"Wat wij toeval noemen, is het toevluchtsoord van de onwetendheid."

Spinoza. Een denker.””” Willem de Kooning. Dement.”” Bach. Een dove. Op het laatst.

Een denker, een schilder en een musicus. Meng dat met een melkklopper en hoor:
met klanken is het niet zo moeilijk plaatsen: een klank kleurt de zin van alledag.
Als een kerkklok klinkt, heeft dat een speciale bedoeling. Het roept iets op.
De klank van een gebroken klok klinkt daardoor anders en zal wat meer gaan oproepen.
En als de klank dan beieren wordt, roept het nog weer iets anders op.
Op tot een moment van inkeer.
Tot een gebed. Tot een samenkomst. Tot een stilstand. Tot een gepast moment.
Van respect. Van diepte. Van tijd. En het verlies daarvan. Stilstaan bij verliezen.
Want de winsten worden toch wel gezien. En misschien wel geprezen.
Of gebagatelliseerd. Of in stilte met innig gejuich ontvangen.
Achter een pokerface gemaskeerd. Niet uitgesproken vormen van geluk.
Of van vanzelfsprekendheid.
Zo is het ook met kunst. Het vastleggen van een emotie. Het vangen daarvan.
De passie waarmee de emoties worden gevormd. De kracht van de wisseling.
De uitwisseling. En de reden. Waarom doen wat je dient te doen”
Of hebt te doen” Of doet” Of van plan bent om te doen en het daarbij laat”
Materie die jij naar eigen hand kunt zetten. Of gaat accentueren. Of gaat vormen.
Of cre”ert!

En de stormen van kritiek laat zijn voor wat deze is.
Niet meer dan een uit de hand gelopen windvlaag.
Waar geen vlinder een rol in speelt. En zeker geen oceaan.
Het moment waarop jij je blootgeeft. Aan de ander, als je jezelf al bent gepasseerd.
Het moment waarop je afstand neemt. Afstand doet. En even later hebt gedaan.
Gelijk het moment van conceptie kan over gaan in een moment van geboorte.
Of waarin de elementen andere offers gaan vragen. Het slikken.
De keel die dichtknijpt. En het hart dat van plaats verandert.
Omdat het niet anders kan. Omdat de vertwijfeling een eigen plek vraagt.
Omdat de reden verstek laat gaan. Omdat het stomweg jammer is.
Omdat het uitdaagt! Omdat het denken wordt verscherpt.
Omdat het vreugde geeft! Omdat de daken roepen!

Dacht ik vanmiddag en schoot, wederom, een plaatje.
Met kunstlicht en zonder. Juist om de elementen mede een rol te laten spelen.
Als in een droom. Met een verlangen.
Een wensdroom desnoods.
Door zinnen omringd.
Zinnen verlangen.
Zinnen.
Zin.
In.

onuitgesproken

droom

onzinnig

verlangen

de andere dag

het andere moment

de vergeten ontmoeting

de passie
verloren in tijdnood
het gebeuren
wat niet plaatsvond

de uitgesproken wens

zinnig

zonder verlangen

morgen is dood;
gisteren
o, ver verleden.
Opgedragen aan Trudy en Robert Jan.

Het past er wel bij. Bij de tijden van gisteren. Eergisteren. En de dagen daarvoor…