mis verstand en

Op mijn manier spreek ik mijn moerstaal. Niet dat mijn moerstaal altijd even verstandig is, laat staan
dat het aan duidelijkheid te wensen overlaat, weet ik mij veelal wel enigszins uit te drukken.
Maar ook dit uit te drukken fenomeen geeft geregeld aanleiding tot verklaarbare misverstanden.
Misverstand nummer 1: ik denk dus zal het wel zo zijn dat ik besta. Dit gegeven doet zich voor als ik
’s ochtends, in het duister, mijn gezicht probeer te ontlopen. En dat ik kijk, heeft ook geen andere reden
dan dat ik niet alleen mijn rimpels maar vooral probeer mijn groeven te ontzien. Op mij komt mijn
gezicht vaak over alsof ik regelmatig in dezelfde groef op mijn gevoelige plaat ben komen te verkeren.
Alsof herhaling van het verleden mijn toekomst zou kunnen gaan bepalen.
Misverstand nummer 2: als ik niet denk denk ik dat ik niet besta. Dat ik mij weet te vullen met leegte
en dat deze leegte zich dan vult met alles waarmee dit te vullen valt. Alsof kapok en wat schuim een
combinatie weet aan te gaan wat wel voor vulling zorg draagt, maar eigenlijk geen waarde vertegenwoordig.
Misverstand nummer 3: ik praat. Ik luister niet als ik praat want als ik praat hoor ik vooral mezelf spreken.
De klank in mijn bovenkamer galmt door de verstopte ruimte en de weerklank van het dagelijks gebeuren
laat zich niet direct vertalen naar een zinnige opmerking. Het is voor mij toch al geregeld lastig om iets
zinnigs naar voren te brengen. Ik zie dit geheel dan ook in het kader van een soort van
activiteitenbegeleiding van mezelf. Dwingend aan de ene kant, ontspannend aan die andere.
Misverstand nummer 4: ik zwijg. Als ik zwijg geniet ik. En als ik geniet laat ik geregeld na dit genieten
naar voren te brengen. Alsof mijn genieten niet belangrijk genoeg is om naar voren te brengen.
Maar zo bedoel ik dit niet. Ik geniet. En doe dit geregeld in stilte. Stilte die mij zeer vertrouwd is.
Vaak mijn bondgenoot is geweest. Juist op die momenten waar ik onder intimi verkeer.
En dat is gelukkig bijzonder vaak geregeld.
Misverstand nummer 5: ik werk. Niet meer. Nu dien ik eigenlijk te zeggen dat ik werkte.
Werkte voor de boterham met dat beleg. Nu werk ik en doe dit op een wijze die mogelijk
een wenkbrauw doet optrekken. Ook dit geheel in het kader van de al eerder aangegeven activiteiten.
Ik werk om mijn geest enigszins actief te houden. Want is ledigheid niet des duivels oorkussen”
Toch ben ik razend benieuwd naar dat oorkussen. Zou daar ook plaats zijn voor een hoorn”
Een gehoornd kussen. Vol met ledigheid”
Zou daarmee misverstand nummer 2 op een oor na worden gevild”
Wie dit weet mag het zeggen!
Misverstand nummer 6: mogelijk zijn alle eerder naar voren gebrachte misverstanden niet
direct misverstanden. Mogelijk is er slechts sprake van een zekere mate van verwarring.
En is deze verwarring uitsluitend te danken aan de vraag: ‘ga je nu nog schrijven, wik”‘
En ik, in een grote en bepaalde mate van onschuld deze vraag beaamde. Gewoon om wat te delen.
Ook al slaat het geheel als die bekende tang en laat ik na om hier een naam dan wel een zoogdier
het slachtoffer van te laten worden.

Dus vandaag weinig in de geest” Kijk eens of JU ook in staat bent om een zeker aantal misverstanden
naar voren te brengen en neem vooral de gelegenheid te baat om deze direct daaropvolgend, te ruimen.
En JU zult zien dat het een grote glimlach wordt die JUW mondhoeken weet te plooien.
Geen sprake van enige groeve: slechts lachrimpels die de wereld om JU heen weten te kleuren!
NIET

Niet dat ik niet
weet
waar de dingen
vroeger
goed voor waren;

goed dat zij er
vroeger
waren, beter kan
het

niet.

Ook van onzin kan de zin bepaald worden. Op zinnig de on zin.