mooi Volendam II

ik hou van me”

Ja, dat haalt je de koekoek! Nu zeker! Zoveel dat je te verliezen hebt! En eerder liep je maar wat te zieken, te zeiken en vertoonde je nog wel wat meer van dat minder constructief gedrag! Ja spijt komt altijd, gelijk berouw, na de zonde! Dat weet je toch en dat wist je toch ook! Wat lul je dan! Ik trap daar niet in!
Eigen schuld en ja, er is sprake van een bult alleen” niet zichtbaar! Dat maakt het lastig als iemand heel onschuldig zegt: ‘” maar je ziet er zo goed uit!’
En daar heeft de ander alle gelijk van de wereld in! Ik zie er ook nog hartstikke goed uit! Ik ben zo ijdel om nog weer een extra kleurtje aan mijn achtertuinbruin te willen toevoegen! En gelijk is het niet alleen het weer dat me tegenhoudt. Het is ook de mate van onzekerheid die mij, aan de ene kant belemmert, aan de andere kant vrij laconiek laat denken. Denken en doen, zien en ervaren met een dimensie die ik kortgeleden mij niet had kunnen voorstellen, tenminste niet live.
Want nu zit ik in een proces van ‘gebakken peren’ dan wel ‘blaren’ waarop ik zit. Die smaken niet en doen zo af en toe schrijnend zeer. Ik hou van me maar kom ook tot de ontdekking dat ik ook al een tijdje minder van ‘me eige’ houd. Ik zat er ook niet zo erg mee, had het druk zat met mezelf en liet de wereld de wereld. Ja, ik leef me uit op die weblog, zat op mijn manier te ‘bloggen’ en kon daardoor stellen dat, wanneer dit achter de rug was, mij dit een gevoel van loslaten opleverde.

Alsof ik mijn geest weer ruimte kon gaan bieden om weer nieuwe idee”n, nieuwe gedachten dan wel andere inzichten tot mij te nemen. Soms had ik ook de gedachte dat ik me een beetje verloochende. Dat ik soms deed zoals ik deed en dit niet aan mijn wezen kon koppelen. De rol in een spel, een rollenspel waar toneel zich ook zo wonderwel voor leent. Iets zeggen en het toch niet menen, als het ware verschuilen achter teksten van een ander, in dit geval de schrijver en in een ander geval iets doen op geleide van de regisseur.
Iets als echt brengen en het toch niet als echt ervaren. De buitenkant die totaal verschilt van de binnenkant, de opmerking: ‘” je ziet er zo goed uit”‘ en van binnen weten dat er niet te repareren schades zijn opgetreden.
Ik wil weer van ‘me eige’ leren houden! Ik weet niet welke wegen ik daarvoor ga bewandelen, wil bewandelen, kan bewandelen en mogelijk wel moet gaan bewandelen. Want dat moeten dient ook een ander kader te krijgen. Ik moet niet zoveel meer maar kan wel mijn wensen naar voren brengen. Dan nog rijst de vraag in hoeverre deze wensen in mijn behoeften kunnen gaan voorzien, want ook mijn behoeften ondergaan momenteel een andere kijk, kenmerken een andere blik en worden van een bijkans banale rijkdom voorzien. Toch is deze rijkdom essentieel.
Want hoe kan ik in godsherennaam stellen van jullie te houden als ik niet opnieuw van mezelf leer houden! Ik houd van mij en houd van jullie, jullie die ik deze tekst voorhoud en het moment waarop ik”

dag, tot zo!

Van een tijdje terug. Nou ja, van twee jaar geleden. En eigenlijk geactualiseerd door die foto van Jan Smit van gisteren. Want in zekere zin kijkt diezelfde Jan toch wel wat verdrietig. Melancholisch. Een beetje alsof de wereld om hem heen er met hem vandoor is gegaan. Of dat de omstandigheden van een BN’er ervoor blijven zorgen dat zijn zorgen op een heel ander plan veel verstrekkender zijn dan wij, gewone stervelingen, dienen te ondergaan. Ook Jan is echter een gewone sterveling. Weliswaar in een totaal andere wereld, maar dan nog onder datzelfde firmament. En dan zijn moeder. Ook zo’n gewone vrouw. Zittend op dat muurtje in de zon. Haar jarenlange plek op de Dijk reeds lang verworven. Dat kun je treffen in Volendam. Mensen als jij en ik. Maar dan toch nog even anders. Dat Kerkhof met de slachtoffers van die nieuwjaarsramp.

Het onvoorstelbare wat zich daar toen voltrok. En de letterlijke littekens die nog een aantal generaties zullen blijven overschaduwen. Ook dat typeert Volendam. Als dan het nummer ‘mooi Volendam’ klinkt, rolt er spontaan een traan. Juist dan is de Palingsound even heel ver te zoeken…