Florence

Noem het inspiratie. Noem het gedachten. Noem het, voor even, een overdenking. Noem het een vorm van kijken. Noem het zoals het er staat. En laat daar dan weer je eigen gedachten mee aan de haal gaan. Want als je er even de tijd voor neemt is dit een enigszins bizar verhaal. Zoals dit er staat. En toch…
Is dit de weg die een lichaam kan gaan bewandelen. Omdat de mate van zorgvuldigheid niet immer aanwezig zal zijn. Het systeem vloeiend overgaat in de andere systemen en al die systemen op de een of andere manier constant op zoek zijn naar dat evenwicht.
Een biologisch evenwicht. Een statisch evenwicht. De dynamiek van de slinger. De balans. Ook ik ben mensen tegengekomen die de flarden van hun lichaam en de mate van zijn bij elkaar moesten rapen. Om nog iets van menselijkheid tentoon te kunnen spreiden. En ik prijs mij gelukkig. Omdat alles wat zichtbaar kan zijn nog zichtbaar is. Mijn kop met een stuk verruiging. In de vorm van mijn haar. Mijn baard die ook weer de gelegenheid krijgt om een accent aan te brengen. Anders dan op mijn id. Anders ook dan op mijn bijgestelde rijbewijs. Met die code. 100. Het nummer dat ik had op D & B. Voordat ook dit aan verandering onderhevig was.

Schreef ik in 2009. Nu, in mei 2011, hangt de vlag er ietwat anders voor. Heb ik, aan de ene kant, mijn oude draad weer opgepikt. De andere kant is dat het ABP mij verheugd kan melden dat mijn Uniform Pensieonoverzicht 2011 met een Alstublieft onder mijn ogen komt. Een overzicht van mijn huidige en toekomstige pensioensituatie, samengesteld op basis van mijn gegevens per 1 januari 2011 bij ABP. Hetgeen ik blijf ontvangen, zolang ik pensioen blijf opbouwen bij ABP.
En dan begrijp ik iets niet. Ben ik, doordat ik van een regeling gebruik maak die doet denken aan de oude VUT regeling nog steeds pensioen aan het opbouwen” En dat ik, al voer ik geen klap aan werkzaamheden uit, nog meer jaren niet werkzaam aan die veertig jaar toe kan gaan voegen” ‘ t Zal wel niet. ’t Zal wel wel. Want wie dit weet, mag het, wat mij betreft gaan zeggen. Net als dat andere schrijven. Van Obvion. De hypotheekverstrekker. ‘Omdat het resterende bedrag van uw totale lening gelijk is aan of kleiner is dan 60 % van de executiewaarde is het rentepercentage verlaagd met 0,30 %.gelijktijdig wordt het rentepercentage verhoogd tot 2,587 % per jaar. Variabel voor een maand. En dat betekent dat ik weer een verhoogd maandbedrag zie staan. En dan begrijp ik het helemaal niet meer. Verhogen en verlagen op een totaal van x doet de gemoederen aan de ene kant verhitten, aan de andere kant een simpelweg schouderophalen. Want geld blijft geld en geld blijft, in een bepaalde mate, stromen. Ik kan me permitteren dat juist door dat veronderstelde geld, ook Zwitsers nog tot de mogelijkheden zouden kunne gaan behoren. Maar als ik zo’n uitspraak doe heeft het er veel van dat ik probeer op de Heilige Stoel plaats te nemen. En dat is dan weer een brug te ver.

Een brug te ver. Een vlotbrug te weinig. Of een kanaal wat zich leent om cruiseschepen onbelemmerd toegang to Alkmaar te geven. Een dag voor de Kaasmarkt zich weer meester maakt van alle bekoorlijkheden die toeristen bijkans verplichten de kazen in ogenschouw te nemen. Waar de marktkraampjes lustig gedijen. En waar baby-edammers hun weg over de aardbol beginnen. Verpakt in een rood cellofaan en omgeven met onverstaanbare uitroepen voor een zacht prijsje proberen de handel te stimuleren. Handel en alles wat daar dan weer afhankelijk van is. Wandel wat zich na de kaasmarkt voordoet en het pogen diezelfde toeristen wat langer in Alkmaar vast te houden. Want ook daar draait het om. De terrassen die met een bloedgang na de laatste kaas worden opgesteld en al die andere neringdoenden waar juist het Waagplein een belangrijk deel van zijn charme aan ontleent. Charme. Maar wat ik daar nog van weet te maken”!

Ja, de dag van de verpleging. Ria aan het werk, Marlies aan het werk en ik niet veel anders kan doen dan daar melding van te maken. Dat Florence zou kunnen beseffen dat juist haar geboortedag nog zoveel impact zou kunnen hebben…