sint in de R

Komt’ie toch nog langs. Ballonnen van Toon. Een vergelijkbaar coryfee als dat ‘Flappie’ uit de kast zou komen. Voor zover Flappie uit de kast kan komen. Meer kans om uit het hok te zijn. En dan alsnog de hond in de pot weet te vervangen. Maar dit soort gedachten passen niet op deze dag, laat staan op deze avond. Want je zult ze de kost dienen te geven. Waar Sinterklaas een vroegtijdig einde kent. Omdat de keuzes anders uitpakken dit jaar. Waar mogelijk de creativiteit hoogtij gaat vieren. Misschien de inhoud niet rijmt met de verpakking. Of dat de inhoud juist rijmt op de verpakking. Bruin papier in plaats van dat veelkleurige. Grote surprises met een pakje enveloppen daarin. Om brieven te kunnen versturen. Omtrent een zeker uitstel. Omdat de eindjes dit keer niet meer aan elkaar zijn te knopen. Omdat de knopen die zich in het verleden voordeden aan de vooravond van juist deze dag vervangen zijn door hongerknopen. Omdat boterhammen met tevredenheid al langdurig op het programma staan. En omdat de voedselbank wordt overstelpt met verzoeken. Van heinde en verre. Daar echter ook keuzes gemaakt dienen te worden. Onvermijdelijke keuzes. Op een vergelijkbaar schrijnende manier als dat de mensen de gang naar deze bank weten te maken. Het moeilijk vinden om het hoofd rechtop te houden. En dan weer gaan. Lopend. Op de fiets met volle tassen. Een krat voorop. Met een hondje erin. Een hondje wat met de week wat minder rond zich heen kijkt. Het kopje wat vaker hangt. Het staartje dat wat minder kwispelt. En het trillen wat met de week en het weer toeneemt. Donkere dagen met die stille hoop.

Een witte hoop dit keer. Anders gezegd: een hoop wit dit keer. Omdat en witte kerst dit jaar heel vroegtijdig invalt. Dit gezien in het licht van de eerste kerstkaart, die vandaag de vloermat teisterde. Het wordt op deze manier wat meer SintKerst. Sinterklaas die zich ijlings uit de winkel van Blokker haast. Met een onvermoed snelle gang. Zeker in het licht van zijn leeftijd. Een Zwarte Piet die de behaaglijkheid van de winkel achter zich laat en opnieuw de kou weet te trotseren. De grote hoeveelheid personeel die is uitgerukt en de relatief kleine hoeveelheid winkelend publiek. Verhoudingen die niet geheel in evenwicht zijn. En dan opeens:
‘Het is een vreemd’ling zeker, die verdwaald is zeker, zal hem gauw eens vragen naar zijn naam”‘ En stel JU nu eens voor dat je opeens ‘Achmed’ hoort. Of ‘Ismael’. Of ‘Mohammed’ misschien.’Ali’ desnoods. Dan rijmt het niet erg meer. Zeker niet met Piet. Waar je mogelijk nog een uitschieter naar Jan zou kunnen verwachten. Dan gaan de woorden opeens een heel ander verhaaltje vertellen. En dan zie JU uitsluitend verbaasde gezichten. Dan krijgt de verrassing een heel vervelend staartje. En kan er geen sprake meer van een verrassing zijn. Dan heeft het de schijn van een misplaatste grap. Dan zal er weer een discussie ontstaan. Omtrent tradities. Omtrent de Hollandse eigenheid. Dan verdwijnen, net als in het recente verleden, de Negerzoenen naar de prullenbak. En worden het neutrale Buys zoenen in een chocolade gekleurde verpakking. En krijgt de hele magie van Sinterklaas toch een heel naar kantje. Dan worden er ook vraagtekens gezet bij het gegeven dat deze man toch zo’n uitgesproken kindervriend is. Zoals dat andere lied veronderstelt. En dan verdrinkt een kinderfeest in gekrakeel van ouderen. Krijgt het bureau tegen Discriminatie weer het een en ander te doen. Of verdwijnen de opmerkingen met eenzelfde sneltreinvaart als dat St. Nicolaas in de nacht als een dief het pand weet te verlaten. Waar dan geen kind zich druk om maakt. Omdat, als het even meezit, Sinterklaas er alles aan heeft gedaan om toch voor die cadeaus te zorgen. En klinkt er een oprecht: ‘Dank U Sinterklaasje!’

Sinter Klaas. Sint Nicolaas. Sint Nic. Sint Niek. Nicolette. Nicolien. En alle andere namen die op de een of andere manier aan dit feest te koppelen zijn. Maar ook ik doorbreek een traditie. Dit keer geen ‘Kind in mij.’ Want dat kind heeft zich, voor even, teruggetrokken op zolder. Om vandaar te kijken naar de Pieten die het zo druk hebben rond de schoorstenen. En om te zien dat de pakjes van vorm veranderen als ze de schoorsteen ingaan. En dat Amerigo, met een wortel in de mond uit die klomp, rustig staat te wachten. Met de Sint op zijn rug. En dat de Sint echt geen rijzweepje heeft. Maar zijn glimmende staf gebruikt om Amerigo steels op zijn zijde te kloppen. En een groot deel van zijn tabbaard gebruikt om de rug en de kont van het paard af te dekken. En dat de Sint uitkijkt. Naar zijn verblijf elders. Spanje waarschijnlijk. En diep zucht als hij zijn mijter weer inruilt voor dat petje. Met dat minder grote kruis. En zijn benen op de salontafel legt. En een whiskeytje neemt. Omdat de chocolademelk hem toch de strot uitkomt. Geen speculaas meer kan zien, laat staan de lucht kan ruiken. Maar dat nog steeds die laatste woorden in zijn oren klingelen: ‘Dank U, Sinterklaasje”‘
stond een jaar geleden ook op het web. Althans, in de grote lijnen. In vergelijkbare bewoordingen. En stel nu eens dat de inspiratie door een lichte vorm van verkoudheid niet optimaal tot zijn recht zou kunnen komen. Dan is het misschien met een halve glimlach dat JU daar ook vandaag nog eens kennis van neemt. Juist op een dag als vandaag. Want heeft JU het gisteren al gevierd, dan wacht een hele dag om met al die cadeaus te kunnen spelen. Een hele dag waarin kennis, kunde en vaardigheid kan worden uitgeprobeerd. De eerste knallende ruzies zich voordoen. En juist hen die moeite hebben met verliezen, een mogelijk keerpunt bereiken. Wordt het toch nog gezellig! Banketstaaf, chocolademelk, de laatste pepernoten dan wel kruidnoten en een verdwaald schuimpje dat tussen de bekleding van de bank tevoorschijn komt.

En misschien nog eens een verdwaald gefluisterd: ‘dank U, Sinterklaasje…’

En handreiking”! Het zal echt de eerste keer niet zijn dat St. Klaas een vergissing maakt…

Handreiking

Met de zuiverste

bedoelingen

kun je

vele planken

misslaan.

Timmerman,

blijf bij je leest

als de schoenlapper

het dak,

verzoolt

kan een

bruikbare

handleiding zijn.