(con)Sequenties!

Gisteren reeds aangekondigd, vandaag zichtbaar gemaakt. Dit keer in Huis Marseille, dat zich kenmerkt door een bijzondere tentoonstelling. Werken van Esko Mannikko, waarbij de puntjes zowel op de a als op de o ontbreken. De tijd vliegt en wanneer Time Flies weet hij dit te verbeelden. Een Fin in Nederland en tot 6 december 2015 in dit huis te bewonderen. Een intrigerende expositie. Intrigerend ook door de samenstelling. Geenszins eenvormige lijsten maar een willekeur van schilderijlijsten die zijn werken omringen. De man is auto-didact en wordt gerekend tot een van de bekendste Finse fotografen. Zijn werk wordt gewaardeerd om de realistische schilderachtigheid, waar geen manipulatie of positionering aan te pas komt. Hetgeen in persoonlijk hogelijk waardeer. Met hem ben ik dan ook aan de loop gegaan. Maar er viel ook ander werk te bewonderen. Werk van een Nederlandse fotografe. Haar naam” Hanne van der Wouden, die een beeld schetst van ‘De wereld van Emmy’. Bijzonder de moeite waard, wanneer je in ogenschouw neemt dat zij het ‘leven van de oudere mens’ als uitgangspunt neemt. En dan de oudere mens op het laatste deel van zijn levensreis, waarbij de een weinig aan vitaliteit heeft ingeboet, terwijl de ander, zwak, stijf en stram zich nog steeds zonder hulp weet te redden. Ben, Egbert en Emmy in die uitzonderlijke hoedanigheid dan wel hoedanigheden, op weg naar Frankrijk…

Daar draait het vandaag echter niet om, neen ik schoot weer een serie die zou kunnen voldoen aan het woord sequentie. Maar dit keer in een omgekeerde volgorde. Het begint heel puur, in die zin dat het direct al vragen kan gaan oproepen, hetgeen ook de bedoeling is. Waar elders op een detail wordt ingezoomd, trek ik me steeds meer terug en verwijder mij van dat eerste beeld. En wat dat beeld dan weer kan oproepen met in het achterhoofd de beelden van eerder genoemde Hanne van der Wouden…

Ik sprak Bas Loozekoot die nog steeds met zijn werken bezig is. Nog twee steden ‘heeft te gaan’, reeds zes steden op zijn eigen wijze als straatleven heeft vastgelegd. Bas die op een intrigerende manier met fotografie in de weer is. Er niet voor schroomt om de wereld te verkennen, en vormen van verandering dan wel urbanisatie naar zijn hand te zetten. Eenvoudigweg met behulp van wat lenzen en camera’s. Maar dat is wel heel simpel gesteld. Bas die ons als leden van het fotocafe heeft weten te animeren voor datzelfde straatleven. Waar ieder van ons dan weer een eigen draai aan heeft weten te geven. Bas, in feite een wereldreiziger, die ook nog eens zijn hart heeft verpand, maar daardoor ook geregeld op zichzelf wordt teruggeworpen. Maar wel in staat is om te gaan skypen…

Die Bas sprak ik en wanneer ik stel dat het niet alleen een verrassing, maar ook nog eens bijzonder aangenaam was… dank dus Bas. Voor deze bijzondere dag en sterkte met wat je nog te wachten staat… Master of Society of hoe je ook je sociologische kant in Nederland zal gaan benoemen!