Rijkdom.

Zit een beetje te kniezen. Gisteren, een verloren dag. In bed blijven hangen met een ontstopte en dan weer verstopte neus, dat gevoel dat zich kenmerkt door een bepaalde mate van lusteloosheid en de drang om mij geheel en al aan dat gevoel over te geven, zonder momenten waarop dat andere gevoel van overgeven zich voordoet. Kon alles binnen houden hetgeen dan ook weer niet verwonderlijk is: een dag van onthouding, maar de koffie… ging er slikvingerend in. En daar was dan ook alles wel weer mee gezegd, tussen waken, nadenken en wat slapen in. Want ik heb mezelf toch weer een opdracht gegeven. Wat voor leuks/bijzonders valt er nu weer te bedenken om de stroom aan eindejaarskaarten van een pakkende inhoud te gaan voorzien”! Pakkend in de zin van de overdenking dan wel een suggestie aan de ander om een voornemen van een verantwoorde inhoud te gaan voorzien. Een beetje een raaskal aan de ene en een gelaagdheid aan de andere kant. Was het vorig jaar genieten wordt het dit jaar mogelijk het volgende:

2015″! Ben je tegen ——, ——, ——, afbraak, ——, etc.

2016: GA ER VOOR!

Waarbij verschillende suggesties in de loop van de tijd nog zullen gaan passeren, afhankelijk van de foto die dit geheel zal gaan opfleuren. Voor afbraak heb ik een foto genomen in Amsterdam, in mijn gedachten. Daar nam ik echter meerdere foto’s. En dan is het ook mijn bedoeling om straks kaarten met een willekeurige voorkeur aan betrokkenen te overhandigen. Kan natuurlijk ook besluiten om enig proza van mijn hand aan het geheel toe te gaan vertrouwen. Wat willekeurige teksten in een randomized jasje gestoken. Nu zal dat jasje wel gaan alleen dat random verhaal kan wel eens onder de categorie stiekem gaan vallen. Zolang onze Volksvertegenwoordigers daar geen moeite mee hebben, schroom ik niet om in hun voetsporen te treden. Er is altijd wel een mogelijkheid tot escape, in tegenstelling tot het Monopoly spel dat via de kans kaarten precies aangaf wat te doen: Ga direct naar de … en wanneer je dan die andere kaart had getrokken kon je je verder uitleven op dat spel, waarbij miljonairs ook in het gulden tijdperk niet schroomden om meer, meer, meer te vergaren dan dat de anderen lief was. En dat staat dan weer haaks op het gedachtegoed van die man met die weelderige haardos. Terwijl ik ook al een tijdlang bezig ben om mij ook zo’n semi-intellectuele coup aan te meten. Hetgeen garant staat voor opmerkingen die ik tijdenlang in mijn werkzame periode te horen kreeg. Niet direct natuurlijk, altijd via slinkse zijwegen. Of je mag hem of je mag hem niet. Een gulden middenweg werd niet voor mij geplaveid. Maar dat het mij heeft gebracht waar ik nu ben, vervult mij toch met enige trots en in zekere zin ook bepaaldelijk met rijkdom. Dat ik dingen heb gedaan waarvan ik achteraf misschien er beter aan had gedaan om het niet te doen…