Inbreuk op de zondagrust

Plechtige herdenking van de Spoorweg Staking op 17 september 1945
N.V. Nederlandsche Spoorwegen
Utrecht, december 1946
Directie
L.S.
Het is ons een genoegen U hierbij een verslag aan te bieden van de
Plechtige Herdenking van de Spoorwegstaking.
De Directie,
Ir W. Hupkes
S van Ommeren Commies N.S., Amsterdam

De arbeider bij den Dienst van Vervoer, A. van Sterkenburg declameert een gedicht,
door een Spoorwegambtenaar geschreven:
“Na de Staking”.

“Wie er nog werkt, werkt niet meer mede;
Wie staakt, werkt mee aan ’s lands belang.
De trein des vijands mindert gang;
Staakt door tot hij is uitgereden!’

Zoo kort als het bevel mocht klinken,
Zoo lang moest de beproeving zijn;
Alleen de zekerheid van ’t samenzijn
Deed onzen moed niet zinken.

De sporen, die tyrannen achterlaten
Voeren tot puin en ondergang
En graven van gevallenen, soldaten…

Wie nu nog staakt, werkt niet meer mede;
Wij werken weer in ’s lands belang;
Wij rijden treinen voor den vrede!
Op bladzijde 40. Met twee nietjes. Foto’s in zwart/wit.

En dat andere werkje. Verzamelen op het Transvaalplein.
Ter nagedachtenis van het Joodse proletariaat van Amsterdam.
Ab Caransa
‘Zes miljoen Joodse slachtoffers in Europa, 105.000 in Nederland; het zijn getallen uit een
statistiek geworden, getallen waarbij we ons geen gezichten meer kunnen voorstellen en
bovenal getallen die ons dwingen grootschalig te denken. Dit grootschalig denken heeft tot
gevolg gehad dat de slachtoffers langzamerhand ged”personaliseerd zijn.
Ik ben dan ook van mening dat we kleinschaliger zullen moeten gaan denken en h”rdenken,
zodat de zes miljoen en de 105.000 weer onze buren, onze ouders, onze familieleden en
onze vrienden worden. Zo worden het weer onze schoolvriendjes, de mensen uit de
jeugdbeweging, onze buurtgenoten uit de Transvaalbuurt.’

Twee boeken. Met nog een aantal gescoord op een rommelmarkt.
In een oecumenische kerk. De Blije Mare. Weer die zee die een rol speelt.
Waar ook een werkje van Evert Werkman te vinden was:
‘Juffer hep je een emmertje poep’, set ’t maar op de stoep, ‘k sel het komme hale,
je hoeft het niet te betale, juffer hep je een emmertje poep, set ’t maar op de stoep.’
Een eeuw Amsterdams rioolwater.
Een dag nadat Europa snel koos voor kleurloze types.
Herman van Rompuy als president van Europa en
Catherine Ashton als Hoge Vertegenwoordiger van het gemeenschappelijk buitenlands beleid.
Bleek en kleurloos gaan zij twee”nhalf jaar zelf invulling aan hun functie geven.
En Balkenende”! Vlak voor de keuze wie de nieuwe president van Europa zou worden, herhaalde
hij zijn sleetse bezweringsformule: “Ik ben geen kandidaat, ik ben niet benaderd.”
Wat hij echter nooit zei: “Ik blijf premier, ik ben niet beschikbaar.” En daar spreekt dan het intellect.
Het Dr.Mr. wat de man voor zijn naam mag voeren.
En put zijn eigen CDA moed uit het feit dat Balkende wel degelijk nadrukkelijk in beeld was voor
een Europese topfunctie. De kwaliteiten van de premier, waar in Nederland nog wel eens
geringschattend over wordt gedaan, worden in het buitenland wel degelijk opgemerkt.
Stiekem droomt het CDA al van een scenario dat zijn minister-president uiteindelijk ook in
eigen land diezelfde erkenning krijgt.

Berichten in boek en krant. Door de tijd reeds achterhaald. Straks verdwenen in het grote gat
wat vergetelheid genoemd kan worden. Vandaar dat het nu vastligt. Op een log.
Wat door diezelfde tijd wordt achterhaald en meegaat met de stroom:
VERGETELHEID

Nog weet ik nu
dat het gisteren
anders was;
nu weet ik straks
dat ik vandaag
weer ben vergeten.

Prettige zondag!