weemoedigheid
Zieltjes redden is niet mijn ding. Zieltjes winnen laat ik ook liever aan een ander over. De vraag is echter
of er nog wel zieltjes te redden dan wel te winnen zijn. Als ik ze door de straat zie lopen, een jongere en
een oudere uitgave met een versleten aktetas onder de arm, kan ik me niet zo goed voorstellen waar zij
de kracht vandaan halen om, tegen alle tijden in, door te gaan op het pad wat voor hen ligt.
Een soort van lichtend pad waarbij het halleluja gevoel niet zichtbaar, maar schijnbaar wel aanwezig is.
De overtuiging en de kracht van het zalvende woord. Een deur die opengaat en het, ietwat onverstaanbaar,
gemompelde excuus wat de vraag behelst of er mogelijk sprake zou kunnen zijn van een verstoring.
Van mijn dagelijkse ritueel…”! Wat kortaf geef ik aan geen belangstelling te hebben en wens hen verder
een goede dag. Wat later realiseer ik mij dat ik hen, juist in deze tijden, mogelijk meer een zegenrijke
dag had kunnen wensen. Maar dan is de deur reeds in het slot gevallen en zie ik hen, niet zoveel later,
aan de overkant vergeefs op een andere deurbel drukken.
of er nog wel zieltjes te redden dan wel te winnen zijn. Als ik ze door de straat zie lopen, een jongere en
een oudere uitgave met een versleten aktetas onder de arm, kan ik me niet zo goed voorstellen waar zij
de kracht vandaan halen om, tegen alle tijden in, door te gaan op het pad wat voor hen ligt.
Een soort van lichtend pad waarbij het halleluja gevoel niet zichtbaar, maar schijnbaar wel aanwezig is.
De overtuiging en de kracht van het zalvende woord. Een deur die opengaat en het, ietwat onverstaanbaar,
gemompelde excuus wat de vraag behelst of er mogelijk sprake zou kunnen zijn van een verstoring.
Van mijn dagelijkse ritueel…”! Wat kortaf geef ik aan geen belangstelling te hebben en wens hen verder
een goede dag. Wat later realiseer ik mij dat ik hen, juist in deze tijden, mogelijk meer een zegenrijke
dag had kunnen wensen. Maar dan is de deur reeds in het slot gevallen en zie ik hen, niet zoveel later,
aan de overkant vergeefs op een andere deurbel drukken.
Door een fout in mijn typerijtje ontstaat er een samenvoeging die zich spontaan voordoet.
Deoverkant. Deo ver kant. God. Ver.
Kant. En vind ik dit grappig. Net als ik het toch aan de ene kant bijzonder vind een deur door te stappen
waarbij niet alleen licht op een bepaalde manier door de gebrandschilderde ramen valt, maar het juist de
zoon betreft die, hangend aan een kruis met stalen draden, boven het tabernakel zweeft.
Deoverkant. Deo ver kant. God. Ver.
Kant. En vind ik dit grappig. Net als ik het toch aan de ene kant bijzonder vind een deur door te stappen
waarbij niet alleen licht op een bepaalde manier door de gebrandschilderde ramen valt, maar het juist de
zoon betreft die, hangend aan een kruis met stalen draden, boven het tabernakel zweeft.
Bijzonder is ook de devote stilte die mij omringt en prijs ik mij gelukkig dat mijn camera nalaat luidkeels te klikken.
Serene rust omhelst mij en het zijn slechts de stoelen in een bepaalde opstelling die mij doen vermoeden dat op een
ander moment, wanneer deze ruimte zich vult met de tonen van een pijploos orgel, niet alleen gebeden
tegen het gewelf zullen botsen, maar ook dat geschuifel van vele paren schoenen tonen weten te onderstrepen.
De ademloze stilte die mensen laat ademen. De woorden van de voorganger die de reikwijdte van zijn
woorden niet kent. Mogelijk dat zijn woorden een bepaald Zijn laat vermoeden. De inkeer.
De overdenking. Het amen wat zich veelvuldig zal herhalen.
Serene rust omhelst mij en het zijn slechts de stoelen in een bepaalde opstelling die mij doen vermoeden dat op een
ander moment, wanneer deze ruimte zich vult met de tonen van een pijploos orgel, niet alleen gebeden
tegen het gewelf zullen botsen, maar ook dat geschuifel van vele paren schoenen tonen weten te onderstrepen.
De ademloze stilte die mensen laat ademen. De woorden van de voorganger die de reikwijdte van zijn
woorden niet kent. Mogelijk dat zijn woorden een bepaald Zijn laat vermoeden. De inkeer.
De overdenking. Het amen wat zich veelvuldig zal herhalen.
Woorden. Woorden niet alleen van Trudy maar ook voor Trudy die door Tanja als het ware
worden aangedragen. Een mate van melancholie veronderstelt zij. Een beetje neerslachtigheid erbij
en er ontstaat een perfecte mix die wat doet denken aan een lichte vorm van wanhoop. Wanhoop niet!
Want het mooie van wan hoop is dat er hoop uit spreekt. Dat het wan neer kan gaan maar
als JU dit weer aan elkaar koppelt er de vraag rijst omtrent een zeker wanneer.
En als wanneer zich voordoet werk je weer richting een zeker doel en ben Ju alleen nieuwsgierig
naar het moment waarop. En dat is dan voor even lastig. Wanneer laat zich niet altijd direct benoemen.
Ook wanneer heeft iets totaal onbestemds. Maar ook iets van een gloren.
Kijken naar dat morgen wat ik laatstelijk beschreef. Natuurlijk gaat het nu weer anders dan gisteren.
Maar gisteren is niet alleen door tijd maar ook door datum achterhaald.
De progressie heeft iets weg van een processie. Herhaling van de rituelen.
Tijd die dag van nacht weet te delen. De scheiding van momenten. De herhaalde dagelijkse bezigheden.
Of de pijn die zich even wat milder manifesteert om direct na dit moment weer vlammend toe te slaan.
En mij een inwendige krachtterm ontlokt. Ook iets met Deo erin.
Maar geen deo do rant! En papegaai ik mezelf weer na.
Zoals op een ander moment in die sacrale ruimte diezelfde naam in een ander kader naar voren komt.
Of tijdens dat innerlijk moment. voor de Chinese tomatensoep. De nasi goreng.
Gebakken, opgewarmd en wel mijn tong weet te strelen. Ook dat zijn kleine monumentjes
van heel bijzondere rituelen. Daar heb ik wel wat mee.
En daar zou ik misschien nog wat zieltjes mee kunnen redden. Of mogelijk gaan overtuigen.
Mijn bijdrage tot een onzekere
worden aangedragen. Een mate van melancholie veronderstelt zij. Een beetje neerslachtigheid erbij
en er ontstaat een perfecte mix die wat doet denken aan een lichte vorm van wanhoop. Wanhoop niet!
Want het mooie van wan hoop is dat er hoop uit spreekt. Dat het wan neer kan gaan maar
als JU dit weer aan elkaar koppelt er de vraag rijst omtrent een zeker wanneer.
En als wanneer zich voordoet werk je weer richting een zeker doel en ben Ju alleen nieuwsgierig
naar het moment waarop. En dat is dan voor even lastig. Wanneer laat zich niet altijd direct benoemen.
Ook wanneer heeft iets totaal onbestemds. Maar ook iets van een gloren.
Kijken naar dat morgen wat ik laatstelijk beschreef. Natuurlijk gaat het nu weer anders dan gisteren.
Maar gisteren is niet alleen door tijd maar ook door datum achterhaald.
De progressie heeft iets weg van een processie. Herhaling van de rituelen.
Tijd die dag van nacht weet te delen. De scheiding van momenten. De herhaalde dagelijkse bezigheden.
Of de pijn die zich even wat milder manifesteert om direct na dit moment weer vlammend toe te slaan.
En mij een inwendige krachtterm ontlokt. Ook iets met Deo erin.
Maar geen deo do rant! En papegaai ik mezelf weer na.
Zoals op een ander moment in die sacrale ruimte diezelfde naam in een ander kader naar voren komt.
Of tijdens dat innerlijk moment. voor de Chinese tomatensoep. De nasi goreng.
Gebakken, opgewarmd en wel mijn tong weet te strelen. Ook dat zijn kleine monumentjes
van heel bijzondere rituelen. Daar heb ik wel wat mee.
En daar zou ik misschien nog wat zieltjes mee kunnen redden. Of mogelijk gaan overtuigen.
Mijn bijdrage tot een onzekere
BEKERING
Ik ben in mezelf gekeerd.
Dit is niet juist!
Ik heb mezelf gekeerd,
bekeerd ben ik buiten
binnen bleek dat de
ruimte veel holler was.
Is er dan niemand
die dit ziet”
Wat nu weer van deze woorden te denken”
Melancholie is één ding. Wanhoop niet wat anders.
En dat het goed komt” Ik weet wel beter!
Laatste 15 Reacties