ode aan simon

Vasalis, Gerhard, Enquist, Lucebert, H.H. ter Balkt, Kouwenaar, Jan Arends en nog velen waarvan de
werken gebundeld zijn in 1001 gedichten, 1001 gedichte werken, 1001 verlichte gedachten,
1001 onzichtbare gezichten dan wel 1001 niet gepubliceerde en nooit gehaalde schrijfsels.
En dan laat ik even de wereldliteratuur buiten beschouwing. Laat staan onze Vlaamse Helden.
De Duitse denkers. Verlichte Franse geesten. Amerikaans. Russisch. Pools. Japanners en Chinezen.
Kan het hooguit wat ‘chinezen’ worden. Kom je te verkeren in een roes.
Wordt de opium een wondermiddel en valt er heen en weer te schuiven.
Komt zuster ‘Morphine’ om het hoekje gluren. Heb je geen TM meer tot je beschikking.
Transcedente Meditatie. Voor als JU dit vergeten bent.

Simon Vinkenoog is stervende. Op vrijdagavond is de mens Vinkenoog getroffen door een hersenbloeding.
Alle functies zijn uitgevallen, behalve hartslag en ademhaling.
Primair en vitaal hebben echter het bewustzijn laten glippen. Dat kan nu als verloren worden beschouwd.
En verdwijnt de mens Simon uit zicht. Doet het wezen het slechts op geleide van de primitieve hersenen.
Staat alleen de hersenstam nog in het licht en is het niet te voorspellen wanneer de eik,
waarvan de wortels bijkans zijn doorgehakt, zal vallen. Een mens, een eik, geveld.
Simon ligt in coma en de beademing is stopgezet.
In de VU. De VU is er voor U, het BovenIJ voor jou en mij.

Had ik ooit als quote tot mijn beschikking.
Nu zegt Edith Ringnalda, zijn vrouw, daar: “het kan een uur of nog twee dagen duren,
maar levend wordt hij niet meer.”
Omdat Simon daar vijf keer dichter van dienst was bij de begrafenis van een onbekende,
wordt hij op St. Barbara in Amsterdam begraven.

Vinkenoog. Dichter en prozaschrijver werd geboren op 18 juli 1928 in Amsterdam.
“Hij zou volgende week 81 worden, hij was nog zo lief en levenslustig, maar het is ons niet gegeven.”
Bij Vinkenoog werd onlangs een been geamputeerd.
Zijn eerste dichtbundel ‘Wondkoorts’ verscheen in 1950. Sindsdien schreef hij meer dan 30 titels.
In 2008 schreef Vinkenoog nog een eerbetoon aan de stad Amsterdam. Amdam/madmaster.

Ook Vinkenoog was ambassadeur. Van wiet.
Herhaalde malen haalde hij het nieuws door opvallend met een joint zijn optredens op te luisteren.
Of zou opvrolijken hier beter op zijn plaats zijn”!
Ook Simon Vinkenoog gaat de weg die voor ons allen besloten ligt. Op zijn moment. Op zijn gelegenheid.
Hoewel dat laatste discutabel is.
Zijn vaten waren dichtgeslibt en het ongemak wat dit voortbracht bracht zijn gewicht omlaag.
Geopereerd, geamputeerd en ’s middags achter zijn rollator te vinden.
Verkeerde in een roes. Zoals hij wel vaker verkeerde.

Maar wat kan daar verkeerd aan zijn” Simon, het ga je goed!

Ik koos voor eregalerij. Omdat ik dat voor dit moment gepast vind.
Ik, een onbekende, draag dit op aan een bekende.
EREGALERIJ

De Prins der Dichters
schonk ons beelden,
wie wenst er niet
zijn voetspoor treden”

De moord van Achterberg,
ongehoord,
heeft nimmer zijn
lyriek gestoord.

Om over Bloem
nog maar te zwijgen:
breekbaar knop,
geknakte twijgen.

Over doden niets dan
goed,
ik denk dat ik ver
hangen moet.

Van een 62 jarige aan iemand van 80.
Die in zijn 81e levensjaar een hovenier ontmoet…