Verdieping, verbondenheid & verse soep

Zin op Zondag”! Maak er wat moois van! Tenslotte ben ik gisteren bedolven onder de complimenten, dus staat vandaag de zin garant voor een prachtige zonnige dag! D’s dan in ieder geval een zinnege, zonnige, zondige zondag! Tenminste, wat mij betreft. Dan nog is het even afwachten of deze wens wel opgaat voor een dag als vandaag. Want de zin op zondag te gaan zoeken, lijkt mij niet geheel uitgesloten. Wordt het toch nog wat zinnigs vandaag! Neen, de inspiratie is dit keer niet van mijn hand; de tweede Zin op Zondag vindt plaats in de Groote Kerk in Alkmaar met, wederom, soep toe. Waar ik bij de eerste bijeenkomst mijn pillen was vergeten, neem ik ze vandaag mee. Waar in het verleden de Kerk zich als gemeenschapsplaats manifesteerde, het volk stichtelijk werd onderhouden en de zinnigheid van onzinngheid werd ontdaan, is dit initiatief behoorlijk glansrijk te noemen. Waar Freek de aftrap gaf is het dit keer aan Susan Smit die dar een vervolg aan breit. En waar men spreekt en preekt over vroeger (de kerk als een vanzelfsprekende plek waar mensen samen komen) in een bepaalde vorm van verbondenheid en beleving, konden mensen zich tezelfdertijd bezinnen. Verbonden zijn wordt in de huidige tijd achterhaald door het internet en het fysieke heeft steeds meer te ontberen. De behoefte om weer in levenden lijve met elkaar in contact te komen groeit…
Zingeving, verdieping en verbondenheid. Het heeft wel wat. Het spreekt mij in ieder geval aan. En laat ik voor de rest mijn mond maar houden… de stilte noodt!

Heeft Zin op Zondag wel zin”! Een ietwat retorische vraag, waar slechts een antwoord op mogelijk is: wel zeker! Zeker als het onderwerp de Liefde betreft met een nakend voorjaar als uitgangspunt. In die zin dat het er veel van heeft… maar dat is dan weer een ander verhaal. Dit keer had Susan Smit het grote genoegen haar licht over de liefde te laten schijnen, hetgeen zij met verve deed. Vanuit verschillende invalshoeken bracht zij haar preek ‘aan den volke’ die in gemeenschap haar woorden zwijgzaam tot zich nam. Liefde en de oprechtheid die uit haar worden klonk, na regelmatig op haar ‘bek’ te zijn gegaan. Nu is het woord ‘bek’ niet geheel op haar plaats, gezien de uitstraling die haar vergezeld. Maar vallen en opstaan is een platitude dat ook niet geheel past. Dus doe ik het op mijn manier en omschrijf mijn uiting als enigszins ‘grof gebekt’ hetgeen mij dan weer past. Een wonderschone middag, waarbij het licht er alles aan doet om de ambiance van de Groote Kerk in dat bijzondere daglicht te zetten. En waarbij Leonie Jansen in de rol van gastvrouw/presentatrice uiteindelijk met samenzang de samenhang van het geheel tot een goed einde weet te brengen. Niet eerder echter dan dat zij Mark Mieras en Sunny Bergman de gelegenheid heeft gegeven hun licht over het onderwerp naar voren te brengen. Waarbij het hormoon oxytocine een niet onbelangrijke rol heeft gespeeld…

Een korte impressie van toch weer een bijzonder waardevolle middag. Waarbij Rob van Vuure de gelegenheid werd geboden om RIET ten tonele te voeren, het Rietdekken een bijzondere ‘swung’ in het geheel bracht en een skileraar zich ontpopte als de boerenknecht die zij in het dorp waar zij ooit woonde, zo verguisde. Waar Rob, door zijn bril, tot de ‘professor’ werd gebombardeerd en zijn zoon David in dat verre ski-oord mocht trakteren opeen Fristi vergezeld van een tweetal glazen ‘Gluhwein’. De Kift wederom het muzikale gedeelte mocht verzorgen en de Verse Soep na de verdieping en de verbondenheid uit Courgette met room bestond.

In het besef dat ik op alle fronten met deze impressie tekort schiet kan ik zeker stellen weer van een bijzonder vruchtbare middag genoten te hebben, zeker in het besef dat ook mijn bekkenbodem spieren door Leonie zijn geactiveerd…

Zin op Zondag” Een uitkomst!