De pest in hebben…
Als de dood…
van Pierlala bijvoorbeeld kwam deze als een dief in de nacht.
Dat heeft de één dan nooit geweten en zo die één nog iets op zijn geweten had, hebben de anderen dit niet geweten.
Want sla de dood op en sta versteld wat een doorsnee Nederlands woordenboek hierover aanreikt. Van een dode taal naar dood kapitaal, van een dode letter naar een dood punt, van een doodlopend spoor naar een doodlopende weg maar mogelijk naar een doodattest leidend.
van Pierlala bijvoorbeeld kwam deze als een dief in de nacht.
Dat heeft de één dan nooit geweten en zo die één nog iets op zijn geweten had, hebben de anderen dit niet geweten.
Want sla de dood op en sta versteld wat een doorsnee Nederlands woordenboek hierover aanreikt. Van een dode taal naar dood kapitaal, van een dode letter naar een dood punt, van een doodlopend spoor naar een doodlopende weg maar mogelijk naar een doodattest leidend.
Doodbidders liepen doodbedaard doodeenvoudig met een doodkist doodleuk en doodnuchter doodop
zonder enige vorm van doodsangst doodsbleek met een dode die doodviel, door de Hekelstraat.
Op zaterdag en zondag. En er werd weinig plaats gemaakt voor de dood. Ondanks het verzoek wat de hoofddoodbidder aan het gezamenlijke klootjesvolk deed. ‘Maak plaats voor den dood…’ maar doodgemoedereerd liep het volk van boeren, burgers en buitenlui doodleuk door. Nieuwsgierigheid dwong de mens een blik te werpen in die doodskistkist alwaar een jonge vent in doodskleed met ware doodsverachting zijn doodsstrijd reeds gestreden had.
zonder enige vorm van doodsangst doodsbleek met een dode die doodviel, door de Hekelstraat.
Op zaterdag en zondag. En er werd weinig plaats gemaakt voor de dood. Ondanks het verzoek wat de hoofddoodbidder aan het gezamenlijke klootjesvolk deed. ‘Maak plaats voor den dood…’ maar doodgemoedereerd liep het volk van boeren, burgers en buitenlui doodleuk door. Nieuwsgierigheid dwong de mens een blik te werpen in die doodskistkist alwaar een jonge vent in doodskleed met ware doodsverachting zijn doodsstrijd reeds gestreden had.
Het viel niet mee om de werkelijkheid van de Middeleeuwen op een verantwoorde wijze neer te zetten,
maar mensen werkten zich bijkans dood om de ander met dit beeld te confronteren. En het blijft een vraag
welk een impact de beelden op de vijftigduizend bezoekers hebben gehad. Want het is dan erg aandoenlijk
om naar een optocht van ganzen te kijken, dan wel te genieten van een kinderspel, de builenpest, de alcohol,
de honger, het leven en de dood waren net zo goed metgezel als dat Regenten zich op een andersoortige wijze manifesteerden. Het zet de mens, in casu mij, weer ernstig aan het denken. Maar niet alleen dat.
Ook het samenspel en het deelgenoot zijn van zo’n happening laat zien dat, naast het gemak
waarmee allerlei mogelijkheden de mens ten dienste staan, er wel degelijk behoefte blijkt te zijn om niet alleen
in de ‘huid van een ander te kruipen’ maar ook een ander tijdperk te willen verbeelden.
maar mensen werkten zich bijkans dood om de ander met dit beeld te confronteren. En het blijft een vraag
welk een impact de beelden op de vijftigduizend bezoekers hebben gehad. Want het is dan erg aandoenlijk
om naar een optocht van ganzen te kijken, dan wel te genieten van een kinderspel, de builenpest, de alcohol,
de honger, het leven en de dood waren net zo goed metgezel als dat Regenten zich op een andersoortige wijze manifesteerden. Het zet de mens, in casu mij, weer ernstig aan het denken. Maar niet alleen dat.
Ook het samenspel en het deelgenoot zijn van zo’n happening laat zien dat, naast het gemak
waarmee allerlei mogelijkheden de mens ten dienste staan, er wel degelijk behoefte blijkt te zijn om niet alleen
in de ‘huid van een ander te kruipen’ maar ook een ander tijdperk te willen verbeelden.
Zoals Jeroen mij liet blijken. Gefascineerd is hij door de vergangenheid. De vergankelijkheid die hij,
in zijn Schots aandoende outfit, naar voren bracht. Spaart haar om zijn haar, naar die momenten,
los over zijn schouders te laten golven.
En probeert zijn verslaving aan het oog te onttrekken door een buideltje aan zijn riem.
Rookt nog steeds Javaanse Jongens. Maar draagt wel heel opvallend een armband. Met daarop de tijd.
Als symbool van die mogelijke vergankelijkheid!”
Ik liet het na dit hem te vragen…
in zijn Schots aandoende outfit, naar voren bracht. Spaart haar om zijn haar, naar die momenten,
los over zijn schouders te laten golven.
En probeert zijn verslaving aan het oog te onttrekken door een buideltje aan zijn riem.
Rookt nog steeds Javaanse Jongens. Maar draagt wel heel opvallend een armband. Met daarop de tijd.
Als symbool van die mogelijke vergankelijkheid!”
Ik liet het na dit hem te vragen…
Ik kies en koos voor nu de beelden die mij fascineerden.
Van de levenden die de dood van een gezicht voorzagen.
Alwaar de grime kon terugzien op een doodsbleek aangezicht.
Bang zijn voor de dood” Ach, wie niet”
GRAFSCHRIFT
Van de levenden die de dood van een gezicht voorzagen.
Alwaar de grime kon terugzien op een doodsbleek aangezicht.
Bang zijn voor de dood” Ach, wie niet”
GRAFSCHRIFT
Laat
tot besef
gekomen
berouw
komt
achteraf
inkeer
heeft
veel tijd
genomen
woorden
op een
graf.
Want Dela wist mijn rekeningnummer weer te vinden.
En bij mijn zus zag ik post van Yarden.
Maar ik eindig met die ganzen:
En bij mijn zus zag ik post van Yarden.
Maar ik eindig met die ganzen:
Hun pas deed de nauwe straten van het Fnidsen pas echt goed.
De muziek voor en de muziek achter lieten zij gelaten in hun pas aan anderen voorbijgaan.
Zodat deze terugblik, relatief, toch nog een waardig slot krijgt,
behalve dan het einde van een mensensprookje: ‘…en ze leefden nog lang en…’
De muziek voor en de muziek achter lieten zij gelaten in hun pas aan anderen voorbijgaan.
Zodat deze terugblik, relatief, toch nog een waardig slot krijgt,
behalve dan het einde van een mensensprookje: ‘…en ze leefden nog lang en…’
De dood als spel
Theater
Woorden spel
Het sterven wordt gevreesd als een eenzame ervaring.
We de hechting aan de persoon die we zelf zijn, aan onze geliefden en zelfs aan wat we om ons heen verzameld hebben.
De angst is dat je identiteit maar een constructie blijkt te zijn van waarden die er niet meer toe doen..
"Ik was een vrouw, 51 jaar oud. Werkte in de zorg, probeerde me te ontwikkelen….
Tot wat”
Een lijk”
Waartoe dan…Zijn wij”
Voor Nu
Voor spel
Het lachen om die ganzen
De gek steken met de "Dood"
Alsof het te overwinnen is.
Het mooie van Dood is dat het over Liefde blijkt te gaan.
Dat loslaten van de psychische pijn, dat sterven met zich meebrengt mobiliseert kracht en vreugde.
"Mijn vulpen doet dag in dag uit zijn best.
Want hij moet alles inventariseren.
Als ik iets zie dat hij wil kopi”ren,
dan krijgt hij een erectie in mijn vest.
Soms laat ik hem, om deze sleur te breken,
wat dansen – een soort horlepiep op rijm.
Dan kleven er wel torren aan de lijm,
die voor de eendagsvlieg was uitgestreken.
Ik ving hier vele torren in een klap.
Al wat er om mij heen te meppen is.
Ik mepte graag – ’n enk’le keer uit ergernis,
maar meestal zo maar, domweg voor de grap.
Want ademen is een vervelend vak.
Een rover vallen allengs al zijn haren uit
En, kaaltjes van de reis, wordt hij de buit;
Niet langer zakkenroller, maar de zak.
Leven is leren hoe je netjes sterven moet.
Schrijven is groeien tot analfabeet.
Handelen – stikken in hetgeen je doet.
Maar lachen – alles wat ik zeker weet."
Simon Carmiggelt
Leuk stadje hoor.. Dat Alkmaar!
LEVEND… met zoveel publiek..
Komt gezellig over
En jij lijkt er trots op
Verbonden
Wij zijn deel van vele zaken…
Zelfs de herinnering aan Javaanse jongens..
Al is het in een keurig tasje verstopt..