zes en twintig: terug in den tijd!

Donderdag 26 juli:

Op weg naar het einde. Iedere dag is er wel iemand onderweg naar het einde. Iedere keer ook bestaat de kans dat de weg eindigt. Maar daar wordt veelal op geattendeerd. Een bord dat doet denken aan een doodlopende weg. Met wat kleur erin. Want alleen zwart zou veel minder opvallen. Dus komt ook aan deze periode weer een einde. Terwijl ik net heb ontdekt dat de moed er in houden ook regelmatig voorkomt. Zonder hela, hola dit keer. Want ik eindig dit keer met een begin!

Op zich was de opdracht heel eenvoudig…

Ben ik gek of ben IK gek”!

Alleraardigst hoe mensen op deze eenvoudige vraag hun gedachten de vrije loop laten dan wel op gedachten komen die geen enkel ander MENS ooit zou kunnen bevroeden…

Hetlaat zich lezen als een document van mensen die op een zekere dag (01-09-’03)hun opwachting maakten op de Academie voor/tegen Psychiatrie en drie maanden lang zich dienden te schikken in allerlei onvoorstelbare opdrachten. Zij schrokken ervan en schikten zich hierin en het relaas van dit ongekende werkje zal mogelijk de feestdagen weten te overleven…

Veel leesplezier daaromtrent en als de gans de kalkoen heeft verdreven en wat restanten van de koude kip in een speciale schotel enteraal hun gang zijn gegaan weet dan dat dit boekwerkje zich mogelijk ook met andere ogen laat lezen. Want wie de blik werpt op de ander werpt mogelijk de blik op zichzelf!

 

Een referentie naar mogelijk een kleine maand geleden: op 29juni j.l was er die andere bijdrage. Ook toen was de vraag: Ben ik gek” Toen werd er geeindigd met de vraag: Wie is er nou gek”!! En om op die vraag terug te komen:

KIJK UIT NAAR MORGEN! WANT MORGEN IS DE DAG…