voor spel & pret

Het hoe is mij wel duidelijk, het waarom gaat ook nog wel, maar als het rijmdwang is wordt het,
ook in mijn ogen, onbegrijpelijk. Want grenzen aan de tijd zijn altijd tijdelijk en tijdmarkeringen
niet veel meer dan een streepje in een tijdpad. Tijdgrens wordt al wat lastiger maar indien
de markering zich tegen het einde van een jaar, voordoet een stuk duidelijker.
Anders ligt dit indien er sprake is van een vorm van verandering onder de gepaste noemer van
bijvoorbeeld vakantie. Een andersoortige spanning die zich van de vakantieganger meester maakt,
andere impulsen die de geest proberen op te wekken dan wel weten af te schrikken of de spanning
die zich voordoet juist vanwege de ontspanning. De vragen die van een heel ander chapiter zijn:
reisdocumenten, verzekering, kleren voor de warmte, kleren voor de kou, de drankjes die van huis
worden meegenomen, de veranderde luchten, het simpele wat zich uit door een
bepaalde vorm van primitiviteit. Inventiviteit die van de betrokkenen gevraagd kan worden,
het bepaaldelijk op elkaar’s lip komen te zitten, de vraag op welke wijze de tijd kan worden ingevuld.
Pretpark en wachten, de file en het wachten, het terrasje en het wachten, het eten en het wachten,
de toiletgang en het wachten alles krijgt een ander jasje aan en dat wachten wordt, op voorhand,
ingecalculeerd. Alsof JU in een andere dimensie stapt.

Doe dat dan ook! Laat je gaan waar je voorheen stelde daar geen tijd voor te hebben,
eigenlijk de vergissing maakte daar geen tijd voor te nemen.
Omdat de druk van buiten groter was dan de druk van binnen.
Omdat de druk van binnen minder zichtbaar was dan de druk van buiten.
Omdat JU aan de wensen van de ander wilde voldoen. De verwachtingen die daar een rol in speelden.
De haast. De opmerking dat het gisteren klaar had moeten zijn.
En dat het morgen gebeurt kwam totaal niet in JU op…
Omdat…

Morgen breken wij er voor een tijdje uit.
Morgen laat ik wikswegen niet zwaarder wegen dan dat wikswegen zijn.
Mogelijk op een bepaald moment nog even een vingerwijzing. Misschien ook wel niet.
Omdat aan de ene kant het wel prettig is dat ik tijd als zodanig voor mezelf weet te markeren,
de andere kant het ook wel fijn kan zijn om juist die vierde dimensie een
eigen zelfstandigheid toe te gaan dichten.

Er zaken zijn die voor twijfel zorg kunnen dragen. Of de zekerheid ter discussie weten te stellen.
De vraag van de onzekerheid uit de weg blijven gaan. want zekerheid kun je niet kopen.
De schijn echter wel. Maar zonneschijn dan weer niet. Om over zomerschijn te zwijgen.

Hoe graag ik ook zou willen kan ik nu wel zeggen dat ik dit vrijwillig opgenomen schrijven
zal gaan missen. Maar dat het goed kan zijn om weer met nieuw elan een pauze te ondergaan
ergens op een ander plaatsje. In een andere omgeving. Die andere ambiance.
Effe andere dingen aan de kop. Of juist de wind die door mijn kop gaat waaien.
De vondsten die zich dan weer voordoen. Terwijl ik pillen door blijf slikken.
Niet de tijd als vast gegeven ga markeren maar de tijd wat meer naar eigen hand ga zetten.
Maar wel de voorraad meeneem. Op kamertemperatuur zal gaan bewaren.
Voor zover dit gaat. Ik ga op vakantie en neem mee…
TIJDGRENS
Zijn het weer de trage schreden
Tegen het einde, wat is tijd
Hebben wij de zin beleden
In leven wat steeds rapper schrijdt

Wat is toekomst, wat verleden
Daagt daarginds een licht

Wat is gister, nu, het heden
Waar zijn ogen op gericht
Wat maakt mooi en wat is lelijk
Een paspop staat, te kijk

Een grijsaard ligt heel mooi te zijn
Tijd sluipt heel vilein
Zacht door schaduw licht te wezen
Laat deez’ letters troebel lezen

Loopt het zand reeds zoet ter neder
Geeft het toch geen pas
Draai het om en tijd keert weder:
Tijd past als een nieuwe jas!

Regenkleding, laarzen en een jas of wat. Ondergoed, warm en koude kleren.
Een fleece trui, korte en lange broek, het weer laat zich niet leiden, het humeur vaak wel.

Wat kan een mens zich nog meer wensen” Ik denk dat ik niets te zeiken heb!