Zal'm niet worre'…

Dit zal’m niet worre’. De keuze voor juni is reeds bepaald. Een werk van Vivianne Zomerdijk zal de beeldkunstenaar om een werk van de taalbeeldenaar proberen uit zijn of haar tent te lokken. En het heeft er veel van dat ik, wederom, een poging ga wagen. Niet zozeer om te verhullen dat het nog enige tijd vergt voor dit beeld wordt onthuld, door de verkeerslichten zou je volledig ontregeld kunnen worden, maar meer als een voorschot op dat wat komen gaat. En wat gisteren is gepasseerd. Rick Akkerman toonde zich bereid om zijn werken van een verantwoorde inhoud te voorzien. Zijn presentatie loog er absoluut niet om, met name toen hij zijn werken ook technisch ging verantwoorden. Bijzonder smaakvol door de wijze waarop hij zijn werken toelichtte. Nu weet ik wel dat ik absoluut geen voorstander ben van enige vorm van bewerking, maar ik was bijzonder onder de indruk. En met mij mijn strijdmakkers, hetgeen hem op een applaus van allen kwam te staan. Zijn keuze voor een vijftal foto’s kon aan alle kanten de toets der kritiek doorstaan. Dat de Soos dit keer goed bezet was, lag ook voor een deel aan de leden van de Jan Meurs ‘gang’,  Hetgeen aan alle kanten de sfeer ten goede kwam, maar de tijd een onverbiddelijke rol in ging spelen…

Dat klinkt wat dramatisch, maar de korrels zout zijn nog steeds wat minder goed aan mij besteed. Ik moet nu eenmaal wat aandacht aan mijn voeding blijven besteden, hoewel ik er mijn hand niet voor omdraai om een stuk oude kaas te verorberen. Naast de zoetigheid waar ik me ook geregeld aan waag. Ik word welomschreven als een man van uitersten en heb me bij deze uitspraak maar neergelegd. Vanuit mijn gedachten valt het allemaal reuze mee. Mogelijk ontbreekt het mij wat aan introspectie, maar gezien het retrospectieve karakter van de huidige tijd, vind ik dat geen enkel probleem een uitspraak die ik geheel en al op mijn conto wens te schrijven. Neen, ook overschatting is een deel van mij, hetgeen dan weer in de richting van wat eigen roem zou kunnen gaan. Ik kan het beter hierbij laten voor ik het in mijn bolle kop krijg mijn eigen glazen in te gaan gooien. Een pas op de plaats veraangenaamt de rust van ditzelfde moment…