Xin & Xing

Het zal nooit een wereldtaal worden. Xin. Xag. Xie. Hoewel dat laatst door de Y aan het geheel toe te voegen, woorden doet vermoeden. Tenminste, in de spreektaal. Dan nog blijf ik het betwijfelen. Chinees. De Chinese karakters als voertaal. Het vervangen van de huidige lettertekens: Made in China. Als omslag door ooit Deng Xiao Ping. Tenslotte had die de helft van de vermogensstroom al in zijn naam besloten. Door een herhaling van dat laatste woord is ping, ping, in zekere zin, een gevleugeld gezegde. Made in Holland. Onder een wakend oog. Vanuit de hemel. Waar vanuit ons beelden bereiken. En geluid. Een oog. Een wakend oog. Een lid. Een ooglid. Wenkbrauwen. Wat mascara. Een kohlpotlood wat een streepje probeert te trekken. Een hand. Een vaste hand. Een randje langs de wimpers. Blauw. Grijs. Grijsgroen. Oogwit. Rood oogwit. Een blinde vlek. Een wenkbrauw, opgetrokken. Glans. Een traan welt op. Biggelt. Een oog sluit. Knijpt stevig dicht. Een visagist verwijdert een uitgelopen veegje. En de film start. De aanzwellende muziek doet het ernstigste vermoeden. En op het hoogtepunt daalt de stilte neder.

Achter de leden wat geroezemoes. Onverstaanbare klanken kleuren de beeldbuis. In een onbestemde dimensie lopen de kleuren door elkaar. Sterren proberen de strepen een plek te geven. Een valse noot kleurt het paars half duister. Een zilveren lint raakt verward. Niet veel later wappert het als een vaandel in de wind. Een drager probeert te schuilen en de kleur verwaait. Een grijs dringt zich op en net op het moment dat… wordt alles rood. Felrood met gele striemen. Een penseel tracht met water de brand te blussen en niet veel later is alles zwart. Nog wat later as.

En ik houd mijn ogen dicht. Want de buitenwereld zal heel anders zijn. Kan ook heel anders reageren. Alles gaan vertekenen. De realiteit nog anders kleuren. Als een oneindig palet. Het doek wat langzaam deint. Een opstekende wind. En niet veel later valt het doek en wordt de wereld een mozaïek. Van onbestemde kleuren. Mijn wereld”

Geenszins. Maar de mogelijkheid deed zich wel voor. Door de geschiedenis heen jumpen, oog in oog komen te staan met vrachten bekenden. Nog veel meer onbekenden. Juist door die beelden. Van ver voor mijn tijd. Van totaal andere continenten. Onder verdachte omstandigheden. En de mogelijkheid om te spelen. De diva uit te hangen. Te jong om tegen de wereld opgewassen te zijn, te oud om de verloren onschuld tentoon te spreiden. De ogen van het rond zittende publiek. Boeren, burgers en buitenlui. En de scholen. Pubers die uit hun dak gaan. In de studio van TopPop. Waar Ad Visser zich ergens ophoudt. Of beter gezegd: zich schuilhoudt. Overspoeld door het onstuimige geweld. Hoewel dit niet veel meer is dan een gitaar die wat wordt afgeragd, een microfoon zonder enige verbinding en pruiken die de onherkenbaarheid vergroten. Niets zo leuk dan uit je dak te gaan. Voor een moment de grenzen te verleggen. En contact te houden met de buitenwereld. Gezien de snelheid waarmee vingers zich over het scherm heen bewegen. Van mobieltjes. Van beeldschermen. Van de scanners. In mijn interpretatie. Maar of dit ook overeenkomt met de wekelijkheid, blijft de vraag.

Stond oog in oog met Astrid Joosten. Ging gedeeltelijk schuil achter Matthijs. Kwam Dappere Dodo tegen. En Kees. Opa Buiswater. Uit de tijd dat alles nog goed was. En dat het slechte slechts te vermoeden viel. Het goed en kwaad hooguit door St. Nicolaas te berde werd gebracht. En dat opvoeding nog een fluitje van een cent bleek te zijn. Een tijd, veelal in zwart/wit gehuld. Dat de voorspoed zich enkel deed vermoeden. Zo ook de huidige voorspelbaarheid. Ieder nu een eigen beeldbuis. Het gemak van de media. De drukken op knoppen en schermen, waarbij de hele wereld zich aan je voeten openbaart. Een dag met voldoende prikkels. Van telefoon, auto tot fiets, van beeld tot geluid tot foto’s. En Astrid bleef mij vergezellen. Overal waar ik mijn ring langs haalde. In Beeld en Geluid. Nee, dit keer niet in de MediaMarkt. Je denk toch zeker niet dat ik gek ben…”! Het Mediapark. Voor 14 euro per persoon ruimschoots onder de pannen. Alwaar echter geen pan te ontdekken valt. Hooguit het glas waarachter van alles beweegt, van alles verdwijnt. Zelfs de voormalige shows van Willem Ruis…

En dat van die wereldtaal” Denk even na en Xing!