doen met een miljoen"

Hoge prijzen, lage prijzen geen prijs. Terwijl het allemaal zo rooskleurig wordt voorgeschoteld. Natuurlijk is het de wet van de getallen, de postcode dan wel het feit dat de Staat er, uiteindelijk, voor een belangrijk deel baat bij heeft. Want als de Staat er geen baat bij zou hebben, de Brijderstichting overbodig wordt, hoeft ’s lands economie niet zo hard te zuchten dan dat de Staat dit in kennelijke staat momenteel doet. Neen, de Staat viert hoogtij ten koste van een enkele straat. Voor een moment. Want niet veel later komt de Dienst der Belastingen om de hoek kijken. Vallen de blauwe enveloppen op de deurmat en staat de ontvanger, ietwat verongelijkt, wat beteuterd te kijken. Kijkt bijkans letterlijk op zijn neus, wrijft nog eens zijn ogen uit en komt dan tot de ontdekking dat de aanslag nog meer bedraagt dan dat hij in een opwelling heeft gespendeerd. Daar gaat het nieuwe huis, die andere, gloednieuwe auto, de alimentatie en de juwelen waarmee hij zijn nieuwe vriendin niet alleen heeft willen behagen maar haar ook volledig heeft weten te behangen. Simpelweg door de vraag: ‘wat zou je doen, met een enkel miljoen”‘
Eerlijk gezegd zou ik het niet eens weten. Zeker niet op dit moment. Heb ik wat te klagen” Wat te wensen misschien” Eigenlijk niet. Ik ben een tevreden mens maar zou graag willen dat het met de gezondheid van Marlies eens de goede kant op gaat. Dat Ellen zich wat evenwichtiger gaat voelen en dat Ria minder last heeft van haar lichaam. Want ik draai zo mijn rondes. Laat voor een belangrijk deel na de economie een ‘boost’ te geven, hooguit door mijn favoriete fotoafdrukcentrale geregeld met een opdracht of wat te verblijden. Wat fotolijsten bij V & D te bekomen. Mijn bezigheden voor een belangrijk deel thuis uit te voeren. Door het klooien met dit blog, door foto’s te verkleinen en het geheel wat op te leuken door soms hele stomme, simpele signaturen omtrent mijn blik met de wereld te gaan delen. Het zou mooi zijn indien gezondheid te koop zou zijn. Zo zit het leven echter niet in elkaar. Naast ieder huis wat voorzien kan zijn van een kruis, zal ieder zijn of haar kruis dienen te dragen. Wat meestal gelijk die kruik goed gaat totdat voldongen feiten zich aanmelden. Iets wat doet denken aan druppels en navenante emmers. Simpelweg een gat wat zich voordoet. Dan zou ik een beroep doen op Harry Belanfonte. Hem wijzen op dat ‘hole in my bucket.’
Het blijft voorlopig nog wat op of rond of onder het vriespunt. En ik laat dit keer na om van deze witte pracht plaatjes te gaan schieten. Ik deed dit al veelvuldig in een recent verleden. En eigenlijk heb ik wel wat last van de kou. Blauwe vingers zorgen ervoor dat ik mijn handen in handschoenen diep in mijn jaszakken verberg. Hetgeen dan weer mijn koopgedrag gaat beinvloeden. Want ik vind het geen gezicht om met die ‘blauwe klauwen’ munten dan wel biljetten te overhandigen. Zo komt ook Cruyff weer tot zijn recht. Iets met nadeel dat als voordeel uit zou kunnen pakken…
Kreeg een brief. Van het ABP. Rutte en co worden mij duidelijk. En waar ik ooit geregeld dief was van mijn eigen portemonnee wordt nu wel duidelijk dat er ook elders dieven verkeren. Waarbij Staatsruif en Schatkist het ‘enerzijds en anderzijds’ van ooit Den Uyl weer een nieuwe zienswijze zouden kunnen gaan vertolken. We hebben dit met elkaar afgesproken. We zijn nu eenmaal een democratie. Waarbij 50 + 1 als een meerderheid geldt. Geld. Poen dus. Het slijk der aarde, zoals dit wel wordt verondersteld. Maar het is juist het slijk der aarde dat de machinerie draaiende houdt. Het raderwerk wat door weinig machtige armen nog kan worden tegengehouden. ‘Indien U dit wil’, staat heel het raderwerk stil!’ Stakingen uit de vorige eeuw. Het ziet er niet naar uit dat stakingen op dit moment een middel kunnen zijn om de overheid een halt toe te gaan roepen. Want op ongehoorzaamheid valt onverbiddelijk een sanctie. Voor je het goed en wel beseft behoor je tot de toenemende groep stempelaars. Worden de doorboorde fietsplaatjes weer opgepoetst. De steuntrekkers. De parasieten. Of hoe men deze grote groep werkelozen in de jaren dertig bestempelde. Stempelen en bestempelde. Wat zou jij doen met dat miljoen…”!