Wauwelen

Ik wauwel. Jij wauwelt niet. Laat staan dat hij wauwelt. Of zullen we eens samen gezellig gaan zitten wauwelen” Weer eens wat anders dan een poging doen om elkaar te begrijpen. Anders gezegd aan actie ondernemen om te komen tot een verantwoorde communicatie. Dit gezien in het huidig kader van bezig zijn. Misschien is juist dit bezig zijn mijn manier om te kunnen communiceren in de vorm van mijn kundig wauwelen. De vraag is hoe lang ik mij met mijn gewauwel in het verleden staande heb weten te houden. Waarschijnlijk meer dan vele tientallen jaren. Mogelijk het belangrijkste deel van mijn leven. Mogelijk wel mijn leven lang. En als dit mogelijk is, hoe is het dan mogelijk geweest dat ik mij daar ook nog voor liet betalen. Nu weet ik wel dat onderwijs wat dat betreft vele ontsnappingsmogelijkheden in zich bergt, maar dat ik altijd op de vlucht ben geweest voor pijnlijke stiltes zal lang niet zo omvangrijk zijn geweest dn mijn pogingen mij verstaanbaar te maken. Of acties die deden denken aan het vermogen mijn onvermogen te verbloemen. Vertalingen van situaties te maken opdat sprake zou kunnen zijn van een beter begrip. Want het kader waar ik veelal mee te maken kreeg, was juist het onbegrip dat ik tegenkwam. En dan heb ik het toch weer over de psychiatrisch gestoorde medemens.

Het moeten wel hoog verlichte geesten zijn die stellen dat psychische klachten uit het basispakket moeten. Zo ongeveer de helft van de psychische stoornissen, volgens een conceptrapport van het College voor Zorgverzekeringen CVZ. De website Zorgvisie maakte gisteren melding van het rapport. Het CVZ brengt in kaart welke psychische zorg in aanmerking komt voor vergoeding volgens de Ziektekostenwet. Willen mensen in aanmerking komen voor zorg die niet in het basispakket zit, dan moeten ze die zorg uit eigen zak betalen of zich daarvoor aanvullend verzekeren. Onder meer de behandeling van dementie, aan alcohol gebonden stoornissen en aanpassingsstoornissen zouden uit het verzekerd pakket moeten verdwijnen. Veertien hoogleraren hebben al gewaarschuwd dat schrappen een heilloze weg is. Zij wijzen erop dat behandelaars de geschrapte indicaties dan zullen vervangen door diagnoses die nog wel in het pakket zitten.

Natuurlijk gaat het in mijn geval vaak nergens over. Ik wauwel wat in de rondte en vraag me steeds minder af. Sluit mij regelmatig, als een holenbeer, op in de grot die ik met mijn elektrieke deken deel. Laat de wereld aan mij passeren en doe alsof ik daar geen deelgenoot van ben. Laat iets van de zondvloed tot mij komen, ben even verrast en ga alras weer over tot de orde van mijn dag. Probeer wel een oordeel uit te dragen en laat vooral na om daarmee stellingen te gaan beklimmen. Sta geregeld versteld van mijn eigen gewauwel en laat het daar veelal bij. Wat hoef ik anders…”!

Niet veel meer dan dit. Niet veel meer dan wat. En als dat dit dan alles is, is het maar zo. En voel ik me daar tamelijk tevreden mee of misschien wel gelukkig onder!