rotonde

Driekwart ronde van de rotonde. Het heeft er veel van dat ik niet in staat ben een hele rotonde te nemen. Ook komt het mij voor dat de rondes die ik loop, overeenkomsten vertonen met de rotondes op mijn levenspad. Maar dat schuif ik dan gelijk door naar de samenloop, onder welk gesternte ik regelmatig vertoef. Is het mij gisteren gelukt om op een poging een twitterbericht op mijn manier wereldkundig te maken, ben ik uitermate verheugd dat Robert Jan de moeite heeft genomen zijn spiedend oog over mijn ampele poging te hebben laten gaan. Nu is mij in ieder geval duidelijk waar mijn makkes liggen. Alsof ik mij daar niet eerder met genoegen aan heb overgegeven. Heb over gegeven. Zelfs dat klinkt,op dit moment, dramatisch. Alsof ik probeer te kicken, gelijk een drama queen er alles aan doet om de puurheid van de belangstelling tot ongekende hoogten te brengen.

Waar deze inleiding op slaat” Om met een aantal trefwoorden aan te vangen: abstract, vervreemding, geenszins stilistisch en het geheel in de lijn van het gedachten goed van Andreas. Ik blijf proberen om daarbij stil te staan,maar doe onderweg toch weer andere idee”n op. Vertoef in Bergen en kom Maria tegen. Vertoef bij KCB en probeer ook daar de nood in deugd om te zetten. Schiet op mijn manier plaatjes die doen denken aan een kiekje, maar vergeet voor het gemak dat ik daarmee de kijker op een onmogelijk spoor zet. Alsof ik zelf het spoor bijster ben, zodat de enig gepaste opmerking verbijstering zal zijn. Juist dan kom ik mezelf op die eerder genoemde rotonde weer tegen, maar sla nu halverwege af, eigenlijk op een route rechtdoor. Maar ook daar voel ik me niet geheel op mijn gemak. En met een hartstochtelijk verlangen kijk ik verlangend uit naar een volgende rotonde. Een drempel kan mij nu eenmaal niet zozeer bekoren. Eigenlijk doet het er niet zozeer toe. Tenzij dit geheel in een ietwat ander jasje wordt gestoken. Dan komt mogelijk de metaforische zin naar boven drijven. Dan zal ik ook worden uitgenodigd niet alleen een verklaring” af te leggen maar misschien mijn verhaal ook nog moeten gaan verantwoorden.

Die weg ga ik uit de weg om reden dat ik simpelweg kies voor de minste weerstand. Het valt nu eenmaal niet mee om tegen je eigen weerstand op te boksen, dus ga ik dit uit de weg. Het risico is op dat moment geheel voor mijn eigen rekening: ik kan wel het een en ander op mijn rekening gebruiken. Al was het alleen maar om mijn illusies in stand te kunnen houden. Want zonder illusies wordt het een schrale zooi in de wereld. Excuses hieromtrent: mijn wereld. Want het duidt toch wel op enige pretentie wanneer ik de wereld aan mijn voeten schaar. Hooguit dat ik de wereld met maat 45 aan mijn voeten treedt, maar dat heet eenvoudig weg te maken met het feit dat mijn voeten in de loop der tijd er ongemerkt met mijn maat vandoor gingen.

Ter zake echter. Grofweg moet het mij lukken om ook vandaag weer een vrolijk rammelend geheel als een discutabele noot door de nood om te zetten in een deugd. Daardoor verdient de deugd een onderstreping. Deze dus! En als dit hier gebeurt, hoef ik deze keer geen T9 in te drukken. Zoals mijn telefoon ook een eigen leven leidt. En ik daar dan weer onder kom te lijden. Tot zover. Even voor nu. De horde die binnenvalt, zorgt ervoor dat ik me niet zo goed kan concentreren. Dat schrijf ik dit keer niet op mijn leeftijd. Het is meer dat ik…