Geert Jan

Want als gedachten zouden kunnen schieten denk ik dat het droef gesteld zou zijn met de mensheid. En alle gedachten op een hoop kan mogelijk een brug naar de maan bouwen. En dat de zon, ter verhoging van de feestvreugde besluit zich schuil te houden achter een ondoordringbaar wolkendek kan er vandaag ook nog wel bij. Maar goed dat dat nu gisteren was. Een Pieter zaal vol.
Met de geest van Foreest door een verlichte beamer op het witte vlak. En de vreugde van een laptop die weer noodt tot het geven van verantwoorde informatie. Door middel van dan wel ‘middels’ powerpoint.” De inzichtelijkheid geopenbaard. En mannen met baarden die een gemeenschappelijk fenomeen dragen: een implanteerbare convertibel defribrillator. ICD niet geheel in de volksmond bekend, maar door een groei per jaar van zo’n 4500 lijders nu rond de 15.000 dragers in Nederland. En Dr. K. doet het woord. Dit niet alleen met een zekere flair maar poogt op de draaglijkheid van een bestaan het antwoord te geven. Heeft het over het kader waarin overwegingen tot besluiten kunnen leiden. Waarin medicamenteuze therapie een andere keuze kan uitsluiten of waarin een samengaan tot een meer verantwoord geheel gaat leiden. Kan gaan leiden. Want zoals zo vaak gelden er geen garanties. Wordt er even stilgestaan bij de persoonlijke ervaringen dan wel de veranderingen die in dit kleine sociaal economische systeem (het” gezin als hoeksteen) rollen gaan spelen. Maar meer nog wordt ingegaan omtrent de reden, de noodzaak, het voorkomen en een onderbouwing van een randomized onderzoek. En komen de cijfers in grafieken en statistieken tevoorschijn. Laat ik na daar een foto van te nemen. Want een zaal vol aandachtigen gaat ver boven het illustreren van deze woorden. Want wie zijn wij”!
LEVEND DOOD (geweest e.o.)
Gedachten schieten
het doel voorbij
en zonneklaar
wordt hem helder
hoe
zijn leven voor hem
staat
zijn gestalte buigt;
gebogen
wendt hij zijn blik
af
van de hemel,
de aarde ademt
wacht de
kracht
ontbreekt hem.

In ieder geval niet allemaal levend dood. Hoewel sommigen in de verte daar een beetje op lijken! Let op de toonaard dan wel de sick jok die in deze laatste zin verscholen gaat. Wij zijn een aandachtig gehoor. En wij kijken reikhalzend uit naar dat kleine groepje ge”nteresseerden die namens het Nederlandse Rode Kruis in de zaal aanwezig zijn. De vraag stellen wat te doen bij het lichaam wat ontzield dreigt te worden. Wel of niet reanimeren” Wel of niet de mogelijkheid om mede een shock te ontvangen. Indien de klapkast afgaat. En Dr. K. is duidelijk: ‘wel reanimeren.’ Neen, JU hoeft niet bang te zijn een zelfde opsodemieter te ontvangen. En dat er desondanks mensen doodgaan:
ook dat is in de cijfers terug te vinden. Een arts die zich beroept op zijn beroep en daar onder zijn woorden een bepaalde mate van roeping laat doorschemeren. Een realist die niet vreemd opkijkt als de kist zijn patiënt naar ex-patiënt verheft.
Want het is nu eenmaal zo ‘we zijn tijdelijk op deez’ aardkloot en hebben in z’n algemeenheid niet veel meer te doen dan er het beste van te maken!’ Sterkte dus vandaag!