ander. Bijvoorbeeld een uitroep waarin zachte spot doorklinkt en waarbij de wijsvingers over elkaar gestreken worden. Een sliepuit! Of een sliep/uit! Totaal iets anders dan een sleep inn.
Daarnaast bewegen. Bewegen moet, bewegen doet goed. De trap op en weer neer. De kamer heen en weer terug. De stofzuiger achterna. ‘Een zuigje hier, een zuigje daar’ en ergens ver weg klinkt het geluid van Sorbo. ‘Ook Uw hulp in huis!’
De boodschap. Veelal de kleine boodschap. Of de combinatie boodschap. De noemer nuttig en aangenaam. Waarbij het aangename soms meer aan het nuttige doet denken. De vertrouwde voorspelbaarheid. Ook niet altijd een onverdeeld genoegen. De smaak van water als het ware. Wel verkoelend maar bijzonder neutraal. Eigenlijk heel gewoon. Onopvallend. Noem het kleine gemene veelvoud. De grote gemene deler die het gemeen af laat weten. Of zinnen die mogelijk, op een ander moment, vragen om Ctrl, Alt en Delete. Verdwijnen in het gat van de tijd. Het gat in de ruimte. Waardoor opnieuw en startstreep in beeld komt. Opdat zaken die zich nu voordoen opnieuw op te starten zijn.het schot wat dondert. De massa waarin ik opga. En dan”

Dan loop ik mijn gangen na. Probeer toch weer een andere weg te bewandelen. Me te richten op andere prikkels. Geen frontjes dit keer. Want frontjes lijken ook wel aan een bepaalde voorspelbaarheid te voldoen. Of lopen net zo vrolijk in een vergelijkbaar frontje over. De naam die zich nog laat onderscheiden. De modellen die de gang in de windtunnel hebben ondergaan. De constructeurs met mogelijk vergelijkbare blauwdrukken aan de slag geweest. De tekentafel die is verdwenen. De computer in die plaats. Alles in D. Opus 3D. Een muziekje eronder en klaar!
Probeer dit echter wel in het juiste perspectief te zetten.
Soms lukt dit, soms moet ik hier even van afwijken. De wijk in om af te wijken. De letterlijke tekst om hier figuurlijk mee aan de loop te kunnen gaan. Je hoeft niet te twijfelen aan mijn geest. Ik probeer niet veel meer dan mijn zinnen te verzetten.
Ook vandaag had ik weinig behoefte mij tot Titje! te richten. Die laat weinig van zich blijken. Hooguit trekt het wat onderhuids. Misschien dat het weer hier toch enige invloed op uitoefent. Het kan echter ook totaal niets met het weer van doen hebben. Misschien meer met mijn gesteldheid. Ook onder invloed van het weer. Grauw.
Titje! Hoe heb ik dit ooit bedacht! Het proces van aanvaarding reeds lang achter de rug. Royaal in de implementatie. Want natuurlijk heb ik alreeds de nodige implantaten. Verwijderde kronen en nog een enkele aanwezige brug. De pillen die ik dagelijks slik. Het achterwege blijven van spontaan bloeden van mijn tandvlees. Verdwenen blauwe plekken. Bloed doorlopen ogen, hetgeen een appel doet op de nieuwsgierigheid van een kind. ‘Kijk mama, die meneer heeft auw.’ Niet te vergeten mijn 58 millimeter stents. Een stuk of wat kalknagels”.

Op zondag is het merendeel van de winkels gesloten. Op de eerste zondag van de maand kan daarvan worden afgeweken. Dan bruist de stad. Dan zijn de luiken geopend. Dan wordt, weliswaar beperkt, een deel van de 24-uurs economie gecontinueerd. Dan worden er slagen geslagen en zijn er minder mensen op de hole te vinden. Maar op maandag doen ze net of het zondag is. Gesloten dus. En dat maakt het dan weer spannend. Door die mate van onvoorspelbaarheid. Doorbreekt de sleur. En doet mij verlangen naar morgen. Dagen van herhaling, sleur van elke dag, opnieuw weer opstaan, naar je werk gaan, thuis de krant gaan lezen, televisie aan, de avond door te brengen met elkaar, de nacht naast elkaar brengt de dagen door elkaar.