Ditteke, een hoogheid

Het kan niet anders dan dat op een dag van vandaag niet alleen de Majesteit maar ook vele medelanders
met haar iets te vieren hebben. Zo zijn er mensen die, gelijk een ‘Kopf bis Fuss’ verhaal, Marl”ne volgen.
Stelde zij met het lengen der jaren dat zij eeuwig veertig bleef, is er momenteel een dame, eigenlijk een
klein prinsesje, dat haar leeftijd ook heeft vastgezet.
38 is zij nu en 38 zal zij blijven. Haar naam” Ach, zij heeft ternauwernood van deze materie kaas gegeten
zodat ik haar naam wel kan verklappen: Ditteke. Want wij, Trudy, Annelies, Ditteke en ik hebben op een
lotgenoten avond van een geweldige pan paella kunnen genieten. De wijze waarop Trudy ons deelde in haar
kookkunsten loog er niet op. In de wetenschap dat Bakkum over een twee sterren restaurant beschikt,
maakte de hand die Trudy draaide niet veel minder. Een bedje bijzondere sla, draperie”n van zalm en paling,
op een riante bodem Nederlandse garnalen in een bijzondere dressing, vulden niet alleen de magen, maar
streelden, op voorhand, de ogen. Een onbewogen elektrische pizzapan nam daarna de plaats op de tafel in
en, geloof mij, de kip, de rijst, de kruiden, de inktvis en al die andere exquise vruchten der zee,
de rose gamba’s dan wel de eenvoud van de paprika streelden niet alleen, maar lieten ons geheel niet
onbewogen. En over het dessert gesproken: een eenvoudige lepel roomijs, een stuk meloen en een drietal
soesjes om de overgebleven gaten te dichten, vormden de entree naar de koffie.
En wij spraken. Over leven. Over dood. En over de dood die doet leven. Over het ongemak.
En de plek die dit ongemak in ditzelfde leven weet in te nemen. Over hen die ons reeds voor zijn gegaan.
En over hen die na ons een vergelijkbare weg zullen gaan bewandelen.
Het hagelde. Het sneeuwde. En de rook verdween. Door de afzuigkap. Want roken is nog een van de deugden
die Dit zich permitteert. Als roken tenminste als een deugd gezien wordt. Zorgverzekeraars permitteren zich
een andere mening te zijn toegedaan. Want dat gezonde van gisteren wordt vaak door de realiteit van
vandaag achterhaald. Omdat mensen in een zekere toestand wel of niet de claim kunnen uitspreken in een
topconditie te verkeren. En dan gaat het over zaken als zelfbeschikking. Over wilsbekwaamheid.
En simpelweg over het feit dat wij iedere dag vrolijk en vaak ook wat minder vrolijk met het leven bezig zijn.
En ergens achter in het hoofd dat andere wel speelt: de dood. Want dat doden delen in het leven van de
levenden, ook dat spreekt voor zich!

De weeromstuit kwam dan ook bepaald niet onverwacht. Waar tijd geen rol van betekenis heeft, gaat
diezelfde tijd er met de omstandigheid vandoor. En kan het zo zijn dat wij, op een ander moment,
weer voor die uit het oog verloren tijd mogen gaan boeten. Dan nog spreek ik in zekere zin van geluk
dat het juist vandaag, naast die feestelijkheden, wederom zondag is.
Een zondag die mogelijk in gepaste eenvoud wordt doorgebracht.
Echter niet eerder dan dat ik een driewerf hoera uitspreek juist voor allen die, “f 38, “f 72 kiezen
voor hun tijd. Waar Bommel stelt dat geld geen rol speelt kan ik me goed voorstellen dat bij mensen
leeftijd geen rol meer speelt. Dat zijn in deze het belang naar voren brengt: waardering voor jezelf
in de relatie tot het leven waar je voor nu de pas op de plaats kunt maken: nu!

SCHULDGEVOEL

Zal ik U weer
lastig vallen
kan ik dit nu
wel “f zal
ik weer niet
zeggen hoe
ik met mijn
lastig vallen
Uw leven met
het mijne

verstrengel”

En van dat mogelijk schuldgevoel” Trek het JU niet aan!

Door te lezen ontkom JU als het ware niet. En als JU besluit om het vandaag maar over te slaan”

Maandag, een tijdje op OUT!

Maar dan is het alweer februari. De eerste!

Hoera, hoera, hoera!