dikkertje Dapper

Het is niet altijd koek en ei. Tussen jou en mij. Tussen hem en haar. Tussen haar en hem.
Tussen Alk maar en Haar lem. Tussen deze en dan die genen. Tussen zoet en zure kool.
Wordt kool soms op de spits gedreven spreekt men allicht van spitskool.
Moet niet zo ver van Spitsbergen te zien zijn.
Dan ben ik waar ik wezen wil: zien.

Sprak Charles Schouten. Eigenaar van zijn eigen Hof in het Heden gelegen tussen de S
luispolderhelderseweg en de oude Helderseweg langs het Kanaal. Ter hoogte van de Koedijkervlotbrug.
Dus aan de rand van het alom roemruchte Bergens ledikant.
Als tegenhanger van de Gooise matras waar bekende coryfee”n tegen de beperkingen van geld
aan kunnen lopen. Hoewel de Eeuwige laan anders doet vermoeden, valt moeilijk achter die
verschillende voordeuren te kijken. Waar gaat geld in rook op” Waar verdampt de waarde”
Wat is rijkdom en geluk als je geen dubbeltje meer bezit. Maar goed dat het gedaan is met die kwartjes.
Maar het telde wel een stuk makkelijker. Kom nu nog eens om een rijksdaalder.
En de man die uitverkoop hield: Gerrit Zalm wiens naam verbonden zou kunnen worden met water:
een groot water naar de zee drager die bij voldoende stroming tegen de stroom in zou kunnen springen.
Dan dient er wel sprake te zijn van rein water:
Rheinwasser naar analogie van het Reinheitsgebot. De vraag wie dat betalen gaat”

Doet er niet toe.
Het is en blijft een economisch principe: opkomst en ondergang van het Mickey Mouse imperium.
Met een Balk en ende aan het roer. Als kleine stuurman op de GROTE, WILDE vaart. Maar dat maakt voor
vandaag niet zoveel meer uit. Eigenlijk is ook dat vrij onbelangrijk.
Neen, Wik. Ik heb Wik gezien en kan nu wel stellen dat ik in Wik ben.
Heel doodgewoon om zo eenvoudig door de plek te gaan. Verluchtigd ook.
Een mate van doorluchtigheid overviel mij en hield mij even staande.
Het was dan ook niet zomaar iets om oog in oog met mijn naam te staan.
En dat oog hield mij ook verder in de gaten.
Weer op de Sluispolder. Voor een derde keer in vier dagen.
Om te kijken. Om Ria ook te laten zien wat ik zoal bekeken had.

Alleen. Op de fiets.
Met Nicolette. Op twee fietsen.
Met Ria. Op twee fietsen met fietstassen.

Met beelden. Met woorden. Met momenten van herkenning.
Met een blik op de computer. Met nog meer woorden. Met vragen. Met zinnen.

En met Dikkertje Dapper. Dikkie Dik en Dikkie Dapper.
Niet dat deze duidelijk zichtbaar waren maar ik zag ze wel. Ze waren aan het spelen.
Met kaboutertjes en een stuk of wat Laven.
Laven die het niet zo leuk vonden op school, getuige het volgende:
Schoolbel
Geen joelende, schreeuwende,
gillende kinderen.
Geen jagende, hollende,
treuzelende kindervoetjes.

Stilte.
De schoolbel dringelt
ongestoord
door de verlaten
ruimte heen
op weg naar buiten.
Een schoolplein,
stil verlaten.

Dacht ik vandaag en dichtte indachtig de woorden van Esther.
‘Een dag niet gedicht is een dag gewacht.’
Want stel je nu eens voor dat alle impressies die zich voordoen met een bepaalde pressie in JU voordoen.
Dan kan druk stress worden en kom JU om in de drukte van JUW eigen stress.
Of er dan nog sprake is van enige tolerantie”!

Wij zaten daar
vlakbij elkaar
en waren niet
meer
dan twee
verlaten eilanden
gehuld
in dikke mist

eenzaam
zaten wij daar
en genoten

van elkaar
de zieligheid
verdreef

de eenzaamheid

en lachte.

Maar dat dacht ik op een ander moment.
Onder diezelfde zon die ook gisteren het beste met ons voorhad. Herfst.
Dat gaat heel makkelijk in warme kleren en kleuren zitten.
En al die rimpels doen mij weer denken aan het voorjaar.
Wanneer dat tere groen zich weer ontvouwt.
Met die kwetsbare rimpelingen…

Te weten dat Jan nu jarig is. Maar zich in Zuid Engeland schuilhoudt.

Op een Bed & Breakfast trip. Met Marjolijn.

Om even wat anders te doen. Om er even uit te zijn!