afbraak bouwt op

Wie kan geen verhaal vertellen” Iedereen op een aantal na. Ik noem ze niet groepsgewijs omdat dat kunstje aan dit medium is voorbehouden. Twitteren!
Voor je het goed en wel beseft weet heel de wereld wanneer en hoe laat je bijvoorbeeld naar het watercloset bent geweest” Hoe lang, hoe veel en onder welke omstandigheden” of dat je eindelijk die keuzes hebt gemaakt. Het huis verlaten en koers gezet naar lichtende hemelen. Of duisterder hellen. Omdat het niet anders kon. Niet anders mocht zijn.
Daar gaat het echter niet om. Het gaat vandaag meer om de indruk die ik heb of die ik heb opgedaan. Tijdens mijn vrijdagse avonturen. Of een reden te meer had om mijn digitale apparaat weer eens uit de hoes te halen. Het heden voor de toekomst vast te leggen in het kader van zaken die verdwijnen.
Bijna letterlijk uit beeld raken. Als vlinders op Sluistuinen.

Een afbraak in het Jaar des Heren twee duizend en tien. Juist dat geeft de mogelijkheid om iets te overdenken. Dus ter overdenking”
Tijd vraagt aandacht. Tijd vraagt bezorgdheid. Tijd van komen zie ik veelal weer gaan. Tijd van vrolijkheid. En tijd van mistroostigheid. Tijd van weemoed en euvele moed. Tijd van vastberadenheid. Tijd van besluitvorming. Tijd van rijpheid. Maar meestal stroomt tijd tussen de vingers door. Gelijk een handvol water zich niet laat vangen, laat staan bewaren. Misschien wel opslubberen. Of liever gezegd:opslobberen. Want slubberen kent dit apparaat natuurlijk niet. Zo loop ik wat op de zaken vooruit, terwijl ik even achteloos achterom kijk. En valt de tijd kwijt. Of tenminste, als omschrijving vind ik dit wel een aardige. Of grappig desnoods.

Een soort van slobborowoskigevoel. Iets wat zich weer niet laat benoemen maar wel laat doorvoelen. Zoiets waarvan je denkt dat het goede, per definitie discutabel, van een simpele eenvoud kan worden voorzien. Omdat het simpelweg goed is.
En wat goed is hoef je alleen maar tot je te nemen. Zoals eergisteravond alweer. Carpaccio. Wilde zalm gerookt op een bedje met wat bruin gesmoorde groenten op paddenstoelenbasis. Nadat er al een uitgebreid voorafje plaatsvond. We waren dan ook bij Rob en Trudy. En genoten van elkaar. Tot… een ander moment. Waarvoor chapeau!
Gelijk ik mijn alpinopet afneem voor al die belangstellenden die ook nu weer hier de tijd aan wensen te spenderen” Dus

ZO ZONDER ZORGEN

lijk je

als je kijkt

verscholen

zijn je ogen

weerkaatsen

zonnestralen

je shirt

hangt

open

een verdwaalde

moedervlek

kwetsbaar

valt mijn oog op

het moment

verstorend

zo even

zonder zorgen

ben je.

Het ging toen over een zonovergoten roeitocht vanuit Driehuis. Een volgende kennismaking met een lesgroep, waar nu nog een aantal namen naar boven borrelen. Maarten, Astrid, Pascal, Joke, Guus, Noet. Onderweg om met elkaar nader kennis te maken. Een groep uit Castricum, die als laatste de zogenaamde ‘oude stijl’ opleiding tot B(ijzonder)-verpleegkundige mocht volgen.
En ook die groep kenmerkte zich door de grote toppen en diepe dalen waar het individu doorheen mocht gaan. Gelijk een Toer de Force zich niet laat voorspellen. En andere vergelijkingen of metaforen zich ongetwijfeld zouden kunnen voordoen.
Hetgeen mijn keuze voor vandaag is gaan bepalen. Door Sluisuinen ik weer op het spoor kwam van Parnassia: de naamgever van het voormalige Dijk & Duin & Bosch. Waarvan de naam verloren is gegaan. Gebouwen die, op termijn, het loodje zullen gaan leggen. Omdat wij weer wat keuvelden. Over toen. Tijdens de overvloed die Trudy tevoorschijn wist te toveren.

Ook dat wil ik bewaren! Voor ik en JU het weet gaat weer zomaar wat verloren. Wat afbraak”!