weemoed

Wat woorden vermogen is niet altijd bij te benen. De vraag ook of dit wel bij te benen valt.
Eigenlijk ook niet zo belangrijk. Het is meer het kijken naar wat woorden teweeg weten te brengen.
Woorden van de “”n. Woorden van de ander. Een ongekende reactie die zich voordoet. Of gewoon de stilte.
De stilte van het moment waarop de woorden hun plaats weten in te nemen. Woorden van onrust.
Woorden van verlangen. Woorden van een onuitgesproken wens. Bedekte woorden.
Waardoor emoties ook bedekt. De humuslaag die sporen weet te verbergen.
Opdat de natuur daarin weer sporen achterlaat. Voor straks. Voor morgen.
En de nacht de sluiers van verlangen verbergt.
Als in onderstaand gedicht. Stil verdriet. Een titel uit 1992.
STIL VERDRIET

In sluiers gevangen
nacht
een schreeuw
veracht het
achteloos gebaar
waarin
sluiers
der gevangen
gedachten
zingen, kreten

kus mij dan
raak mij ‘an
vergeef mij
wacht te lang

vergeten zinnen
in een vergeven
nacht
raak ik gevangen
in gesponnen
sluiers
van hernieuwd

verlangen.

Want als het er zo staat zoals het er staat is het ook niet meer dan een logisch gevolg op wat ik gisteren
bij elkaar wist te sprokkelen. Een stil verdriet. Een stil verlangen. Naar iets dat zich niet omschrijven laat.
Of waar het slechts een pogen blijft. Een zoektocht naar het onbenoembare.
En dat gevoel dat zich niet laat vatten. Ongrijpbaar voor mijn handen. Onbegrijpelijk in mijn gedachten
die toch immer vrij zijn. En daardoor behoren tot de categorie van onkwetsbaar.
Alleen wanneer je deze gedachten uit, kan het behoorlijk kwetsbaar worden.
Omdat de uitleg van de ander een rol zou kunnen spelen.
Wordt bedoeld wat een buitenstaander uit de woorden haalt”
Of had de schrijver daar andere bedoelingen mee” Valt de dichter wel te volgen”
Of gaan de golven waarop zijn gedachten aan de loop gaan, mee de wijde wereld mee”
Wat let mij, JU om de woorden over te slaan”
Ze gewoon ter kennisgeving aan te nemen en die orde weer te zoeken.

De orde van de zaterdag. De orde van iets feestelijks bij de koffie. Het in de rij staan bij de kassa met
een winkelwagen vol. Een krat bier. Waar voorheen één of twee biertjes het mandje vulden.
Een flesje wijn en een zoutje. Pepsels bijvoorbeeld. 10 sigaretten in een half kartonnen, wit doosje.
Golden Fiction. De Arsenal van mijn vader in een bruinrode verpakking: typerend was het cellofaan.
Maar ook dat zijn vergeten dingen. Nostalgia zou een goed woord kunnen zijn, ware het niet dat ook dit
vrije woord een zeker risico kan inhouden: puristen onder JU kunnen nu hun wijzende vinger heffen.
Gelijk het glas geheven wordt. Of misschien wel geheft. Gelijk die brug in Rotterdam.
Of die brug bij Hem. Allang in het water gevallen en wat er van de Hem nog over is, ligt te roesten
in Zaandam. Nostalgia. Naast Ganzenbord, Mens erger je niet of pim pam pet een andere overweging:
Scrabble. Of Boardscript.

Woensdag gaan we keuvelen. En niet veel later komt de intocht.
Dan gaat het rap: schoentje of stoeltje zetten.
En de schone schijn die dan verloren gaat.

En leegte zich laat vullen: met ruimte.

Dan had stil verdriet ook weemoed kunnen heten…