Pic 'o Lientje o.i.d.

Soms is het een vlaag. Kan er sprake zijn van een verstandsverbijstering. Een zodanige verstandsverbijstering dat er sprake is van een echec. Wanneer dit zich voordoet, zal er veelal ingegrepen moeten worden. Of liever gezegd: dienen te worden. Want de betrokkene zal zich altijd kunnen beroepen op de eigen verantwoordelijkheid. Tot… het tegendeel bewezen wordt. En om dat tegendeel draait het vandaag. De aanleiding” Uiteraard weer eens triviaal. Maar juist triviale zaken vragen een nadere bestudering. Van de feiten in deze: feiten die dan weer aanleiding kunnen zijn tot het vormen van bewijs. En als het bewijs geleverd wordt… berg je dan maar!
Het betreft dit keer mijzelve. Maar dat behoeft geen betoog. Geregeld komt het voor dat ik mijzelve in het middelpunt van de belangstelling stel. Geheel belangeloos! Anders wordt het wanneer anderen proberen een plek naast mij te bemachtigen. Zoals gisteravond naar voren kwam. De opdracht was dit keer vrij eenvoudig. Ook door mijn geest te behappen. Cityscape. Hetgeen resulteerde in een wandeling langs dit en dat andere object. Nogmaals. ‘pas de problemas’… tot…
retour in het clubhuis. Een ruimte vol Mac’s. En daar viert dan de docent hoogtij! Want volgens Ton is het slechts een kwestie van wat lagen, een penseeltje en een toverstafje. Hetgeen mij even liet verdwalen in een sprookje van Moeder de Gans. Of was het nu Assepoester” Daar wil ik vanaf zijn. Vanuit de achterhoede stond ik ook dit keer garant voor het nodige commentaar. Want daar heb ik dan weer geen moeite mee. Nu weet ik verder niet of Ton zich ook door mij belaagd voelde, maar als dit zo zou zijn, liet hij hier weinig van blijken. Stoicijns liet hij zich dit keer niet door mij van de wijs brengen. Nu ben ik ook de laatste die hem zou kunnen wijzen, maar met zijn rug naar het aanwezige volk raakte hij compleet verslingerd aan het beeld. Kleuren verdwijnen en een stemmig zwart/wit komt daarvoor in de plaats. Juist dan komt de vraag naar accenten: rood in dit geval.
Juist dan wordt het voor mij onnavolgbaar. Op dat moment gaan zijn bewegingen mijn pet te buiten. Zweetdruppels vlieden ruggelings naar beneden en maken onstuimige salto’s langs mijn wervelkolom. Ik doe eenvoudig alsof mijn neus dit keer niet bloedt. Maak echter geregeld gebruik van een zakdoek. Al was het alleen maar om mijn onkunde in deze te verbergen. Het resultaat”
Op mijn kaartje vind ik een hoeveelheid ’trash’. Hetgeen ik simpelweg maar laat staan. Want een nadere toelichting geeft aan dat deze hoeveelheid ’trash’ niet zichtbaar is te maken door het ontbreken van een nader te specificeren programma. En ik huldig het adagium: ‘wat niet weet, kan nooit deren!’ Helaas voor mij denken anderen daar anders over. Met als gevolg: ook mijn kaartje gaat eraan geloven. Ik kijk even om me heen om een poging te doen te ontsnappen. Maar ook deze poging is gedoemd te mislukken. Dit keer zijn alle kasten dicht…
En toen was er bier. De bengels waren te vinden in de Bonte Bengel. Waarbij de naam alle eer werd aangedaan. Voor wat, wederom, mijzelve betreft. Niet veel later mocht ik huiswaarts keren. En toen kwam het: ’t werd zomaar later en later…
de resultaten” Niet om direct over naar huis te schrijven! Ik was dan ook al thuis! Geen penseel getroffen, geen laag gezien maar dan nog… een abstractie welke mogelijk de hele aardkloot rond gaat! En dat alleen maar omdat…