Verdwaald

Kennis is macht. Kunst staalt de spieren. Menig kunstenaar heeft door kennis zijn macht zien afnemen. Anderen hebben, door te weinig kennis, hun kunst zien verveelvoudigen. Veelal na hun dood. Veelal ook omdat bewonderaars hun bewondering uitspraken. Op een ander tijdstip. In een bijzondere hoedanigheid. Of eenvoudig weg omdat de overheid gelden ter beschikking stelde. Een eenvoudig voorbeeld kan het voormalige ‘Openbaar kunstbezit’ zijn. Waar ooit mijn ouders een abonnement op hadden. Zo leerde ik werken van Bart van der Leck kennen, maakte Chagall met zijn vioolspeler indruk en moest ik de werken van Mondriaan leren waarderen. Vergat ik veelal die werken in de tijd te plaatsen. En dat zegt weer iets omtrent mijn interesse, dan wel mijn kijk op zaken. Had ik meer oog voor de speelgoederen die in etalages van gerenommeerde zaken tentoon werden gesteld. Bedacht ik hoe het zou zijn als ik directeur was van een groot expeditiebedrijf. Of commandant van een grote brandweerkazerne. Van een busonderneming die zich richtte op het buitenland. In het midden latend of dit een reisje langs de Rijn, dan wel een trip naar Parijs zou zijn. Want…

Nietsvermoedend loop ik wat rond in het kader van therapeutisch zijn. Nuttig en mogelijkerwijze is het aangename met elkaar te verenigen, stopt een automobiel. Ergens achter een aantal bomen het geluid van een wat bejaarde diesel. Niet veel later ontwaar ik een groen/creme mastodont waarop staat dat het Louvre dit keer terminus zal zijn. Verdwaald” Ik waag dit te betwijfelen! 33. Hetgeen doet vermoeden dat dit de voormalige lijn is geweest. Maar juist in 1933 werd dit model gangbaar in de Parijse dienstregeling. Gebouwd door Renault. In aantallen die ik geenszins in mijn fantasie zou kunnen voorstellen. Laat staan in letterlijke aantallen in mijn verzameling…

Kennis is kunst. Kunst veronderstelt kennis. In ieder geval enig kennis. Maar vaak is het zo dat een mening niet direct gebaseerd is op kennis, hetgeen dan ook wordt ervaren als niet gehinderd te zijn door enige kennis. Iets wat ik bij politici met bijzondere regelmaat bespeur. Of bij mensen die insprak wensen te hebben. Of bij mezelf. Want laat ook ik me niet beter voordoen dan ik in wezen ben. Daarnaast komt het toch met een bepaalde regelmaat voor dat ik me schuldig mak aan pretenties. Wanneer ik mijn gedachten uitkraam, beelden niet van enig commentaar wens te voorzien en de voyeur aan gene zijde maar wat mijn conterfeitsels het bos in stuur dan wel aan mijn ongemakken wens over te leveren. Het is dan wat kort door de bocht om Karel Appel te citeren. Maar vaak heeft het daar alle schijn van en in die schijn, dat licht kan ik zijn. Geregeld met mijn ogen wijd open, maar nog geregelder met mijn beide ogen dicht!