Een rode hemel kleurt zwart!

Zo staat voor vandaag weer het een en ander op het programma. Gelijk gisteren een ander geheel op het programma stond. Niet direct in mijn programma stond de afgrijselijke gebeurtenis in Parijs. En waar overtuiging een rol speelt, kan het toch niet zo zijn dat journalisten die zich kritisch uiten, dit met de dood moeten bekopen. Waar is de rede en hoe gaat deze waanzin verder” In hoeverre gaat de angst de mens regeren en staan ook regeringen machteloos tegen dit fenomeen” Dat (kritische!) strips op zwart gaan is voor een moment. Morgen regeert wederom de chaos van alledag. Of, zo je wilt, de voorspelbaarheid. Het maakt achterdochtig en zoals zo vaak is het de onschuldige die daarop wordt aangesproken. De mens die zich heeft aangepast in de maatschappij waar hij of zij deel van is gaan uitmaken. Terrorisme en vormen extremisme vechten om een plek op een dubieuze ranglijst. En die ranglijst vertoont de neiging om niet alleen steeds gewelddadiger te worden, maar ook nog eens in tijd toe te nemen. Wanneer slaat de paranoia om in een eerst klappen uitdelen voordat de rede weer de overhand krijgt” Wat staat ons verder nog te wachten, gezien de haat die dragend wordt. Want haten zorgt er bijkans voor dat liefhebben het onderspit gaat delven! Ook ik vertoon de neiging net te doen alsof ik gek ben. Mijn schouders op te gaan halen en over te gaan tot mijn orde van de dag, waardoor ook mijn gedrag een grote mate van voorspelbaarheid vertoont. De orde van de dag en het overgaan op nieuwe feiten, andere gebeurtenissen en even de afleiding te zoeken. Daarnaast is het een nieuw gegeven dat ergens in mijn achterhoofd juist deze gebeurtenissen een impact hebben waar ik, nogmaals, niet te lang bij stil wens te staan. En toch…
Vanavond gewoon weer de draad van het fotocafe op gaan pakken. Op die vertrouwde plek: ‘De Societeit’ op het Luttik Oudorp. Maar ook daar zal het even wennen zijn: Frits en Anita zwaaien daar niet langer de scepter. Het zal anders zijn en mogelijk toch ook weer vertrouwd. De beamer die een rol speelt, een vorm van elkaar het beste voor het komende jaar wensen en de blikken die kritisch dan wel met gemengde gevoelens de uitwerking van de opdracht van Ton zullen aanschouwen. Het landschap onder het eigen dak, waar geen hemel aan te pas heeft hoeven komen. Geen kleur te bekennen dan wel een kleurrijke interpretatie van een veronderstelde werkelijkheid. Geen groene hemel: hooguit een hemel die elders rood werd gekleurd!