vrees vrees ik weer

En zo jagen de dagen voort als onweer en regen, actie en rust. De klap. Het licht. Het weer licht. En het is al dag!
Weer een klap. Verder weg. Nog verder weg. Weg klap! En ik houd nog steeds de gordijnen dicht. Geen angst noch vrees. Slechts de zin ontgaat me. Van het opstaan bijvoorbeeld. De ochtend vind ik toch al niet meer zo bekoorlijk.
Eerst al om 09.00 uur pillen slikken. B”tablokker, newace wat ik nog steeds als newage tot me neem en dan, voorlopig, even niets meer. Voorspelbaar en daardoor niets nieuws onder de grijze massa. De wolkenbrij met sluiers van het blauw.
En ik realiseer me dat ik een beetje in mijn zijn blijf hangen. Zoveel bijzondere prikkels komen niet direct naar voren. Er zijn wel prikkels, maar dit prikkelt me in een andere mate dan ik eigenlijk gewend ben. Een soort van rusteloze afwachting. Berusting is ook niet het goede woord. En lusteloos helemaal al niet. Iets wat daar weer tussenin hangt. Keuzes die ik maak. Om reden van het maken van de keuze. Naar buiten gaan. Een boodschap doen. Een reden om mijn zinnen te verzetten.
Straks even naar Grootspoor gaan. Gewoon, om de kleine man in mij weer de gelegenheid te geven. Weg te dromen. Bij die grote kleine treinen.

Waardoor ik de afleiding vind. Mijn zinnen verzet. En volgende week hoop ik daar mijn zinnen verder te gaan verzetten. Er weer zin in hebben. Of zin in krijgen.
Met grote verwondering. Zoeken naar de mogelijkheden. Mijn mogelijkheden. Maar nu niet zo zeer in een kader. Geen therapie maar vulling. Geen vulling zonder reden. Met reden! Van nog weer wat meer zaken onder controle te willen krijgen. Misschien te kunnen houden. En dan ergens om het hoekje misschien toch nog weer die

VREES

Ik geef me over aan de kans

dat deze regels verder reiken

dan de plek, waar ik ooit zal

rusten, worden mij slechts

woorden ingegeven, zinnen

die de ware zin in al zijn

hoedanigheid slechts zelden

weet aan te geven, gejaagd

verjaagd, door roekeloos

gezever, in het nu, het

straks en even zovele momenten

later, blijkt de zin door andere

zinnen achterhaald te zijn;

het streven van de mens

steeds verder achter de grens

te kijken, zagen wij niet meer

dan het geluk, de zoektocht

zin van zijn

be”indigd, nog voor wij

ooit begonnen zijn.

En dan sta ik daar. Ergens, tussenin. Blijf ik over dingen nadenken. Dingen die zich hebben voorgedaan en dingen die zich niet meer laten veranderen.

En grijp ik toch weer terug op oude letters. De zinnen die ooit in mij verscholen lagen en op een dag het daglicht zagen. Woorden die door Trudy weer tot leven zijn gewekt. Want ik maak mij schuldig aan het feit dat ik de afgelopen dagen toch weer met mijn neus op de feiten ben gedrukt. Op wat zich in mijn bast onzichtbaar voordoet. En dat alleen maar door de vraag van dat ene pilletje: acetylsalicylzuur. En de apothekersassistente die mij om een verantwoording vroeg. Dan ook komt de broosheid van mijn evenwicht tomeloos aan de oppervlakte. Dan ook word ik aangespoord mijn kop weer uit het zand te halen. Doen mijn ogen pijn. En heeft het er veel van dat de zandkorrels mijn tranen tot leven wekken. En krijgen mijn wangen de kans ze te laten biggelen. Natuurlijk kan ik dingen laten. Dingen doen.
Dingen die ik wel kan gaan veranderen. De richting.
In mijn zijn. Van mijn zijn op dit moment. En dat haalt dan weer een groot deel van de vreze weg. Maar een randje blijft hangen. En dat is dan weer het moment waarop ik terugkeer. In de realiteit.
Dan dient de afleiding een rol te gaan spelen.” Dat dient de werkelijkheid. En in die werkelijkheid kan ik zijn.
Dan ben ik! En dan passen de stukjes weer wat meer in elkaar. Alsof de puzzel zich laat voorspellen. Terwijl het nog niet veel meer is dan de rand die wordt gelegd. De begrenzing. De wetenschap dat ik de ruimte hiervoor krijg.

Het vertrouwen wat Ria mij schenkt. En de realiteit.

Het vertrouwen wat ik van de anderen krijg. De werkelijkheid

Vertrouwen wat mij sterkt. En gelijktijdig opbreekt.

Door dit te zeggen kan ik weer delen.
En dat delen: doe ermee wat je kunt.
Ik wentel mij in een zekere rijkdom. De rijkdom van dit nu!

En dat wil ik toch wel weer even kwijt. Dank JU dus!