zoektocht naar iets onbestemds

Als ik dan voor even tussen mijn verschillende foto’s verwijl kan ik het mij gedeeltelijk wel voorstellen dat
de beelden die ik vastleg een andersoortige waarde in de ogen van een ander kunnen gaan vertolken.
Neem bijvoorbeeld het beeld van gisteren. Een grote zandbak die nog even in het midden laat welke weg
in een nabije toekomst bewandelt gaat worden.

Wordt het een glijdende toegangsweg” Komen er, wellicht, bloembakken te staan” Mogelijk een terras”
Wordt het een op- dan wel aflopende zaak om in de parkeergarage te komen”
Of is dit juist bedoeld om het uitgangspunt ‘eerst slechteren dan beteren’ van een concrete inhoud
te gaan voorzien” Of is dit slechts de feitelijke waarneming van een verleden moment”
Want ik kan me, op dit moment, wel voorstellen hoe het terrein er nu mogelijk uitziet dan wel bijligt
en mijn fantasie daarin de vrije loop laten, maar vaak ziet de realiteit er ietwat anders uit.
En met die werkelijkheid valt wel degelijk te leven! Ontdaan van elke emotie dan wel rationele kleuring
is het oog niet veel meer dan een doorgeefluik. De gewaarwording vindt ergens in die opgesloten
bovenkamer plaats waar geen plaats is voor alle indrukken die via ongekende wegen tot ons weet te komen.
Althans, dat is zoals ik het mij voorstel.

Juist dat ongekende geeft mij de mogelijkheid om ongebreideld met mijn eigen fantasie aan de loop te gaan.
Want het letterlijk lopen gaat, op dit moment, wat moeilijk.
De trap op vraagt de kwaliteiten van een slingeraap en met de open trap naar de zolderverdieping lukt het mij
aardig om juist die kwaliteiten aan bod te laten komen. Het getuigt van een bepaalde mate van
onafhankelijkheid en hoewel ik de neiging bezit hierin soms wat door te schieten durf ik het aan
om de grenzen van mijn huidig kunnen aan de kaak te stellen.
Mogelijk op het randje van de onverantwoordelijkheid maar dat dan weer in de beperking van de traptreden.
Slechts veertien treden op en even zovele neer, alwaar mijn handlanger getrouw staat te wachten.
Een rollator met een naam: mw.bregman en dat tot twee keer toe herhaald.
Omama zou eens moeten weten en mogelijk weet ze dit ook gezien vanaf de plaats waar zij zich nu bevindt.
En fronst zij met een glimlach haar wenkbrauw…

Mijn wereld wordt op dit moment wat meer verengd. Nu weet ik wel dat, naar buiten kijkend,
het weer ook niet noodt tot langdurige wandelingen (waarschijnlijk op de camping had ik het
toiletemmertje gebruikt om daar mijn kleine boodschap mee te gaan delen!), daarnaast ben
ik niet geheel van suikergoed. Marsepein dan wel nougat spreekt mij meer aan.
Naar buiten is beperkt tot binnen en een frisse neus voltrekt zich onder het afdakje bij de voordeur.
Het lijkt mij slim om daar, op dit moment, eens gevolg aan te gaan geven. Nu dus!

Dan is het heel bijzonder dat regendruppels, voor heel even, een eigen plek weten in te nemen
op een steen voor zij vervloeien met hun voorgangers. De matte glans die als het ware oproept
om juist hier getuige van te zijn. Zittend op ‘omama’ en de frisheid van limoenen erbij denkend.
Want dat het weer weer omslaat en echt uitnodigt…
Neen, laat die illusie zijn voor wat deze is. Mogelijk dat het morgen weer iets anders zal zijn.
Ik kijk er naar uit! Al was het alleen maar vanwege het feit dat het morgen wel degelijk anders is!
Anders zou het geen morgen zijn!

Geniet! Al was het alleen maar om de woorden die ergens op zouden kunnen slaan.
Dat ongekende genoegen wat zich niet laat verwoorden. Dat iets daar

TUSSENIN

Onrust,
niet het juiste
woord
berusting
evenmin
maar het gevoel
dat hem belaagt
is iets

daar
tussen
in.