vandaag!

Vrijdag 27 juli:

vandaag wordt het JOUW DAG! EINDELIJK MAG JE MEEDOEN! Je gal spuwen, je afkeer laten blijken, je tevredenheid bot gaan vieren, je bedrinken, uit je bol gaan desnoods, want…

reageren is vooruitzien. Reageren kijkt vooruit. Jouw reactie wordt hogelijk gewaardeerd! Indien er geen reactie volgt, had ik me niet zo hoeven uitsloven! Sloof je je een keer uit, word ik meteen een sloofje. Ach, dat is altijd beter dan niets…

Dank dus, en laat wat van je weten! Laat jezelf eens zien. Reageer voor een keer! 

Kijk mij nou…

Hypothetisch zou het allemaal zomaar kunnen, alleen… je dient er wel enig geduld tegenaan te smijten. En juist dit laatste gaat mij wat moeizaam af. Niet direct door de achter ons liggende weken en ook niet direct door de daarop volgende maanden, maar meer door de omstandigheid dat wij elders vertoefden en ik het brave vaderland aan de goede zorgen van dat demissionaire kabinet diende toe te vertrouwen. En het geeft dan geen geringe pas, wanneer het vaderland aan verschillende handen wordt toevertrouwd, daar de jonge heer Rutte elders vertoefde. Niet in de laatste plaats in de voetsporen van Angela laat staan in de wilde sporen van zijn voormalig vriend Geert. Want ook deze man heeft het bepaaldelijk de laatste tijd niet makkelijk! Is het hem, uiteindelijk, gelukt een verkiezingsprogram bij elkaar te harken, wordt hij, op de drempel van zijn betoog, in de steek gelaten door een stel opstandelingen die zijn dictatoriale bemoeienissen meer dan spuugzat zijn, voor hetgeen zij hun plannen trekken en getweeen het bijltje besluiten erbij neer te gooien. Waar dan wel iets voor te zeggen valt.
Of wat te denken van hen die ons het lichtend pad zijn voorgegaan” Gerrit en Ruud. Waarbij Ruud zich ook nog van de naam Rutger mocht bedienen. De een, uitverkoren tot de dichter des Vaderlands, de ander die zich niet alleen met de psychiatrisch gestoorde medemens mocht bemoeien, maar daarnaast zich meer dan verdienstelijk maakte omtrent het vatten van teksten in dichtregels. Hetgeen meer dan de moeite van het vermelden waard is. Aldus bij deze.
En wat spookte wij uit” Geen ene moer. Althans in die zin, dat wij deden wat ons inviel en dat wij lieten waar anderen zich mee bezig mochten houden. En dat dit, tot ons wederzijds genoegen, glansrijk mocht uitpakken… ook daaromtrent hoop ik, op de relatief korte termijn, weer mijn wetenswaardigheden met je te delen. Het geeft echter geen pas daar momenteel al bij stil te staan…
Welkom dus! Welkom u allen en dan in het bijzonder Lianka van Beek en Lesley Snijder. Mensen die zich ooit mochten verheugen op een entree in het gekkenhuis. Mensen ook, die ik andere hoedanigheden heb gekend. Leerlingen, die naderhand studenten werden genoemd en nog weer wat later het roemruchte vak van psychiatrisch verpleegkundige mochten gaan uitvoeren. En dit, tot heden ten dage, nog steeds uitvoeren. De een als AWN’er op Dijk en Duin & Bosch (tenminste op dat deel wat er nu nog rest!), de ander werkzaam bij GGZ- Noordholland-Noord en dan de ‘divisie’ ouderenpsychiatrie. Op de locatie die gevestigd is op het terrein van het Medisch Centrum Alkmaar.
Waarbij naar voren komt dat niet alleen het tij, maar ook de tijd kan komen te verkeren. Terzijde echter. De plaatjes die in bestanden verscholen zitten laten nog ven op zich wachten. Allereerst dient dit opnieuw gemoduleerd te worden. Hetgeen dus, als eerder naar voren gebracht, enig geduld vergt. Daar geduld een schone zaak is, hoop ik dat het bovenstaande als een verschoning ervren kan worden. Mocht dit niet zo zijn…
ach, ook dit keer zal de aanhouder zich niet direct uit het veld laten slaan!
C U, ik.