de VRIENDSCHAP

Iets gemeenschappelijks delen. Twee letters: PZ. Hetgeen staat voor het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort. En dan weer terug in de tijd. Met een saus van gezelligheid. En de sentimenten van toen gelardeerd met het leven tot nu toe. Waarbij de lardering niet altijd even vrolijk van karakter is geweest. Maar ook dat is inherent aan het leven, niet alleen mijn leven maar ook het leven van de anderen. Waarbij gezondheid een rol in speelt, waarbij werken een andere rol heeft gespeeld en waarbij uiteindelijk ook de vraag naar voren komt in de zin van: ‘als je het nog eens over zou doen, wat zou je dan…”!’ Een vraag die eigenlijk een gezamenlijk bevinden naar voren bracht: toch weer die keuze die wij hebben gemaakt, het leren werken in het gesticht en de psychiatrie als zodanig. Maar die periode was in een totaal andere tijd en laat zich niet meer vergelijken met de psychiatrie van nu. Ook mensen die momenteel die keuze maken zullen, naar mate zij ook ouder worden, waarschijnlijk met vergelijkbare grootheden hun herinneringen naar voren gaan brengen. Ieder vertegenwoordigt nu eenmaal zijn verleden tijd in de relatie tot het moment van nu. Waar feitelijk niets mis mee is. En dan de vriendschap. Want dat deze vriendschap ontstaan uit een gezamenlijk verleden tot op de dag van vandaag nog steeds als zodanig ervaren wordt, geeft iets weer omtrent die tijd. Toen wij op ontdekkingstocht gingen. Toen wij de dingen deden die wij toen deden. En de momenten waarop wij dat gemeenschappelijke mochten beleven. Met alle plussen en minnen van dien. Geen wonder dat we vandaag terecht kwamen in cafe ‘De Vriendschap’ in Driehuizen war de oubolligheid tot vandaag de dag nog steeds opgeld doet. De Perzische tapijtjes op tafel, de stoelen die voor geen meter zitten, het biljart dat zich nog steeds in een bepaalde belangstelling mag verheugen en de roeibootjes die op het droge liggen te wachten tot het moment waarop zij het Eierlandse Polderlandschap zullen gaan frequenteren. En voor de rest: lekker gegeten, heerlijk genoten en laat de beelden als zodanig dit keer maar voor zichzelf spreken!