Schok ken drie

Vroeger zat Veenhuizen er vol mee. Hadden de Bromsnorren uit die tijd alle tijd om zich met deze eenvoudige lieden bezig te houden. Was de betiteling veelal landloper. En was dit vaak synoniem voor gespuis. Was het geen klaploper dan was het wel een zakkenroller. En daarmee vaak de kous af. Of het moest zo zijn dat…

Izaak Zwartjes, veelzijdig artiest uit Leiden. Het mooiste wat hij toont is eigenlijk wel zijn vervoermiddel: een tot gemotoriseerd voertuig omgebouwde oude handkar. “Of bakfiets, dat weet ik eigenlijk niet. Het onderstel heb ik in de bosjes gevonden.” De aandrijving komt van een oude draaiorgelmotor. De topsnelheid is zes kilometer per uur. Hetgeen verklaart dat de rit uit Leiden door de duinen naar Schoorl ruim een week heeft geduurd. Dat zijn reistijden uit de tijd van de trekschuit. “Ik leef in een andere dimensie”, constateert Zwartjes dan ook.

Er op uit trekken met zijn handkarmobiel is voor hem ‘boetedoening.’ “Niet dat ik veel op mijn kerfstok heb, maar ik heb wel het een en ander recht te zetten.” Zijn levenswijze is Spartaans. Geen campings onderweg, maar kamperen in de vrije natuur. Al kwam van zijn voornemen om met hengel en strikken in zijn behoefte te voorzien, weinig terecht.
In Schoorl heeft hij van paardendekens een hutje opgebouwd, ingesmeerd met paardenmest ( “ik hou van levende materialen”). Daarbinnen kan het publiek kijken naar een videoverslag van zijn reis van Leiden naar Schoorl: “een trage film wordt het. Maar wel mooi!”

Een verslag dat werd opgetekend door Koen van Eijk. Onder de rubriek: ‘Overzomeren’. Verslaggevers van de Alkmaarsche Courant bezoeken elke dag een activiteit in Noord-Holland. Dat de kunstmanifestatie Schok in Schoorl hier ook een prominente rol in mocht spelen… spreekt dit keer spreekwoordelijk voor zich. Dat de wereldrond ons heen ook voor Schok en aanverwante beelden kan zorgen, zijn de dramatische beelden die ik nog in petto heb. Waaruit toch weer blijkt dat de wereld stomweg doordraait…