VERDOMD GESLAAGD!

DANK AAN ALLEN DIE HIER GETUIGEN VAN MOCHTEN ZIJN.”” GROTE DANK AAN ERIK BOSCHMAN, VOOR DE HIERBIJ GESCHOTEN PLAATJES!”” EN EENIEDER DIE ZICHZELF HERKENT: GOED DAT JU ER WAS!!!

ONDRAAGLIJKE LICHTHEID

HOE HAAL IK ‘T NU IN MIJN HOOFD”

HEEL SIMPEL. DOOR DE ONDRAAGLIJKE LICHTHEID VAN MIJN BESTAAN TE KOPPELEN AAN EEN SAMENLOOP VAN DE OMSTANDIGHEID!

Ongekende woorden die mogelijk om een verantwoording vragen. Toen, in 2008, heb ik mijn suggestie gedaan. Om met wat beelden die ik geschoten had, te gaan hangen in de bibliotheek. In de Mare. Want ik zag geregeld anderen die van die mogelijkheid gebruik hadden gemaakt en vond mezelf in staat om ook met wat beelden hier te gaan hangen. Maar ik schrok!
Er was zoveel belangstelling voor dat er in 2010 een plek was. En 2010, in mijn opinie, was niet alleen een brug te ver, maar ook een hindernis te hoog. Want ik zou wel dood kunnen zijn. Ik zou wel diverse opdonders kunnen hebben gehad. Want ik ben sinds 04-08-’08 drager van een ICD. Een Implanteerbare Cardioverter-Defibrillator. Een pacemaker gekoppeld aan een Automatische Externe Defibrillator. Maar draag dit geheel intern. En dacht van mezelf dat ik, in onzekere zin, in de verlenging van mijn leven terecht was gekomen.

Wat er weer voor zorgde dat ik in een situatie van het Carpe Diem terecht kwam. Maar om iedere dag de dag te gaan plukken, valt ook niet mee. Ik trad in de stappen van de jaren daarvoor. Was niet altijd in staat om daar de jaren des onderscheid aan te gaan koppelen. En bevond mij in een vernauwing. Een tunnel desnoods. Zocht mijn uitlaatklep in mijn herinnering. Schreef een dagboek. En illustreerde dit met plaatjes. Mijn plaatjes. Mijn blik. Mijn visie. En lardeerde dit weer met mijn zijn. Wat zorgde voor een bepaalde draaglijkheid. En die draaglijkheid resulteerde weer in actie. Ik gaf mij op voor een cursus bij Artiance. Fotografie. Voor gevorderden, terwijl ik de basis, vanaf dat begin, had uitbesteed. Ik bewerk niets. Ik zie en probeer datgene wat ik zie vast te leggen. Ik zie het soms iets anders dan een ander. Zoals ik zo vaak anders zag. Of dacht. Want hoewel strikt genomen ‘ordinair’, ben ik toch niet helemaal doorsnee. Maar dat heeft weer te maken met die omstandigheid, toeval desnoods, maar ook daar ben ik geen uitgesproken aanhanger van. Daar geloof ik namelijk niet in.

Dat heeft dan weer te maken met mijn achtergrond. Want op 1 april 1969 begon ik mijn carri”re in de psychiatrie. In het toenmalige gesticht in Santpoort. En dat heeft een wezenlijke rol in mijn leven gespeeld. Een rol ook die mijn blik ietwat heeft be”nvloed. En het resultaat van die be”nvloeding ziet U nu hier. Maar dat maakt nog niet geheel duidelijk wat de rol is van Wim. Wethouder Zorg en Cultuur staat er op zijn kaartje. Wij hebben dan ook weer iets gemeenschappelijks. Duin & Bosch. Waar ik in september 1976 mijn opwachting maakte.
Met ternauwernood mijn A-diploma in mijn zak, was het toch weer de B van Bijzonder die mij trok. En waar Wim toen zijn opleiding volgde. En waar ik, op 1 januari 1978 mijn loopbaan als docent, gestalte probeerde te geven. Dat is het gemeenschappelijke. Maar wij hebben meer gemeenschappelijks. Niet alleen de psychiatrie, maar ook iets met cultuur. Nu weet ik wel dat cultuur, per definitie, om een verantwoording vraagt, omdat cultuur niet altijd te rijmen valt met de idee”n dan wel de mening van een ander, maar toch…

ik ben verheugd. In die zin dat een simpele ontmoeting in De Studio ervoor zorgde dat wij weer in gesprek met elkaar kwamen. Ik mij verguld voelde om hier te mogen hangen en Wim van Veen bereid vond om dit geheel hier te openen. Nog wel in een Openbare Bibliotheek. Een bibliotheek op weg naar een verdere professionalisering. Want de wetenschap dat zaken doorgaan, is ook tot mijn botte hersens doorgedrongen. De andere kant is echter dat ik nog steeds versteld sta van alles wat zich in diezelfde hersens voordoen…
en om mijn woorden van een bepaalde klank te kunnen voorzien wil ik met het volgende eindigen:

Door diepe dalen

tastend

naar het licht

zoekend

in het duister

opnieuw

een vergezicht

Bergen verzettend

rakelings

langs een ravijn

De grootsheid

van de einder

de MENS daarin

zo klein…

Ik dank U Bijzonder!