HIJ en ik, deel II

Hij en ik
Ik ben bang voor hem II
Omdat alle middelen, die ik in huis heb
en waarmee ik mij in stand houd,
= een lief gebaar, een zachte blik,
wat woorden, die de spanning breken=
verwaaien in het onbegrip
dat ik voor hem heb en hij voor mij,
ben ik bang voor hem
en hij, denk ik, voor mij.
In de status staat: een bokser,
die weg moest, omdat hij zijn moeder sloeg,
maar als ik nu kijk
naar zijn blanke, zachte handen
zonder eelt
en met een zegelring,
dan herinnert alleen zijn, technisch juiste, maar
wat lage dekking aan die tijd.
Het is niet, dat ik bang ben
voor zijn kracht,
of voor een klap
maar omdat ik,
=zo ver weg van mezelf=
mijn toevlucht moet nemen
tot bot gebruik van middelen,
die de machtige heeft tegenover de onmachtige
de sterke tegenover de zwakke.

Ik zet hem in de stoel

en schroef het blad vast

zodat hij klem zit.

Dan leg ik mijn linkerhand op zijn voorhoofd

en duw zijn hoofd omhoog.

Met mijn rechterhand

geef ik hem een hap pap in de mond

met pillen

en vele happen daarna,

waardoor ik hem dwing te slikken.

Hij stribbelt maar even tegen.

ELKE OCHTEND

Elke ochtend tussen het aandoen

van zijn linker- en zijn rechterschoen

trekt zijn hele leven even langs.

Soms komt de rechterschoen er dan

bijna niet meer van.

JudithHertzberg in: Dagrest.

Het expose van Leo loopt ten einde. Zoals alles een einde kent. Nog een aflevering te gaan. Het is waarschijnlijk niet verwonderlijk dat ook Leo eindigt met ik. De vraag of dit de persoon Leo betreft laat zich raden. Mogelijk een alter ego. Misschien wel gedeeltelijk biografisch. Maar daar gaat het feitelijk niet om. Leo’s stuk is gebaseerd op een verleden. Speelt zich af in de verleden tijd. Maar hoeveel verleden doet zich momenteel voor in het heden” Hoeveel hedens vormen straks weer een verleden. Stap ik over naar het heden is dat morgen weer verleden. Zoals de tekening van Henk Jan. Rentenaar, te vinden in de bundel ‘Ik ben voor niemand iemand meer.’ Ooit in eigen beheer uitgebracht. Door de literaire societeit ‘Wikken & Wegen.’ Toen bij het gedicht ‘Opgejaagd.’

 

Toepasselijk bij de bijdrage van vandaag. Al was het alleen maar om die handen die wel naar elkaar tasten maar net niet vatten… Een verwijzing naar Michelangelo”!